V GC 2/25

Sądy powszechne2025-06-17

Sygnatura

V GC 2/25

Data orzeczenia

2025-06-17

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Michał Bień (PRESIDING_JUDGE)

Podstawa prawna

art. 669. § 1. k.c. w zw. z art. 659. § 1. k.c. w zw. z § 3. ust. 1., ust. 2, ust. 3. i ust. 7., § 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. i art. 3531. k.c. oraz art. 477. § 1. k.c. i art. 476. k.c. w zw. z art. 471. k.c. jak i przy zastosowaniu pozostałych powołanych w uzasadnieniu przepisów za zasadne.

Streszczenie

Skoro strony wyraźnie zastrzegły w umowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r., że czynność prawna pomiędzy nimi w postaci zmiany umowy powinna zostać zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności, czyli w zasadzie pod rygorem bezskuteczności zgodnie z art. 76. k.c., skoro zapisem umownym sankcji nieważności zastrzec nie można, gdyż jak już wyżej podniesiono, sankcja taka jako najdalej idąca może zostać zastrzeżona i wynikać jedynie z przepisu ustawy.

Treść orzeczenia

sygn. akt V GC 2/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 17 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Tarnowie V Wydział Gospodarczy w składzie Przewodniczący sędzia Michał Bień Protokolant Kinga Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2025 r. w Tarnowie sprawy z powództwa P. Ł. przeciwko T. F. o zapłatę kwoty 16.057,61 (słownie: szesnaście tysięcy pięćdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt jeden groszy) zł wraz z odsetkami I. zasądza od pozwanego T. F. na rzecz powódki P. Ł. kwotę 16.057,61 (słownie: szesnaście tysięcy pięćdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt jeden groszy) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 16.057,61 (słownie: szesnaście tysięcy pięćdziesiąt siedem złotych sześćdziesiąt jeden groszy) zł od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty; II. zasądza od pozwanego T. F. na rzecz powódki P. Ł. kwotę 4.617,00 (słownie: cztery tysiące sześćset siedemnaście) zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 4.617,00 (słownie: cztery tysiące sześćset siedemnaście) zł od dnia uprawomocnienia orzeczenia do dnia zapłaty tytułem kosztów procesu. SSR Michał Bień sygn. akt V GC 2/25 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> wyroku Sądu Rejonowego w Tarnowie z dnia 17 czerwca 2025 r. I Powódka P. Ł. w pozwie wniesionym w postępowaniu upominawczym i zarazem w postępowaniu uproszczonym w dniu 15 listopada 2024 r. (data oddania przesyłki w placówce pocztowej operatora pocztowego obowiązanego do świadczenia usług powszechnych) skierowanym przeciwko T. F. domagała się zasądzenia kwoty 16.057,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie licznymi od kwoty 16.057,61 zł od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Na uzasadnienie żądania pozwu P. Ł. podała, że domagała się od pozwanego zapłaty należności tytułem odsetek od zadłużenia. W ramach prowadzonych przez każdą ze stron działalności gospodarczej powódka i pozwany nawiązali współpracę. Przedmiotem tej współpracy był najem części lokalu użytkowego o łącznej powierzchni 498,00 m 2 znajdującego się na parterze budynku zlokalizowanego na nieruchomości przy ulicy (...) w miejscowości O.. Stosownie do zawartej umowy najmu strony ustaliły, że czynsz najmu wynosił 13.500,00 zł „netto” i płatny był z góry do 10. dnia każdego miesiąca. Powódka podniosła, że w związku z najmem wystawiła faktury VAT o numerach: 1) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2021 r., 2) FV (...) w dniu 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 września 2021 r., 3) FV (...) w dniu 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2021 r., 4) FV (...) w dniu 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2021 r., 5) FV (...) w dniu 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2022 r., 6) FV (...) w dniu 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2022 r., 7) FV (...) w dniu 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 marca 2022 r., 8) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2022 r., 9) FV (...) w dniu 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 maja 2022 r., 10) FV (...) w dniu 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2022 r., 11) FV (...) w dniu 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2022 r., 12) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2022 r., 13) FV (...) w dniu 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 września 2022 r., 14) FV (...) w dniu 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 października 2022 r., 15) FV (...) w dniu 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2022 r., 16) FV (...) w dniu 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2022 r., 17) FV (...) w dniu 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2023 r., 18) FV (...) w dniu 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2023 r., 19) FV (...) w dniu 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 marca 2023 r., 20) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2023 r., 21) FV (...) w dniu 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 maja 2023 r., 22) FV (...) w dniu 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2023 r., 23) FV (...) w dniu 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2023 r., 24) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2023 r., 25) FV (...) w dniu 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 września 2023 r., 26) FV (...) w dniu 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13zł z terminem zapłaty 10 października 2023 r., 27) FV (...) w dniu 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2023 r., 28) FV (...) w dniu 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2023 r., 29) FV (...) w dniu 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2024 r., 30) FV (...) w dniu 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2024 r., 31) FV (...) w dniu 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 marca 2024 r., 32) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2024 r., 33) FV (...) w dniu 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 maja 2024 r., 34) FV (...) w dniu 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2024 r., 35) FV (...) w dniu 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2024 r., 36) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2024 r., 37) FV (...) w dniu 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 września 2024 r. Wystawione faktury VAT zostały uregulowane po terminach płatności. Z tego względu powódce przysługiwały odsetki od zadłużenia. P. Ł. naprowadziła, że 8 października 2024 r. wezwała pozwanego do zapłaty. Pozwany nie zapłacił. Powódka stwierdziła, że zadłużenie obejmujące skapitalizowane odsetki przedstawiało się następująco od poszczególnych kwota i za następujące okresy: 1) 381,20 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia 19 października 2021 r., 2) 413,87 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 września 2021 r. do dnia 25 listopada 2021 r., 3) 223,27 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia 21 grudnia 2021 r., 4) 304,42 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r., 5) 272,42 zł od kwoty 19.680,00 zł od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia 22 lutego 2022 r., 6) 259,68 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 21 marca 2022 r., 7) 312,95 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r., 8) 239,70 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 kwietnia 2022 r. do dnia 17 maja 2022 r., 