IV SA/Wa 1871/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Jarosław Łuczaj (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w przedmiocie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz Wojewody [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (dalej "uchwała"). Pismem z dnia 21 lipca 2020 r. Wojewoda [...] (dalej "Wojewoda"), działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713; dalej "usg") oraz art. 3 § 2 pkt 5, art. 13 § 2 i art. 50 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.; dalej "ppsa"), złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Wojewoda podkreślił, że podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło po zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, stosownie do art. 6r ust. 3c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2010 z późn. zm.; dalej "ucpg"). Zdaniem organu nadzoru, skarżona uchwała jest niespójna w odniesieniu do rodzaju frakcji, którymi Rada Gminy [...] (dalej "Rada") posługuje się w obrębie tego aktu. W § 3 uchwały wśród frakcji odpadów Rada nie uwzględniła zarówno frakcji odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, jak i odpadów z tekstyliów i odzieży, czym niewątpliwie nie wypełniła delegacji z ucpg. Jednocześnie w § 3 ust. 3, § 7 ust. 1 pkt 2 oraz w § 8 pkt 3 uchwały Rada w miejsce frakcji "odpady opakowaniowe wielomateriałowe" wprowadziła nową frakcję posługując się nazwami "opakowania wielomateriałowe" i "odpady wielomateriałowe", tj. w sposób niezgodny z przepisami ucpg. Ponadto w § 3 ust. 1 oraz w § 7 ust. 1 pkt 1 uchwały w miejsce frakcji "odpady niesegregowane (zmieszane)" wprowadzono kolejno następujące frakcje odpadów: "odpady komunalne resztkowe" oraz "odpady resztkowe". Z kolei § 3 ust. 6 uchwały Rada dokonała modyfikacji frakcji odpadów ulegających biodegradacji, wskazując jako frakcję odpadów odpady ulegające biodegradacji, w tym odpady opakowaniowe. Natomiast żadne przepisy nie zawierają definicji pojęcia określonego przez Radę. Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797, z późn. zm.; dalej "ustawa o odpadach") zawiera definicje pojęć bioodpadów oraz odpadów ulegających biodegradacji. Żadne przepisy nie nadają Radzie upoważnienia do modyfikacji ustawowych pojęć. Wobec powyższego Wojewoda uznał, że Rada przekroczyła ustawowe upoważnienie i zmodyfikowała pojęcie ustawowe. Za istotnie naruszające prawo Wojewoda uznał także ustalenia Rady zawarte w § 3 ust. 4 i 5 uchwały, gdzie Rada dokonała zawężenia rodzaju frakcji odpadów z metalu oraz ze szkła ograniczając je wyłącznie odpady z metalu do puszek aluminiowych lub stalowych, drobnego złomu i metali kolorowych, zaś odpady ze szkła wyłącznie do słoików, butelek i szklanych opakowań po kosmetykach. Zawężenie katalogu odpadów ze szkła i metalu Wojewoda uznał za niedopuszczalne. Ponadto w § 3 ust. 3 uchwały Rada dokonała zawężenia rodzaju odpadów opakowaniowych wielomateriałowych wskazując wyłącznie: opakowania z tworzyw sztucznych, pojemniki plastikowe, plastikowe opakowania po produktach spożywczych, opakowania po środkach czystości, kosmetykach, plastikowe torby, worki, reklamówki. W ocenie Wojewody Rady nie jest upoważniona do ograniczania rodzaju odpadów opakowaniowych wielomateriałowych wyłącznie do wskazanych w uchwale. Ponadto w § 7 uchwały Rada wśród frakcji odpadów, które zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 6 oraz z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ucpg są przyjmowane przez punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, nie uwzględniła wszystkich frakcji odpadów, a konkretnie: przeterminowanych leków, zużytych baterii, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek oraz odpadów tekstyliów i odzieży. Wobec tego nie wypełniła delegacji ustawowej w ww. zakresie. W § 8 pkt 2 uchwały Rada ustaliła, że do selektywnego gromadzenia odpadów szkło i opakowania szklane kolorowe należy stosować worek koloru zielonego z napisem "Szkło". Wobec powyższego Wojewoda uznał, że Rada działała wbrew przepisom rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2028, z późn. zm.), a konkretnie niezgodnie z § 4 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia. Wobec tego ustalenie Rady w zakresie, w jakim nie uwzględniła opakowań szklanych bezbarwnych oraz nie dokonała selekcji szkła na bezbarwne i kolorowe uznał za niezgodne z regulacją zawartą w przywołanym powyżej akcie wykonawczym do ucpg. Ponadto w ocenie Wojewody sposób określonej w § 7 ust. 1 pkt 4 uchwały częstotliwości odbierania odpadów ulegających biodegradacji z zabudowy jednorodzinnej oraz wielolokalowej, narusza art. 6r ust. 3b ucpg. Organ nadzoru podkreślił, że art. 6r ust. 3a ucpg upoważnia Radę do regulowania kwestii ograniczenia ilości zużytych opon w uchwale