I SA/Sz 584/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Sokołowska Sędzia WSA Ewa Wojtysiak Protokolant [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 listopada 2019 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie zwrotu środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] 2019 r. nr [...], 2. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz strony skarżącej G. K. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Zarząd Województwa po rozpatrzeniu wniosku Beneficjenta - G. - o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji ww. Zarządu z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] utrzymującej w całości w mocy decyzję Zarządu z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] orzekającą od ww. Spółki zwrot środków otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu [...] grudnia 2010 r. na realizację projektu pn.: "Wdrożenie technologii Mobilnego Systemu Pomiarowego do Infrastruktury Drogowej kluczem do wzrostu konkurencyjności spółki G. Polska" utrzymał w mocy decyzję ww. decyzję z dnia [...] lutego 2019 r. Stan faktyczny rozpatrywanej sprawy przedstawia się następująco: W dniu [...] grudnia 2010 r. Beneficjent zawarł z Województwem Zachodniopomorskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa, pełniącym na podstawie art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2018 r., poz. 1307 ze zm., zwanej dalej: "u.z.p.p.r.") - rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Z. (zwanej dalej: IZ RPO) na lata 2007 – 2013 - umowę o dofinansowanie nr [...] na realizację projektu pn.: "Wdrożenie technologii Mobilnego Systemu Pomiarowego do Infrastruktury Drogowej kluczem do wzrostu konkurencyjności spółki G. Polska" Oś priorytetowa 1 "Gospodarka - Innowacje - Technologie", Działanie 1.1 "Wzrost konkurencyjności przedsiębiorstw poprzez innowacyjne inwestycje", Poddziałanie 1.1.3 "Inwestycje MSP w nowe technologie". Dodatkowo pomiędzy Beneficjentem a IZ RPO zostały zawarte trzy aneksy do umowy o dofinansowanie. W związku z zakończeniem realizacji ww. projektu oraz ze złożeniem przez Beneficjenta wniosku o płatność końcową, IZ RPO przeprowadziła kontrole realizacji projektu. Organ po zakończeniu czynności kontrolnych poinformował Beneficjenta o wszczęciu procedury rozwiązania umowy o dofinansowanie. Beneficjent nie podzielił ustaleń IZ RPO, kwestionując zasadność wszczęcia procedury rozwiązania umowy. Jednocześnie wezwał IZ RPO do zapłaty na jego rzecz kwoty [...]zł, stanowiącej ostatnią transzę dofinansowania. W dniu [...] października 2014 r. Zarząd Województwa podjął uchwałę nr [...] o rozwiązaniu umowy o dofinansowanie na realizację ww. projektu. Następnie z uwagi na fakt, że Beneficjent pobrał środki przekazane na realizację projektu nienależnie, IZ RPO pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wezwała Beneficjenta do zwrotu środków w łącznej kwocie [...]zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. Z uwagi na bezskuteczny upływ terminu wskazanego we wezwaniu do zwrotu, z dniem [...] grudnia 2014 r. wobec Beneficjenta wszczęte zostało z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie zwrotu środków. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...] kwietnia 2016 r. Zarząd Województwa wydał decyzję nr [...] orzekającą zwrot środków otrzymanych na podstawie umowy o dofinansowanie w ww. kwocie wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. IZ RPO po przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy, uznała za zasadne utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2016 r. w całości. W związku z powyższym w dniu [...] sierpnia 2017 r. wydano ostateczną decyzję nr [...] Strona w piśmie z dnia [...] września 2017 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (zwanego dalej: "WSA"). Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt sygn. akt I SA/Sz 893/17 WSA oddalił skargę. Strona nie zgadzając się z ww. orzeczeniem, wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny na chwilę wydawania wyroku w sprawie nie rozpoznał wniesionego przez Stronę środka zaskarżenia. Niezależnie od powyższego, w piśmie z dnia [...] października 2018 r. (które wpłynęło do urzędu w dniu [...] października 2018 r.) Spółka wniosła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Województwa z dnia [...] sierpnia 2017 r. Strona powołała się na pojawienie się istotnych dla sprawy faktów i dowodów istniejących w chwili wydania ww. decyzji, nieznanych IZ RPO. Do wniosku załączyła kserokopię Opracowania Wojskowej Akademii Technicznej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz kserokopię koperty, a także wydruk z portalu śledzenia przesyłek potwierdzający datę doręczenia pełnomocnikowi Spółki przesyłki z Sądu Okręgowego I Wydział Cywilny w S.. IZ RPO ustaliła, że zostały spełnione łącznie oba kryteria dopuszczające wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. - zwanej dalej: "K.p.a."). W związku z tym w dniu 28 listopada 2018 r. Organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego. Strona w piśmie z dnia [...] stycznia 2019 r. wypowiedziała się co