9) 193,09 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 maja 2022 r. do dnia 8 czerwca 2022 r., 10) 296,37 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 czerwca 2022 r. do dnia 18 lipca 2022 r., 11) 344,54 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 18 sierpnia 2022 r., 12) 299,21 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 sierpnia 2022 r. do dnia 12 września 2022 r., 13) 317,34 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 września 2022 r. do dnia 17 października 2022 r., 14) 326,41 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 października 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r., 15) 317,34 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r., 16) 295,66 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 grudnia 2022 r. do dnia 13 stycznia 2023 r., 17) 455,61 zł od kwoty 20.683,68 zł od dnia 11 stycznia 2023 r. do dnia 27 lutego 2023 r., 18) 499,50 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 lutego 2023 r. do dnia 28 marca 2023 r., 19) 532,07 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 marca 2023 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r., 20) 445,20 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia 22 maja 2023 r., 21) 521,22 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 maja 2023 r. do dnia 27 czerwca 2023 r., 22) 684,09 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r., 23) 716,67 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 lipca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r., 24) 575,51 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia 2 października 2023 r., 25) 456,06 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia 23 października 2023 r., 26) 260,61 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia 3 listopada 2023 r., 27) 195,46 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r., 28) 237,59 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 2 stycznia 2024 r., 29) 357,36 zł od kwoty 23.662,13 zł od dnia 11 stycznia 2024 r. do dnia 14 lutego 2024 r., 30) 398,10 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 lutego 2024 r. do dnia 18 marca 2024 r., 31) 716,58 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 marca 2024 r. do dnia 13 maja 2024 r., 32) 773,46 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 kwietnia 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r., 33) 750,71 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 maja 2024 r. do dnia 15 lipca 2024 r., 34) 762,08 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 czerwca 2024 r. do dnia 16 sierpnia 2024 r., 35) 796,20 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 lipca 2024 r. do dnia 18 września 2024 r., 36) 716,58 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 sierpnia 2024 r. do dnia 14 października 2024 r., 37) 409,48 zł od kwoty 26.359,61 zł od dnia 11 września 2024 r. do dnia 16 października 2024 r. (k. 3 – 7). Na podstawie odpisów dokumentów i wydruków dołączonych do pozwu a także twierdzeń zawartych w pozwie referendarz sądowy Sądu Rejonowego w Tarnowie w dniu 27 listopada 2024 r. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, którym nakazał pozwanemu T. F. zapłatę na rzecz powódki P. Ł. kwoty 16.057,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie licznymi od kwoty 16.057,61 zł od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty oraz kwoty 3.417,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 3.417,00 zł od dnia uprawomocnienia nakazu zapłaty do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów postępowania w terminie dwóch tygodni od doręczenia nakazu, albo aby wniósł w tymże terminie sprzeciw (k. 57). W dniu 27 grudnia 2024 r. pozwany T. F. wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty, którego odpis został doręczony pozwanemu w dniu 11 grudnia 2024 r., zaskarżając nakaz zapłaty w całości oraz zażądał oddalenia powództwa w całości i zasądzenia kosztów procesu. Pozwany przyznał, że był stroną umowy najmu lokalu użytkowego znajdującego się w budynku na nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ulicy (...). Zaprzeczył, aby był zobowiązany do zapłaty powódce jakiejkolwiek kwoty z załączonych do pozwu faktur VAT. Wynajmującymi byli bowiem P. G. – (...) spółka cywilna nie zaś P. Ł.. Powódka nie miała zatem legitymacji czynnej w sprawie a powództwo powinno zostać oddalone. T. F. zarzucił, że wszystkie faktury VAT zostały zapłacone w terminach uzgodnionych z wynajmującym. Pozwany podniósł, że umowa najmu została zawarta 9 grudnia 2015 r. w innych warunkach gospodarczych przy braku konkurencyjnej działalności i przy zapewnieniach właściciela i wynajmujących, że taka w otoczeniu prowadzonego przez niego sklepu nie powstanie. Stało się jednak inaczej i w pobliżu zostały otwarte konkurencyjne sklepy należące do sieci S. i D.. Zdarzenie to znacząco wpłynęło na obroty i tym samym przychody prowadzonej przez pozwanego działalności. Wynajmujący mając tego świadomość uwzględniał ten stan rzeczy przy wykonywaniu przez pozwanego umowy a w szczególności w przypadku nieterminowego regulowania należności i nie podnosił nigdy w tym zakresie żadnych zastrzeżeń. Sytuacja zmieniła się, gdy wynajmujący otrzymał korzystniejszą ofertę wynajmu lokalu od sieci sklepów (...). Zaczął wówczas podejmować działania mające na celu wcześniejsze zakończenie zakończenia łączącej strony umowy. Pozwany nie zgodził się na dobrowolne rozwiązanie umowy. Wówczas wynajmujący zmienił porozumienie. Efektem tego było skierowanie przeciwko pozwanemu pozwów. T. F. zarzucił, że nie otrzymał wezwania do zapłaty dochodzonej kwoty. Wynajmujący naruszył ponadto reguły słuszności, lojalności a jego postawa była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i nie stanowiła realizacji jego uprawnień kontraktowych a tym samym nie zasługiwała na ochronę (k. 64 – 65). W piśmie procesowym z dnia 9 kwietnia 2025 r. stanowiącym replikę na sprzeciw od nakazu zapłaty P. Ł. podtrzymała w całości wnioski i argumenty zawarte w pozwie oraz zaprzeczyła wszelkim nieprzyznanym twierdzeniom podniesionym w sprzeciwie. Powódka odnosząc się do zarzutu braku czynnej legitymacji procesowej po jej stronie podała, że pozwany nigdy nie kwestionował wystawianych przez nią faktur VAT w związku z najmem lokalu. Za każdym razem regulował zaległości z tego tytułu na rachunek bankowy wskazany w fakturach VAT, którego posiadaczem była powódka. Co więcej w dniu 30 kwietnia 2016 r. strony zawarły aneks do umowy najmu lokalu użytkowego, w którego treści pozwany został zawiadomiony o zmianie właściciela lokalu użytkowego objętego umową najmu. Właścicielem tego lokalu pozostawała P. Ł.. Zgodnie z treścią księgi wieczystej wskazanej w umowie najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. właścicielem nieruchomości, na której znajdował się budynek z lokalem użytkowym była P. Ł.. P. Ł. podniosła, że 2 października 2017 r. doszło do zmiany umowy najmu w ten sposób, że zmieniona została powierzchnia użytkowa lokalu a także ustalona została inna kwota czynszu najmu. Powódka zaprzeczyła, aby wyrażała zgodę na nieterminowe regulowanie należności oraz że właściciel zapewniał, iż nie powstanie w otoczeniu sklepu działalność konkurencyjna. Wynajmujący nie miał żadnego wpływu na to, jak zostały zabudowane inne nieruchomości nie należące do niego w miejscowości O.. Co więcej sklepy sieci D. i S. znajdowały się na obrzeżach tej miejscowości a najmowany przez pozwanego lokal w centrum miejscowości. P. Ł. naprowadziła, że wielokrotnie upominała się o uregulowanie zaległego czynszu. Z kolei