w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów. W zaskarżonej uchwale Rada nie wypełniła delegacji z ww. przepisu. W § 9 uchwały Rada zobowiązała właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne, do pozbywania się odpadów w sposób określony w Regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Winnica, przy czym odbieranie odpadów następuje na podstawie umowy na odbieranie odpadów komunalnych zawartej z przedsiębiorcą wpisanym do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości. W ocenie Wojewody wskazane kwestie winny zostać zawarte w regulaminie, a nie w zaskarżonej uchwale. Za istotnie naruszające prawo organ nadzoru uznał także ustalenie zawarte w § 11 uchwały, w zakresie, w jakim Rada wskazała, że przypadki niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne właściciele nieruchomości zgłaszają najpóźniej do 7 dni po zaistnieniu zdarzenia. W świetle art. 6r ust. 3d ucpg uchwała w przedmiocie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i zagospodarowania tych odpadów, określa także tryb i sposób zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Tym samym powyższe ustalenie Rady w kwestii wskazania terminu na złożenie reklamacji nastąpiło bez upoważnienia ustawowego. Ponadto Rada regulując kwestię trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług nie wypełniła delegacji z art. 6r ust. 3d ucpg w zakresie, w jakim objęła tym ustaleniem wyłącznie usługi świadczone przez przedsiębiorców odbierających odpady komunalne, pomijając usługi świadczone przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Ponadto w ocenie Wojewody, Rada w zaskarżonej uchwale nie wypełniła delegacji z art. 3 ust. 2b ucpg, zgodnie z którym zobowiązana jest utworzyć co najmniej jeden stacjonarny punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, samodzielnie lub wspólnie z inną gminą lub gminami, jak również delegacji z art. 6r ust. 3 ucpg na podstawie którego rada gminy zobowiązana jest określić, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Wobec tego stwierdził, że Rada nie wskazała w uchwale konkretnego punktu selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz nie określiła w tejże uchwale sposobu świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Wojewoda stwierdził również, że redakcja zaskarżonej uchwały nie odpowiada standardom dobrego prawodawstwa zawartym w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283). W odpowiedzi na skargę Rada pozostawiła skargę do uznania Sądu oraz wniosła o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Rada podzieliła stanowisko skarżącego w zakresie przedstawionych zarzutów dotyczących posługiwania się niejednolicie frakcjami odpadów, a także innymi nazwami fakcji odpadów niż określa to ustawa, częstotliwości pozbywania się odpadów komunalnych z terenu nieruchomości, określenia trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości oraz przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 1 w zw. z § 2 pkt 5 i 6 ppsa zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 ppsa). Przepis ten nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały, a doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. Podstawy stwierdzenia nieważności uchwały lub aktu organu gminy wyznaczają przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W myśl art. 91 ust. 1 tej ustawy uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Zgodnie z ust. 4 powołanego artykułu - w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa. W judykaturze za istotne naruszenie prawa, będące podstawą do stwierdzenia nieważności aktu, uznaje się podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyroki NSA z 11 lutego 1998 r., sygn. II SA/Wr 1459/97, Lex nr 33805; z 8 lutego 1996 r., sygn. SA/Gd 327/95, Lex nr 25639, z 21 stycznia 2020 r., sygn. I OSK 1585/18). Wskazuje się przy tym, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Jednocześnie podkreślić należy, że stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze, w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia - który może obejmować całość albo tylko część określonego aktu lub czynności oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (zob. wyroki NSA z 5 marca 2008 r., sygn. akt I OSK 1799/07; z 27 października 2010 r., sygn. akt I OSK 73/10). Poddana kontroli sądowej uchwała, stanowiąca – zgodnie z art. 6r ust. 3 ucpg – akt prawa miejscowego, powinna być przede wszystkim zgodna z przepisami tej ustawy. Zgodnie bowiem z art. 94 Konstytucji RP, organ samorządu podejmuje akt prawa miejscowego "na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie", a tym samym dysponuje większą samodzielnością prawotwórczą, aniżeli organ wydający rozporządzenie, który działa na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania (art. 92 ust. 1 Konstytucji RP). Samodzielność ta zależy w dużym stopniu od formuły upoważnienia ustawowego. Nie może jednak ona polegać na dokonaniu dowolnej interpretacji pojęć i wykładni rozszerzającej przepisów kompetencyjnych. Należy przypomnieć, że zakwestionowana przez Wojewodę uchwała Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...] w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbioru odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, została podjęta na podstawie wspomnianego wyżej artykułu 6r ust. 3 ucpg. Przepis ten stanowi, że rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Tymczasem Rada uchwalając zaskarżoną uchwałę ograniczyła zakres jej stosowania do właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Mając na uwadze treść przywołanego wyżej przepisu Sąd stwierdza, że Rada dokonując takiego ustalenia nie wypełniła prawidłowo obligatoryjnej delegacji ustawowej z art. 6r ust. 3 ucpg. Podkreślić należy, iż elementy wskazane w art. 6r ust. 3 ucpg mają charakter wyczerpujący, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca ani ograniczająca zastosowanie tego przepisu. Ponadto unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności wymaga, by materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Stosownie zaś do art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wobec powyższego należało uznać, że Rada przekroczyła ustawowe upoważnienie, co stanowi bezsprzecznie istotne naruszenie prawa. Sąd oceniając zarzuty podniesione w skardze w pierwszej kolejności podzielił stanowisko Wojewody, że w § 3 uchwały wśród frakcji odpadów nie uwzględniono zarówno frakcji odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek, jak i odpadów z tekstyliów i odzieży. Tym samym Rada nie wypełniła delegacji z ucpg. Ponadto w § 8 pkt 3 uchwały w miejsce frakcji "odpady opakowaniowe wielomateriałowe" wprowadziła nową frakcję posługując się nazwami: "opakowania wielomateriałowe" i "odpady wielomateriałowe", tj. w sposób niezgodny z przepisami ucpg. Nadto w § 3 ust. 1 oraz w § 7 ust. 1 pkt 1 uchwały w miejsce frakcji "odpady niesegregowane (zmieszane)" wprowadziła kolejno następujące frakcje odpadów: "odpady komunalne resztkowe" oraz "odpady resztkowe". Z kolei w § 3 ust. 6 uchwały dokonała modyfikacji frakcji odpadów ulegających biodegradacji, wskazując jako frakcję odpadów odpady ulegające biodegradacji, w tym odpady opakowaniowe. Należy wskazać, że żadne przepisy nie zawierają definicji pojęcia określonego w zaskarżonej uchwale, natomiast ustawa o odpadach zawiera definicje pojęć bioodpadów oraz odpadów ulegających biodegradacji. Rada nie jest natomiast upoważniona do modyfikacji ustawowych pojęć. Wobec tego należało uznać, że Rada przekroczyła ustawowe upoważnienie i zmodyfikowała pojęcie ustawowe. Podkreślenia wymaga, że regulacje przyjęte w zakresie ustalenia frakcji odpadów powinny być wewnętrznie spójne w ramach tego samego aktu prawnego oraz odpowiadać regulacjom zawartym w ucpg. Wskazane niespójności terminologiczne zarówno wobec treści ucpg, jak i wewnątrz uchwały, w odniesieniu do frakcji odpadów, stanowią bezsprzecznie istotne naruszenie prawa. Za zasadny Sąd uznał także zarzut istotnego naruszenia prawa w zakresie ustaleń zawartych w § 3 ust. 4 i 5 uchwały, gdzie Rada dokonała zawężenia rodzaju frakcji odpadów z metalu ograniczając je wyłącznie do puszek aluminiowych lub stalowych, drobnego złomu żelaznego i metali kolorowych, zaś odpadów ze szkła wyłącznie do słoików, butelek i szklanych opakowań po kosmetykach. Ponadto w § 3 ust. 3 uchwały Rada dokonała zawężenia rodzaju odpadów opakowaniowych wielomateriałowych wskazując wyłącznie: opakowania z tworzyw sztucznych, pojemniki plastikowe, plastikowe opakowania po produktach spożywczych, opakowania po środkach czystości, kosmetykach, plastikowe torby, worki, reklamówki. Rada nie jest upoważniona do ograniczania ww. rodzajów odpadów wyłącznie do wskazanych w uchwale. Ponadto w § 7 uchwały wśród frakcji odpadów, które zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 6 oraz z art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b ucpg są przyjmowane przez punkty selektywnej zbiórki odpadów komunalnych, Rada nie uwzględniła wszystkich frakcji odpadów, tj.: przeterminowanych leków, zużytych baterii, odpadów niekwalifikujących się do odpadów medycznych powstałych w gospodarstwie domowym w wyniku przyjmowania produktów leczniczych w formie iniekcji i prowadzenia monitoringu poziomu substancji we krwi, w szczególności igieł i strzykawek oraz odpadów tekstyliów i odzieży. Tym samym Rada nie wypełniła delegacji ustawowej we wskazanym zakresie. Natomiast w § 8 pkt 2 uchwały Rada ustaliła, że do selektywnego gromadzenia odpadów w postaci szkła i opakowań szklanych