do zebranego materiału dowodowego. Wskazała, że w jej ocenie w sprawie zaszły przesłanki do uchylenia dotychczasowej decyzji administracyjnej na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. oraz orzeczenia co do istoty sprawy. Następnie odniosła się do przedłożonej przez siebie wraz z wnioskiem opinii. Zdaniem Strony należało uznać, że opinia dotyczyła istotnych dla sprawy okoliczności, które istniały w chwili wydawania przez organ decyzji w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Dowód w postaci ww. opinii nie był powoływany na etapie postępowania administracyjnego przed wydaniem decyzji, gdyż opinia została wydana po zakończeniu postępowania administracyjnego. IZ RPO po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Zarządu Województwa z dnia [...] sierpnia 2017 r., decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. orzekła o odmowie uchylenia ww. ostatecznej decyzji. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, IZ RPO powołała się na art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. i wskazała, że bezsporne jest, iż przedłożona przez Stronę opinia techniczna z dnia 31 sierpnia 2018 r., została wydana już po podjęciu przez Zarząd Województwa decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2017 r. Zatem przesłanka wystąpienia nowego dowodu w sprawie istniejącego na etapie wydania decyzji nie została wypełniona. Biorąc pod uwagę wyjaśnienia Strony oraz treść opinii z dnia [...] sierpnia 2018 r., IZ RPO wskazała, że nie wystąpiła także druga przesłanka, bowiem w sprawie nie pojawiły się nowe okoliczności nieznane IZ RPO z niezależnych przyczyn, istniejące w chwili wydawania decyzji ostatecznej. Zarząd Województwa po rozpatrzeniu wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał w mocy decyzję Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2019 r. w całości. W uzasadnieniu swojej decyzji Zarząd po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, odniósł się do poszczególnych wskazanych przez Stronę zarzutów. W pierwszej kolejności powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że wydana przez biegłego opinia lub ekspertyza sporządzona po wydaniu decyzji ostatecznej nigdy nie może być "nową okolicznością" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., lecz co najwyżej fakty wynikające z tej opinii. Tym samym Zarząd stanął na stanowisku, że nie można było przyjąć, że wykazana w opinii okoliczność posiadania przez projekt Strony charakteru stacjonarnego, stanowiła nową okoliczność faktyczną. Z wydanej przez WAT opinii nie wynikały bowiem nowe fakty, sama zaś opinia była wydana w oparciu o dowodowy tożsame z tymi zebranym przez IZ RPO. W rozpoznawanym przypadku organ miał do czynienia jedynie z odmienną niż organu oceną znanych okoliczności, natomiast błędna ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Mając na uwadze powyższe, IZ RPO stwierdziła, że zawarta w decyzji ocena wystąpienia przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. była prawidłowa i nie naruszała art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. Następnie IZ RPO odniosła się do zarzutu naruszenia art. 79a § 1 K.p.a., uznając go za nieuzasadniony. Organ wskazał, że na podstawie art. 79a K.p.a. powinien podać stronie przesłanki, których spełnienie jest konieczne do wydania decyzji pozytywnej. Jedyną podstawą złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego była opinia WAT z dnia [...] sierpnia 2018 r. Z uwagi na fakt, że powyższa opinia nie zawierała nowych dowodów ani faktów w sprawie, a Strona w swoim piśmie nie powoływała się na dodatkowe dowody, które nie zostały dołączone do wniosku z dnia [...] października 2018 r., organ wskazał, że w sprawie nie wystąpiła sytuacja, w której strona mogłaby dostarczyć nowe dokumenty, które nie były znane organowi, albo w inny sposób wypełniałyby przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenie art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a., IZ RPO wskazała, że w sposób wyczerpujący odniosła się do stanu faktycznego sprawy, jak i przeanalizowała możliwość wystąpienia przesłanek określonych w art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. IZ RPO ponadto przeanalizowała dotychczasowe prowadzone wobec Strony postępowania administracyjne, jak i zebrany materiał dowodowy, co umożliwiło weryfikację, czy opinia WAT zawierała okoliczności i dowody wcześniej mu nieznane. Za nieuzasadniony organ uznał również zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., gdyż w jego ocenie uzasadnienie skarżonej decyzji zostało sporządzone zgodnie z przepisami K.p.a. W skardze wniesionej do Sądu Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 15 K.p.a. poprzez brak ponownego, merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ, a jedynie ograniczenie się do odniesienia się do zarzutów Skarżącej, przez co została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania, co stanowiło przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 2) art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, tj. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez organ w tym samym składzie osobowym, jaki uczestniczył w wydaniu decyzji Zarządu Województwa z dnia 5 lutego 2019 r., co stanowiło przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 3) art 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. poprzez brak wyłączenia od rozpoznania sprawy członków organu kolegialnego (Zarządu Województwa), którzy brali udział w wydaniu decyzji Zarządu Województwa z dnia 5 lutego 2019 r., co stanowiło przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.; 4) art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez uznanie, że w sprawie nie zaistniała przesłanka pojawienia się istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nieznanych organowi, który wydał decyzję, a w konsekwencji odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, podczas gdy wszystkie przesłanki zostały spełnione; 5) art. 79a § 1 K.p.a. poprzez brak poinformowania Strony o istnieniu przesłanek, które nie zostały na dzień wysłania pisma informującego o zebraniu materiału dowodowego spełnione lub wykazane, co mogło skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony, a także brak uwzględnienia przez organ tego zarzutu w odniesieniu do postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2019 r.; 6) art. 7 K.p.a. poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; 7) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego; 8) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieprawidłowe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w szczególności niedokładne rozważenie przesłanek dla możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy; 9) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej z dnia [...] lutego 2019 r., pomimo że istniały przesłanki do uchylenia tej decyzji, a także poprzez odmowę uchylenia decyzji Zarządu Województwa z dnia [...] sierpnia 2017 r.; Mając powyższe zarzuty na uwadze, Skarżąca wniosła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości; 2) na podstawie art. 135 p.p.s.a o uchylenie w całości decyzji Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2019 r.; 3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, gdyby Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wniosła: 1) na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; 2) na podstawie art. 135 p.p.s.a. o uchylenie w całości decyzji Zarządu Województwa z dnia [...] lutego 2019 r.; 3) na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z przyczyn innych niż w niej podniesione. Na wstępie rozważań wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Natomiast przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. - zwanej dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku przeprowadzonej przez sąd kontroli, decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b oraz lit. c p.p.s.a.). Na mocy przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przytoczonych powyżej przepisów prawnych wynika zatem, że sąd ma nie tylko prawo, ale także i obowiązek przeprowadzenia oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy stosowny zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając zaskarżoną decyzję organu i przeprowadzone postępowanie administracyjne z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów, Sąd stwierdził, że wydana przez organ decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy odnieść się do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. poprzez brak wyłączenia od rozpoznania sprawy członków organu kolegialnego (Zarządu Województwa), którzy brali także udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącej stanowiło to przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określoną w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Zagadnienie stosowania art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 K.p.a. w stosunku do członka zarządu województwa, który to organ pełnił funkcję instytucji zarządzającej, biorącego udział w postępowaniu prowadzonym wskutek złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, było przedmiotem rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. W dniu 5 grudnia 2016 r. NSA podjął uchwałę w sprawie II GPS 2/16, w której stwierdził, że: "Przepis art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 27 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) nie ma zastosowania do członka zarządu województwa, który to organ pełni funkcję instytucji zarządzającej w rozumieniu art. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), biorącego udział w postępowaniu prowadzonym w następstwie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, o którym mowa w art. 207 ust. 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym do dnia 12 września 2014 r., w sytuacji, gdy uczestniczył on w wydaniu zaskarżonej decyzji". Pomimo że uchwała została podjęta w odniesieniu do obowiązującego w sprawie art. 207 ust. 12 u.f.p. to tezy w niej zawarte, wobec brzmienia art. 207 ust.12a u.f.p., zachowują aktualność przy rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez instytucję zarządzającą. Zgadzając się ze stanowiskiem NSA wyrażonym w przywołanej powyżej uchwale, zarzut naruszenia art. 24 § 1 pkt 5 w zw. z art. 27 § 1 K.