pozwany usprawiedliwiał się zmniejszeniem obrotów ze względu na rozpoczęcie tożsamej działalności przez nowe podmioty. Z tego względu powódka wyrażała wolę i była gotowa do rozwiązania umowy najmu lokalu użytkowego. Powódka stwierdziła, że pozwany nie regulował należności w terminie, w związku z czym trzykrotnie kierowała do pozwanego wezwania do zapłaty należności z tytułu rekompensaty za nieterminowo zapłacone należności z faktur szczegółowo wskazanych w pozwie (k. 78 – 79). II  Stan faktyczny sprawy okazał się w części bezsporny. Bezsporne było to, że P. Ł. prowadziła działalność gospodarczą (k. 3 – 7, wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 9 – 9  verte). Poza sporem było to, że T. F. prowadził działalność gospodarczą (k. 3 – 7, wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 10 – 11). Strony zgodnie przyznały, że zawarły ze sobą umowę najmu, której przedmiotem był lokal użytkowy znajdujący się w budynku przy ulicy (...) numer 26 w miejscowości O. (k. 3 – 7, k. 64 – 65, odpis umowy z dnia 9 grudnia 2015 r. – k. 12 – 13 verte). Nie było sporu co do tego, że w myśl zawartej umowy najmu strony ustaliły, że czynsz najmu wynosił 13.500,00 zł „netto” i płatny był z góry do 10. dnia każdego miesiąca (k. 3 – 7, odpis umowy z dnia 9 grudnia 2015 r. – k. 12 – 13 verte). Bezsporne było to, że P. Ł. w związku z najmem wystawiała T. F. faktury VAT (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2021 r. – k. 14, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2021 r. – k. 15, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2021 r. – k. 16, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2021 r. – k. 17, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2022 r. – k. 18, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2022 r. – k. 19, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2022 r. – k. 20, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2022 r. – k. 21, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 maja 2022 r. – k. 22, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. – k. 23, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2022 r. – k. 24, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. – k. 25, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2022 r. – k. 26, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2022 r. – k. 27, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2022 r. – k. 28, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2022 r. – k. 29, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. – k. 30, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2023 r. – k. 31, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2023 r. – k. 32, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2023 r. – k. 33, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 maja 2023 r. – k. 34, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2023 r. – k. 35, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2023 r. – k. 36, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2023 r. – k. 37, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2023 r. – k. 38, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2023 r. – k. 39, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2023 r. – k. 40, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2023 r. – k. 41, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2024 r. – k. 42, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2024 r. – k. 43, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2024 r. – k. 44, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2024 r. – k. 45, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2024 r. – k. 46, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2024 r. – k. 47, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. – k. 48, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2024 r. – k. 49). Poza sporem było to, że P. Ł. wystawiła T. F. m. in. następujące faktury VAT: 1) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2021 r. – k. 14), 2) FV (...) w dniu 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 września 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2021 r. – k. 15), 3) FV (...) w dniu 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2021 r. – k. 16), 4) FV (...) w dniu 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2021 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2021 r. – k. 17), 5) FV (...) w dniu 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2022 r. – k. 18), 6) FV (...) w dniu 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2022 r. – k. 19), 7) FV (...) w dniu 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 marca 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2022 r. – k. 20), 8) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2022 r. – k. 21), 9) FV (...) w dniu 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 maja 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 maja 2022 r. – k. 22), 10) FV (...) w dniu 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. – k. 23), 11) FV (...) w dniu 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2022 r. – k. 24), 12) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. – k. 25), 13) FV (...) w dniu 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 września 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2022 r. – k. 27), 14) FV (...) w dniu 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 października 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2022 r. – k. 27), 15) FV (...) w dniu 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2022 r. – k. 28), 16) FV (...) w dniu 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2022 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2022 r. – k. 29), 17) FV (...) w dniu 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. – k. 30), 18) FV (...) w dniu 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2023 r. – k. 31), 19) FV (...) w dniu 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 marca 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2023 r. – k. 32), 20) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2023 r. – k. 33), 21) FV (...) w dniu 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 maja 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 maja 2023 r. – k. 34), 22) FV (...) w dniu 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2023 r. – k. 35), 23) FV (...) w dniu 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2023 r. – k. 36), 24) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2023 r. – k. 37), 25) FV (...) w dniu 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 września 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2023 r. – k. 38), 26) FV (...) w dniu 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 października 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 października 2023 r. – k. 39), 27) FV (...) w dniu 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 listopada 2023 r. – k. 40), 28) FV (...) w dniu 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2023 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 grudnia 2023 r. – k. 41), 29) FV (...) w dniu 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 stycznia 2024 r. – k. 42), 30) FV (...) w dniu 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lutego 2024 r. – k. 43), 31) FV (...) w dniu 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 marca 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 marca 2024 r. – k. 44), 32) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 kwietnia 2024 r. – k. 45), 