kolorowych należy stosować worek koloru zielonego z napisem "Szkło", co jest niezgodne z § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 grudnia 2016 r. w sprawie szczegółowego sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów. Zgodnie z brzmieniem § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia frakcję odpadów, o której mowa w § 3 pkt 2 (tj. szkło), w skład której wchodzą odpady ze szkła, w tym odpady opakowaniowe ze szkła, zbiera się w pojemnikach koloru zielonego oznaczonych napisem "Szkło". Z kolei jak stanowi § 4 ust. 3 tego rozporządzenia, jeżeli frakcję odpadów, o której mowa w § 3 pkt 2, zbiera się w podziale na szkło bezbarwne i kolorowe, szkło bezbarwne zbiera się w pojemnikach koloru białego oznaczonych napisem "Szkło bezbarwne", a szkło kolorowe w pojemnikach koloru zielonego oznaczonych napisem "Szkło kolorowe". Wobec tego ustalenie Rady w zakresie, w jakim nie uwzględnia opakowań szklanych bezbarwnych oraz nie dokonuje selekcji szkła na bezbarwne i kolorowe, należało uznać za niezgodne z regulacją zawartą ww. rozporządzeniu będącym aktem wykonawczym do ucpg. Ponadto Sąd podzielił ocenę Wojewody, że określona w § 7 ust. 1 pkt 4 uchwały częstotliwość odbierania odpadów ulegających biodegradacji z zabudowy jednorodzinnej oraz wielolokalowej narusza art. 6r ust. 3b ucpg. Zgodnie bowiem z ww. przepisem dopuszcza się zróżnicowanie częstotliwości odbierania odpadów, w szczególności w zależności od ilości wytwarzanych odpadów i ich rodzajów, z tym że w okresie od kwietnia do października częstotliwość odbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych oraz bioodpadów stanowiących odpady komunalne nie może być rzadsza niż raz na tydzień z budynków wielolokalowych i nie rzadsza niż raz na dwa tygodnie z budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Natomiast w Jak zauważył organ nadzoru, w § 7 ust. 1 pkt 10 uchwały Rada ustaliła, że zużyte akumulatory należy dostarczyć do Punktu Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych znajdującego się na terenie Zakładu [...] w [...]. Jednakże Rada nie uregulowała kwestii ograniczenia ilości zużytych opon odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do czego upoważnia ją art. 6r ust. 3a ucpg. Odnosząc się do kwestii uregulowanej w § 9 uchwały dotyczącej sposobu pozbywania się odpadów komunalnych z nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy należy wskazać, że powinna ona zostać uregulowana w regulaminie utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, nie zaś w zaskarżonej uchwale. Brak jest delegacji Rady do regulowania tego typu zagadnień w zaskarżonej uchwale. Za istotnie naruszające prawo Sąd uznał także ustalenie zawarte w § 11 uchwały, w zakresie wskazania, że przypadki niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne właściciele nieruchomości zgłaszają najpóźniej do 7 dni po zaistnieniu zdarzenia. Zgodnie z art. 6r ust. 3d ucpg w uchwale określa się także tryb i sposób zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług przez przedsiębiorcę odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości lub przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. W świetle ww. przepisu powyższe ustalenie w kwestii wskazania terminu na złożenie reklamacji nastąpiło bez upoważnienia ustawowego. Ponadto Rada regulując kwestię trybu i sposobu zgłaszania przez właścicieli nieruchomości przypadków niewłaściwego świadczenia usług nie wypełniła delegacji z art. 6r ust. 3d ucpg w zakresie, w jakim objęła tym ustaleniem wyłącznie usługi świadczone przez przedsiębiorców odbierających odpady komunalne, pomijając usługi świadczone przez prowadzącego punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Jednocześnie Rada nie wypełniła delegacji z art. 3 ust. 2b ucpg, zgodnie z którym zobowiązana jest utworzyć co najmniej jeden stacjonarny punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, samodzielnie lub wspólnie z inną gminą lub gminami, jak również delegacji z art. 6r ust. 3 ucpg, wg którego jest zobowiązana do określenia sposobu świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Ponadto Rada uchwalając zaskarżoną uchwałę nie sprostała obowiązkowi przestrzegania zasad prawidłowego stanowienia prawa, określonych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283), w tym w szczególności § 143 załącznika do tego rozporządzenia. Z uwagi na rodzaj stwierdzonych naruszeń oraz ich zakres, Sąd zobligowany był do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w punkcie 1. wyroku, na podstawie art. 147 § 1 ppsa. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął w punkcie 2. sentencji, na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa, na które składał się zwrot kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).