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji przez tych samych członków Zarządu, którzy wchodzili w skład organu pierwszej jak i drugiej instancji, uznać należało za nieuzasadniony. Następnie wskazać należy, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca, których przedmiotem było wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją, zostały wydane w sytuacji, gdy decyzja, której dotyczył wniosek o wznowienie postępowania była przedmiotem postępowania sądowoadminstracyjnego, które to postępowanie nie zostało prawomocnie zakończone. Ocenić zatem w tym miejscu należy kwestię dopuszczalności wznowienia, a następnie prowadzenia postępowania administracyjnego w celu zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, po wniesieniu skargi na tę decyzję ostateczną do sądu administracyjnego, tj. w trakcie trwania kontroli sądowoadministracyjnej. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że Spółka w piśmie z dnia [...] września 2017 r. złożyła do WSA skargę na ostateczną decyzję z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2018 r., sygn. akt I SA/Sz 893/17 WSA oddalił skargę. Strona nie zgadzając się z ww. orzeczeniem, wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadome jest, że skarga kasacyjna nie została jeszcze rozpoznana przez sąd drugiej instancji. Natomiast Spółka niezależnie od toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie kontroli legalności ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r., złożyła w dniu [...] października 2018 r. wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją ostateczną z dnia [...] sierpnia 2017 r. Mając na uwadze przedstawiony powyżej stan faktyczny występujący w sprawie, wskazać należy, że zagadnienie dopuszczalności wznowienia, a następnie prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, po wniesieniu skargi na tę samą decyzję ostateczną do sądu administracyjnego w przeszłości wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Z brzmienia art. 56 p.p.s.a., wynika bowiem jedynie, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. W przywołanym przepisie ustawodawca postanowił, że w razie zbiegu weryfikacji tego samego aktu (decyzji) w trybach nadzwyczajnych (przewidzianych m.in. w Kodeksie postępowania administracyjnego) z postępowaniem sądowoadministracyjnym, niedopuszczalne jest ich równoległe prowadzenie. W przypadku zbiegu postępowania nadzwyczajnego administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego, pierwszeństwo przysługuje temu pierwszemu, jednakże pod warunkiem, że zostało ono wszczęte uprzednio, tj. przed skutecznym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Ustawodawca nie uregulował natomiast postępowania w sytuacji, która wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, a mianowicie gdy wniosek o wznowienie postępowania został złożony przez stronę skarżącą już po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego, czyli po wniesieniu do sądu skargi. Z uwagi na to, że jak już wskazano powyżej, zagadnienie możliwości wszczęcia i prowadzenia przez organ postępowania w trybie nadzwyczajnym wywołanego wnioskiem o wznowienie postępowania, w takiej sytuacji, budziło poważne rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, NSA w tezowanej uchwale z dnia 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17 stwierdził, że w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednak organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu uchwały, powołując się na stanowisko doktryny (P. Daniel, Prawa i obowiązki organu administracji w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wrocław 2014, s. 166) NSA wskazał, że skoro w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca postanowił, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Natomiast załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być zatem traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, od którego zależy rozpatrzenie sprawy w myśl art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Mając na uwadze powyższe uwagi, w ocenie Sądu, organ rozpoznając złożony w kontrolowanej sprawie wniosek o wznowienie postępowania, powinien był wznowić postępowanie, a następnie je zawiesić na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpoznając ponownie sprawę, organ zobowiązany będzie podjąć stosowne czynności w sprawie z uwzględnieniem przedstawionego wyżej stanowiska Sądu dotyczącego wznowienia postępowania, a następnie jego zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. do czasu wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia. Z uwagi na wskazane powyżej uchybienie procesowe organu, odniesienie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze, uznać należy za przedwczesne. Wobec stwierdzenia przedstawionego powyżej istotnego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie [...]zł, wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym w wysokości [...] zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości [...] zł.