33) FV (...) w dniu 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 maja 2024 r. (k. 3 – 7), 34) FV (...) w dniu 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 czerwca 2024 r. – k. 46), 35) FV (...) w dniu 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 lipca 2024 r. – k. 47), 36) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. – k. 48), 37) FV (...) w dniu 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 września 2024 r. (k. 3 – 7, odpis faktury VAT numer (...) z dnia 1 września 2024 r. – k. 49). Sąd Rejonowy w Tarnowie ustalił następujący stan faktyczny: P. Ł. prowadziła działalność gospodarczą od 5 maja 2015 r., kiedy to ujawniona została w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Przeważającym przedmiotem prowadzonej działalności gospodarczej przez P. Ł. pozostawał wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi i dzierżawionymi. Dowód: wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 9 – 9 verte . T. F. został ujawniony w (...) (...) w dniu 15 listopada 2014 r. W zakresie prowadzonej przez T. F. działalności gospodarczej przeważającym przedmiotem pozostawała sprzedaż detaliczna prowadzona w niewyspecjalizowanych sklepach z przewagą żywności, napojów i wyrobów tytoniowych. Dowód: wydruk z (...) z dnia 14 listopada 2024 r. – k. 10 – 11 verte . W dniu 9 grudnia 2018 r. w D. P. Ł. jako wynajmujący i jako wspólnik spółki cywilnej prowadzonej przez P. Ł. i N. G. pod firmą (...) spółka cywilna P. Ł., N. G. zawarła umowę najmu z T. F. jako najemcą. W treści umowy najmu P. Ł. złożyła oświadczenie, zgodnie z którym była właścicielem nieruchomości położonej w miejscowości O. przy ulicy (...) zabudowanej budynkiem, dla której Sąd Rejonowy w D. prowadził księgę wieczystą numer (...) oraz że była uprawniona do zawarcia umowy (§ 1. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Stosownie do zawartej umowy wynajmujący oddał najemcy w najem część lokalu użytkowego o łącznej powierzchni użytkowej 498,00 m 2 znajdującego się na parterze budynku opisanego w § 1. ust. 1. umowy wraz z przyległym placem parkingowym, drogą wewnętrzną, chodnikiem o łącznej 597,00 m 2, co odpowiadało 17 miejscom postojowym (§ 2. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Strony umowy ustaliły, że najemca był zobowiązany do zapłaty wynajmującemu miesięcznego czynszu najmu za cały przedmiot najmu w łącznej kwocie 13.500,00 zł „netto” powiększonej o podatek VAT (§ 3. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Czynsz najmu płatny był z góry w terminie do 10. dnia każdego miesiąca. Strony ustaliły przy tym, że faktura VAT stanowiąca podstawę płatności czynszu podlegała doręczeniu najemcy na adres ul. (...), (...)-(...) W. (§ 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Strony uzgodniły, że z początkiem trwania każdego roku kalendarzowego czynsz podlegał waloryzacji o roczny wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyjnych w roku poprzednim publikowany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego dla tych 12 miesięcy. Pierwsza waloryzacja naliczana była od 1 stycznia 2017 r. w oparciu o wskaźnik z 2016 r. (§ 3. ust. 3. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Zgodnie z postanowieniami umowy najmu za każdy dzień zwłoki z płatnością czynszu wynajmujący naliczał najemcy ustawowe odsetki (§ 3. ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Wszelkie zmiany umowy wymagały zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 6. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Stosownie do treści umowy zmiany i uzgodnienia umowy wymagały formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Dowód: odpis umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. – k. 12 – 13 verte . W dniu 30 kwietnia 2016 r. strony umowy najmu zawarły aneks, zgodnie z którym właścicielem i zarazem wynajmującym pozostawała P. Ł.. Dowód: odpis aneksu numer (...) z dnia 30 kwietnia 2016 r. – k. 80. Strony umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. w dniu 2 października 2017 r. zmieniły ponownie umowę najmu w ten sposób, że wynajmujący oddał najemcy dodatkowo 325,00 m 2 powierzchni lokalu użytkowego na parterze budynku. Czynsz najmu został ustalony od powierzchni 325,00 m 2 na kwotę 2.500,00 zł „netto” powiększoną o podatek VAT. Zmiany umowy najmu zaczęły obowiązywać od dnia 1 listopada 2017 r. Dowód: odpis aneksu numer (...) z dnia 2 października 2017 r. – k. 84 verte . T. F. zapłacił czynsz najmu objęty kolejnymi fakturami VAT wystawionymi w okresie od dnia 1 sierpnia 2021 r. do dnia 1 września 2021 r. oraz w okresie od dnia 1 listopada 2021 r. do dnia 1 września 2024 r. w następujących kwotach oraz terminach 1) FV (...) z dnia 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 19 października 2021 r., 2) FV (...) z dnia 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 25 listopada 2021 r., 3) FV (...) z dnia 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 21 grudnia 2021 r., 4) FV (...) z dnia 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 31 stycznia 2022 r., 5) FV (...) z dnia 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł w dniu 22 lutego 2022 r., 6) FV (...) z dnia 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 21 marca 2022 r., 7) FV (...) z dnia 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 26 kwietnia 2022 r., 8) FV (...) z dnia 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 17 maja 2022 r., 9) FV (...) z dnia 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 8 czerwca 2022 r., 10) FV (...) z dnia 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 18 lipca 2022 r., 11) FV (...) z dnia 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 18 sierpnia 2022 r., 12) FV (...) z dnia 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 12 września 2022 r., 13) FV (...) z dnia 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 17 października 2022 r., 14) FV (...) z dnia 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 15 listopada 2022 r., 15) FV (...) z dnia 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 15 grudnia 2022 r., 16) FV (...) z dnia 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 15 stycznia 2023 r., 17) FV (...) z dnia 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 27 lutego 2023 r., 18) FV (...) z dnia 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 28 marca 2023 r., 19) FV (...) z dnia 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 28 kwietnia 2023 r., 20) FV (...) z dnia 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 22 maja 2023 r., 21) FV (...) z dnia 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 27 czerwca 2023 r., 22) FV (...) z dnia 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 14 sierpnia 2023 r., 23) FV (...) z dnia 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 14 września 2023 r., 24) FV (...) z dnia 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 2 października 2023 r., 25) FV (...) z dnia 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 23 października 2023 r., 26) FV (...) z dnia 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 3 listopada 2023 r., 27) FV (...) z dnia 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 28 listopada 2023 r., 28) FV (...) z dnia 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł w dniu 2 stycznia 2024 r., 29) FV (...) z dnia 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł w dniu 14 lutego 2024 r., 30) FV (...) z dnia 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 18 marca 2024 r., 31) FV (...) z dnia 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 13 maja 2024 r., 32) FV (...) z dnia 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 17 czerwca 2024 r., 33) FV (...) z dnia 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 15 lipca 2024 r., 34) FV (...) z dnia 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 16 sierpnia 2024 r., 35) FV (...) z dnia 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 18 września 2024 r., 36) FV (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 14 października 2024 r., 37) FV (...) z dnia 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł w dniu 16 października 2024 r. Dowód: wydruk historii transakcji z dnia 12 listopada 2024 r. – k. 50 – 51 verte ; wydruk historii transakcji z dnia 7 listopada 2024 r. – k. 52. W piśmie z dnia 8 października 2024 r. pełnomocnik P. Ł. wezwał T. F. do zapłaty sumy 53.319,48 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w transakcjach handlowych w tym do zapłaty kwoty 26.359,61 zł z faktury VAT numer (...) z dnia 1 sierpnia 2024 r. oraz kwoty 26.359,61 zł z faktury VAT numer (...). Dowód: odpis pisma z dnia 8 października 2024 r. – k. 53 – 53 verte . Pismo zostało wysłane na adres T. F. w dniu 8 października 2024 r. Dowód: wydruk ze strony internetowej systemu śledzenia przesyłek „Poczty Polskiej” S.A. – k. 54. Powyższy stan faktyczny sprawy został uznany w znikomej części za bezsporny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229. k.p.c.</a> Strony zgodnie przyznały, że zawarły ze sobą umowę najmu, której przedmiotem był lokal użytkowy znajdujący się w budynku przy ulicy (...) numer (...) w miejscowości O.. Okoliczności powyższe zostały przytoczone przez obydwie strony tak w pozwie oraz w dalszym piśmie procesowym powódki jak i w sprzeciwie od nakazu zapłaty. Jako że przyznanie powołanych okoliczności wynikających z pisemnych oświadczeń obu stron nie budziło w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego wątpliwości, okoliczności te zostały uznane za prawdziwe. Dlatego też, zważywszy na zasadę wyrażoną w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 229)">art. 229. k.p.c.</a>, fakty te sąd uznał za rzeczywiście zaistniałe. Powyższy stan faktyczny sprawy został uznany w znacznej części za bezsporny na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 230)">art. 230. k.p.c.</a> Bezsporne było to, że P. Ł. prowadziła działalność gospodarczą. Poza sporem było to, że T. F. prowadził działalność gospodarczą. Nie było sporu co do tego, że w myśl zawartej umowy najmu strony ustaliły, że czynsz najmu wynosił 13.500,00 zł „netto” i płatny był z góry do 10. dnia każdego miesiąca. Bezsporne było to, że P. Ł. w związku z najmem wystawiała T. F. faktury VAT. Poza sporem było to, że P. Ł. wystawiła T. F. m. in. następujące faktury VAT: 1) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2021 r., 2) FV (...) w dniu 1 września 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 września 2021 r., 3) FV (...) w dniu 1 listopada 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2021 r., 4) FV (...) w dniu 1 grudnia 2021 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2021 r., 5) FV (...) w dniu 1 stycznia 2022 r. na kwotę 19.680,00 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2022 r., 6) FV (...) w dniu 1 lutego 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2022 r., 7) FV (...) w dniu 1 marca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 marca 2022 r., 8) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2022 r., 9) FV (...) w dniu 1 maja 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 maja 2022 r., 10) FV (...) w dniu 1 czerwca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2022 r., 11) FV (...) w dniu 1 lipca 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2022 r., 12) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2022 r., 13) FV (...) w dniu 1 września 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 września 2022 r., 14) FV (...) w dniu 1 października 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 października 2022 r., 15) FV (...) w dniu 1 listopada 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2022 r., 16) FV (...) w dniu 1 grudnia 2022 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2022 r., 17) FV (...) w dniu 1 stycznia 2023 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2023 r., 18) FV (...) w dniu 1 lutego 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2023 r., 19) FV (...) w dniu 1 marca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 marca 2023 r., 20) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2023 r., 21) FV (...) w dniu 1 maja 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 maja 2023 r., 22) FV (...) w dniu 1 czerwca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2023 r., 23) FV (...) w dniu 1 lipca 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2023 r., 24) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2023 r., 25) FV (...) w dniu 1 września 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 września 2023 r., 26) FV (...) w dniu 1 października 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 października 2023 r., 27) FV (...) w dniu 1 listopada 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 listopada 2023 r., 28) FV (...) w dniu 1 grudnia 2023 r. na kwotę 23.662,13 zł z terminem zapłaty 10 grudnia 2023 r., 29) FV (...) w dniu 1 stycznia 2024 r. na kwotę 20.683,68 zł z terminem zapłaty 10 stycznia 2024 r., 30) FV (...) w dniu 1 lutego 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lutego 2024 r., 31) FV (...) w dniu 1 marca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 marca 2024 r., 32) FV (...) w dniu 1 kwietnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 kwietnia 2024 r., 33) FV (...) w dniu 1 maja 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 maja 2024 r., 34) FV (...) w dniu 1 czerwca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 czerwca 2024 r., 35) FV (...) w dniu 1 lipca 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 lipca 2024 r., 36) FV (...) w dniu 1 sierpnia 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 sierpnia 2024 r., 37) FV (...) w dniu 1 września 2024 r. na kwotę 26.359,61 zł z terminem zapłaty 10 września 2024 r. Fakty te przytoczone przez powódkę w pozwie nie doczekały się z przeciwnej strony wyraźnego zaprzeczenia czy też potwierdzenia. Skoro zatem strona przeciwna nie wypowiedziała się co do przytoczonych okoliczności, fakty te sąd, mając na uwadze treść pozwu jak i sprzeciwu od nakazu zapłaty oraz wyniki całej rozprawy w szczególności dowody z odpisów dokumentów i wydruków zalegających w aktach sprawy, mógł uznać za przyznane a w konsekwencji za rzeczywiście zaistniałe. Rekonstrukcji stanu faktycznego sąd dokonał w całości na podstawie odpisów dokumentów i wydruków zgromadzonych w toku postępowania dowodowego. Sąd nie dopatrzył się uchybień w ich treści oraz formie. Odpisy dokumentów a także wydruki sąd uznał w całości za autentyczne i wiarygodne. Żadna ze stron ich nie kwestionowała, tak pod względem poprawności formalnej jak i materialnej. Nie ujawniły się też jakiekolwiek okoliczności podważające moc dowodową odpisów tych dokumentów, które należałoby brać pod uwagę z urzędu. Domniemania, z których korzystają dokumenty urzędowe jak i prywatne [autentyczności i złożenia zawartego w nim oświadczenia przez osobę, która podpisała dokument prywatny ( vide: T. Ereciński, „Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Część pierwsza. Postępowanie rozpoznawcze. Część druga. Postępowanie zabezpieczające. Tom 1”, wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007 r., pod red. T. Erecińskiego, s. 576, teza 11 do art. 245, s. 590, teza 1 do art. 253)], pozostały niewzruszone. Dokumenty prywatne stanowiły dowód tego, że osoby, które je podpisały, złożyły oświadczenia zawarte w dokumentach (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 245)">art. 245. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>). Wydruki natomiast stanowiły dowód co do istnienia zapisu komputerowego o określonej treści, która została w nich zawarta, w chwili dokonywania wydruku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 309)">art. 309. k.p.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 243(1))">art. 243 1. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a>) ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. akt I ACa 1399/12, nie publ., LEX numer 1362755). Sąd uznał przy tym ostatecznie, że przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków B. G. i M. F. w zakresie wskazanym w sprzeciwie od nakazu zapłaty, tj. dla ustalenia czynionych pomiędzy stronami ustaleń dotyczących wykonania umowy najmu, podejmowanych przez wynajmującego działań mających na celu wcześniejsze rozwiązanie umowy najmu oraz zapłaty dochodzonej pozwem kwoty w świetle treści odpisu umowy najmu, zgodnie z której zapisami wszelkie zmiany i uzgodnienia umowy wymagały zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 6. ust. 1., § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.) było zbędne, skoro pozwany nawet nie twierdził, że doszło do zawarcia aneksu w formie pisemnej zastrzeżonej przez strony do zmiany umowy najmu w tym postanowień dotyczących terminu zapłaty czynszu najmu. Co więcej w sprzeciwie od nakazu zapłaty próżno było szukać twierdzeń, jakoby pozwany zapłacił kwotę objętą żądaniem pozwu a sam wnosił o oddalenie powództwa stwierdzając, że nie był obowiązany płacić powódce kwoty objętej żądaniem pozwu [<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2))">art. 235 2 </a>. § 1. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (pkt. 2;pkt. 5)">pkt 2) i pkt 5) k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2))">art. 235 2 </a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 2)">§ 2. k.p.c.</a>]. Sąd postanowił oddalić wniosek T. F. o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków B. G. i M. F. oraz stron dla ustalenia, że między pozwanym a powódką dojść miało do ustaleń w zakresie wykonania umowy najmu w taki sposób, iż mógł był płacić czynsz w innych terminach, jako że przeprowadzenie takich dowodów pozostawałoby w sprzeczności z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 246)">art. 246. k.p.c.</a>, zgodnie z którym jeżeli ustawa lub umowa stron wymaga dla czynności prawnej zachowania formy pisemnej, dowód ze świadków lub z przesłuchania stron w sprawie między uczestnikami tej czynności na fakt jej dokonania jest dopuszczalny w wypadku, gdy dokument obejmujący czynność został zagubiony, zniszczony lub zabrany przez osobę trzecią, a jeżeli forma pisemna była zastrzeżona tylko dla celów dowodowych, także w wypadkach określonych w kodeksie cywilnym. Zgodnie z kolei z powołanymi już wyżej zapisami § 6. ust. 1., § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. wszelkie zmiany i uzgodnienia umowy wymagały zachowania formy pisemnej pod rygorem nieważności. Z kolei w myśl § 7. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego w sprawach nieuregulowanych umową zastosowanie miały odpowiednie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a>. Zestawienie powołanych  in extenso przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 246)">art. 246. k.p.c.</a> jak i zapisów umownych oznaczało, iż ewentualne przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków czy też z przesłuchania samych stron na okoliczność ustalenia, że pozwany uprawniony był do zapłaty czynszu najmu po terminach płatności określonych na podstawie § 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego, doprowadziłoby do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 246)">art. 246. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 76)">art. 76</a>. zd. I. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> oraz § 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego. Zgodnie bowiem z wyrażoną w umowie z dnia 9 grudnia 20151 r. wolą jej stron wszystkie zmiany tej umowy aby były „ważne”, powinny zostać wprowadzone poprzez złożenie oświadczeń woli wyrażonych w formie pisemnej. Oznaczało to zatem, że zmiana umowy bez zachowania wskazanej w niej formy nie dochodziła pomiędzy stronami do skutku. Jako zaś że dla oświadczeń woli stron, na podstawie których dojść mogło do zmiany treści umowy, zastrzeżona została w samej umowie forma pisemna, a strony określiły, jaki będzie rygor braku takiej formy, to spełniona została dyspozycja przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 246)">art. 246. k.p.c.</a> uzasadniająca niedopuszczenie dowodów zarówno z zeznań świadków jak i z przesłuchania stron tym bardziej, że żadna ze stron nawet nie twierdziła, że zmiana umowy polegająca na zwolnieniu pozwanego z obowiązku zapłaty czynszu najmu w terminach płatności przewidzianych w umowie została ucieleśniona w formie pisemnej, a dokument obejmujący takie oświadczenia został zagubiony, zniszczony albo zabrany przez osobę trzecią. Zmiana taka zaś powinna ewentualnie zostać wprowadzona do umowy, o ile P. Ł. miałaby faktycznie utracić prawo do uzyskiwania czynszu najmu w terminach zapłaty określonych pierwotnie w § 3. ust. 2. umowy najmu. Stosowanie tego zapisu umownego nie zostało bowiem wyłączone przez strony już po zawarciu umowy najmu. Jego późniejsze wykluczenie spośród zapisów umowy powinno nastąpić poprzez złożenie oświadczeń woli w formie odpowiedniej do tej, jaka została określona w umowie z dnia 9 grudnia 2015 r. r. dla czynności prawnej w postaci zmiany umowy czyli w formie pisemnej. Sąd postanowił pominąć dowód z przesłuchania stron, gdyż zgłoszone pozostałe środki dowodowe pozwoliły w wystarczającym stopniu wyjaśnić fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy [<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 299)">art. 299. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2))">art. 235 2 </a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 235(2) § 1)">§ 1</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (pkt. 2;pkt. 5)">pkt 2) i pkt 5) k.p.c.</a>]. Dowód z przesłuchania stron ma charakter subsydiarny, uzupełniający i winien być przeprowadzony wówczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy może okazać się niewystarczający dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, co nie miało miejsca w rozstrzyganej sprawie. Jako że wszystkie okoliczności sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione, nie było podstaw do tego, by uzupełniać materiał dowodowy przeprowadzając dowód z przesłuchania stron. Zważywszy na zaoferowane przez obie strony oraz przeprowadzone dowody należało przy tym stwierdzić, iż okoliczności uzasadniających w jakikolwiek sposób nienależyte wykonywanie obowiązków umownych wynikających z umowy najmu zawartej pomiędzy stronami pozwany nie wykazał. Sąd zaś uznał, iż nie było podstaw do uzupełnienia z urzędu postępowania dowodowego. W tym zakresie sąd nie mógł wyręczać strony i niejako w zastępstwie przeprowadzać taki dowód, gdyż takie postępowanie byłoby sprzeczne z zasadą kontradyktoryjności (  vide: wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2003 r., sygn. akt I ACa 36/03, publ. OSA 2003 r., nr 10, poz. 46). Zgodnie natomiast ze stanowiskiem Sądu Najwyższego „od 1 lipca 1996 r. wskutek zmiany treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 KPC</a> oraz skreślenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3 § 2)">§ 2</a> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3)">art. 3 KPC</a> nastąpiło zniesienie zasady odpowiedzialności sądu za wynik postępowania dowodowego” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 października 1998 r. sygn. akt II UKN 244/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 20, poz. 662 i w wyroku z dnia 30 czerwca 2000 r., sygn. akt II UKN 615/99, publ. OSNAP 2002 r., nr 1, poz. 24). Rola sądu w sprawie winna ograniczać się jedynie do pozostawania obiektywnym arbitrem w sporze stron (zasada kontradyktoryjności). Sąd jedynie wyjątkowo może wykazywać inicjatywę dowodową, spoczywającą cały czas na stronach pod groźbą przegrania procesu. Zdanie powyższe pozostaje w pełni zgodne z przyjętą linią orzecznictwa i wykładnią Sądu Najwyższego, w myśl której „możliwość dopuszczenia przez sąd dowodu nie wskazanego przez strony nie oznacza, że sąd obowiązany jest zastąpić własnym działaniem bezczynność strony. Jedynie w szczególnych sytuacjach procesowych o wyjątkowym charakterze sąd powinien skorzystać ze swojego uprawnienia do podjęcia inicjatywy dowodowej (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 kpc</a>)” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 5 listopada 1997 r., sygn. akt III CKN 244/97, publ. OSNC 1998 r., nr 3, poz. 52). Brak postępowania dowodowego prowadzonego z urzędu był przy tym usprawiedliwiony w świetle poglądu Sądu Najwyższego, w myśl którego „działanie sądu z urzędu i przeprowadzenie dowodu nie wskazanego przez stronę jest po uchyleniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 3;art. 3 § 2)">art. 3 § 2 kpc</a> dopuszczalne tylko w wyjątkowych sytuacjach procesowych oraz musi wypływać z opartego na zobiektywizowanej ocenie przekonania o konieczności jego przeprowadzenia” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 9 września 1998 r., sygn. akt II UKN 182/98, publ. OSNAP 1999 r., nr 17, poz. 556). Pogląd ten pozostaje tym bardziej aktualny w świetle obecnie obowiązującego kodeksu postępowania cywilnego a w szczególności w kontekście zmian wprowadzonych ustawą z dnia 2 lipca 2004 r. o zmianie ustawy – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeks postępowania cywilnego</a> oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 172 poz. 1804) jak i ustawą z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">ustawy Kodeks postępowania cywilnego</a> oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 1469 z późn. zm.) oraz wreszcie ustawą z dnia 23 marca 2023 r. o zmianie ustawy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeks postępowania cywilnego</a> oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 614). III  Sąd Rejonowy w Tarnowie zważył, co następuje: Powództwo okazało się zasadne tak co do roszczenia głównego jak i co do roszczenia ubocznego w całości. Powódka P. Ł. domagała się zasądzenia od pozwanego T. F. sumy 16.057,61 zł w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659)">art. 659. k.c.</a> i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 669)">art. 669</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> oraz § 3. ust. 1., ust. 2., ust. 3. i ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 1. k.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty 16.057,61 zł od dnia wniesienia pozwu, tj. od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>., § 2. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2 4. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 4 a)">art. 4a</a>. oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7</a>. ust. 1. i art. 11. ust. 2. pkt 1) ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 1790) a także art. 482. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659)">art. 659</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 669)">art. 669</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> najemca obowiązany jest uiszczać czynsz w terminie umówionym. Stosownie do zawartej umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. wynajmujący oddał najemcy w najem część lokalu użytkowego o łącznej powierzchni użytkowej 498,00 m 2 znajdującego się na parterze budynku opisanego w § 1. ust. 1. umowy wraz z przyległym placem parkingowym, drogą wewnętrzną, chodnikiem o łącznej 597,00 m 2, co odpowiadało 17 miejscom postojowym (§ 2. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Strony umowy ustaliły, że najemca był zobowiązany do zapłaty wynajmującemu miesięcznego czynszu najmu za cały przedmiot najmu w łącznej kwocie 13.500,00 zł „netto” powiększonej o podatek VAT (§ 3. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Czynsz najmu płatny był z góry w terminie do 10. dnia każdego miesiąca. Strony ustaliły przy tym, że faktura VAT stanowiąca podstawę płatności czynszu była doręczana najemcy na adres ul. (...), (...)-(...) W. (§ 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Strony uzgodniły, że z początkiem trwania każdego roku kalendarzowego czynsz podlegał waloryzacji o roczny wskaźnik wzrostu cen i usług konsumpcyjnych w roku poprzednim publikowany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego dla tych 12 miesięcy. Pierwsza waloryzacja naliczana była od 1 stycznia 2017 r. w oparciu o wskaźnik z 2016 r. (§ 3. ust. 3. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Zgodnie z postanowieniami umowy najmu za każdy dzień zwłoki z płatnością czynszu wynajmujący naliczał najemcy ustawowe odsetki (§ 3. ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r.). Według przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 1. k.c.</a> strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> dłużnik dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela. Nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w razie zwłoki dłużnika wierzyciel może żądać, niezależnie od wykonania zobowiązania, naprawienia szkody wynikłej ze zwłoki. Odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu (art. 359. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>). Po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>). Zgodnie natomiast z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2 4. k.c.</a> Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482)">art. 482</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>). Stosownie do treści obowiązującego od dnia 1 stycznia 2016 r. art. 4a. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych do transakcji handlowych nie stosuje się przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2)">art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny</a> (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326 i 1285). W myśl przepisu art. 7. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych w transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji, w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Jeżeli strony transakcji handlowej ustaliły w umowie, że świadczenie pieniężne będzie spełniane w częściach, uprawnienie do: 1) odsetek, o których mowa w art. 7 ust. 1 lub art. 8 ust. 1, 2) kwoty, o której mowa w art. 10 ust. 1, oraz zwrotu poniesionych kosztów odzyskiwania należności, o których mowa w art. 10 ust. 2 - przysługuje w stosunku do każdej niezapłaconej części (art. 11. ust. 2. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych). W <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659)">art. 659</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> ustawodawca zdefiniował umowę najmu, określił elementy istotne przedmiotowo ( essentialia negotii) umowy najmu oraz zasadnicze obowiązki stron umowy najmu. Stosownie do brzmienia tego przepisu umowa najmu pozostaje umową konsensualną, tj. dochodzi do skutku w wyniku osiągnięcia porozumienia przez kontrahentów, jest umową dwustronnie zobowiązującą, odpłatną a jednocześnie wzajemną, gdyż świadczenie jednej strony umowy pozostaje odpowiednikiem świadczenia drugiej ze stron. W przeciwieństwie do umowy dzierżawy ex definitione umożliwiającej pobieranie pożytków z przedmiotu dzierżawy, umowa najmu ukształtowana została jako umowa, która nie daje najemcy prawa do pobierania pożytków. Podstawowym obowiązkiem wynajmującego wynikającym z umowy najmu pozostaje oddanie najemcy rzeczy do używania przez czas oznaczony bądź też nieoznaczony zaś w przypadku najemcy obowiązkiem wynikającym z umowy najmu pozostaje zapłata ustalonego umownie czynszu najmu najczęściej w postaci środków pieniężnych w oznaczonych terminach, w czym przejawia się właśnie odpłatność umowy najmu. Ponadto obowiązkiem wynikającym z umowy najmu dla najemcy po zakończeniu umowy najmu pozostaje zwrot przedmiotu najmu wynajmującemu w stanie niepogorszonym. W rozsądzanym przypadku takim obowiązkiem T. F. pozostawało świadczenie na rzecz P. Ł. kwoty pieniędzy odpowiadającej czynszowi najmu z tytułu używania lokalu użytkowego usytuowanego w budynku na nieruchomości położonej przy ulicy (...) w O., którego wysokość zgodnie z umową z dnia 9 grudnia 2015 r. została ustalona na łączną kwotę 13.500,00 zł „netto” powiększoną o podatek VAT a następnie podwyższona o kwotę 2.500,00 zł „netto” powiększoną o podatek VAT stosownie do aneksu z dnia 2 października 2017 r., przy czym zgodnie z § 3. ust. 3. umowy najmu lokalu użytkowego czynsz najmu co roku ulegał waloryzacji o roczny wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych w toku poprzednim publikowany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Umowa najmu jako umowa odpłatna zawarta z T. F. zawierała obowiązek świadczenia przez najemcę czynszu najmu za udostępniony lokal użytkowy przy uwzględnieniu brzmienia umowy najmu lokalu użytkowego oraz aneksu numer 2 z dnia 2 października 2017 r. w łącznej kwocie 16.000,00 zł „netto” powiększonej o kwotę podatku VAT. Na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych należało stwierdzić, że pomiędzy P. Ł. a T. F. doszło do zawarcia umowy zawierającej elementy przedmiotowo istotne właściwe dla umowy najmu, w wyniku której P. Ł. jako wynajmujący zobowiązała się oddać T. F. do używania lokal użytkowy usytuowany na parterze w budynku numer (...) przy ulicy (...) w O.. W wyniku zawartej umowy P. Ł.w całości wykonała swe obowiązki, tj. oddała najemcy rzecz w postaci lokalu użytkowego, czego nie można powiedzieć o pozwanym. Umowa najmu obligowała pozwanego do zapłaty czynszu za wynajmowany mu lokal w terminie do 10. dnia każdego miesiąca z góry. T. F. nie uczynił jednak zadość w sposób należyty swemu podstawowemu obowiązkowi. O ile bowiem wynajmujący wywiązał się ze swych obowiązków w całości, to najemca nie zrealizował ciążącego na nim obowiązku, tj. w terminach nie płacił czynszu najmu za okres sierpnia i września 2021 r. a następnie za okres począwszy od listopada 2021 r. do września 2024 r. włącznie, w związku z czym doprowadził do powstania po stronie powodowej roszczenia o zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych począwszy od dni następnych po terminach zapłaty czynszu do dnia rzeczywistej zapłaty czynszu za poszczególne okresy rozliczeniowe. T. F. zobowiązania swego należycie zatem w całości nie wykonał, gdyż nie dość, że nie uiścił czynszu najmu w terminach płatności za 37 okresów rozliczeniowych, to jeszcze nie zapłacił należnych powódce z tytułu opóźnienia odsetek. Nie spełniając świadczenia w umownych terminach płatności pozwany sprzeniewierzył się nie tylko obowiązkowi najemcy sformułowanemu w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 669)">art. 669</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> oraz w umowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r., tj. polegającemu na zapłacie czynszu najmu ale i zasadzie leżącej u podwalin prawa zobowiązań, zgodnie z którą pacta sunt servanda. Skoro bowiem T. F. zdecydował się zawrzeć umowę, w ramach której otrzymał oznaczony lokal użytkowy, to obowiązany był również do spełnienia swego świadczenia polegającego na zapłacie w terminach wynikających z umowy najmu czynszu. Inne rozwiązanie w postaci braku spełnienia świadczenia z tytułu oddanego w najem lokalu użytkowego w oparciu o zawartą umowę najmu, doprowadziłoby do zdestabilizowania pewności obrotu. Usankcjonowanie takiego stanu rzeczy spowodowałoby trudne do przyjęcia konsekwencje. Brak przy tym dowodu, aby powódka zamierzała zwolnić T. F. z długu będącego konsekwencją opóźnień, skoro nie tylko wzywała do zapłaty odsetek lecz i ostatecznie wystąpiła ze stosownym powództwem o zapłatę odsetek od kwot stanowiących czynsz najmu. O tym natomiast, że występujący z pozwem podmiot legitymowany był do uzyskania odsetek od kwot odpowiadających czynszowi najmu, przekonywała treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 669)">art. 669</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 1. k.c.</a> T. F. nie uczynił przy tym użytku z żadnego z uprawnień z tytułu umowy najmu, z których skorzystanie pozwoliłoby uznać, że nie popadł w zwłokę ze spełnieniem swego świadczenia. W szczególności nie podniósł żadnych zaistniałych w rzeczywistości zarzutów względem uprawnienia wynajmującego, które uzasadnić mogłyby powstrzymanie się przez najemcę z zapłatą czynszu względnie zapłatę czynszu z uchybieniem umownego terminu. Obowiązek należytej staranności ciążący na dłużniku jako na osobie prowadzącej działalność gospodarczą nakazywał przy tym, aby pozwany rezerwował wcześniej odpowiednie środki na poczet czynszu najmu (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355)">art. 355</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 355 § 1)">§ 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>). Zważywszy przy tym na zaoferowane przez strony i przeprowadzone dowody należało stwierdzić, iż okoliczności uzasadniających w jakikolwiek sposób uchybienia terminowi zapłaty z tytułu zawartej umowy najmu pozwany nie wykazał zaś „reguła dotycząca ciężaru dowodu nie może być rozumiana w ten sposób, że zawsze, bez względu na okoliczności sprawy, spoczywa on na stronie powodowej. Jeżeli strona powodowa udowodniła fakty przemawiające za zasadnością powództwa, to na stronie pozwanej spoczywa ciężar udowodnienia ekscepcji i faktów uzasadniających jej zdaniem oddalenie powództwa” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 kwietnia 1982 r., sygn. akt I CR 79/82, nie publ., LEX nr 8416). Jeżeli zatem P. Ł. przedstawiła środki dowodowe w postaci odpisów dokumentów prywatnych oraz wydruków dokumentów prywatnych, których to środków dowodowych treść uzasadniała roszczenie, to T. F. powinien przynajmniej podważyć prawdziwość wniosków wynikających z odpisów i wydruków tych dokumentów przedstawionych w toku postępowania przez powódkę, co spowodowałoby, iż ciężar dowodu znów spocząłby na powódce zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a> Pozwany zakwestionował roszczenie powódki argumentując, że powódka nie miała legitymacji czynnej oraz że strony ustaliły, iż należności z tytułu czynszu najmu zostały zapłacone w uzgodnionych terminach płatności. Twierdzenia te nie znalazły jednak żadnego oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym w szczególności w świetle zgromadzonego materiału dowodowego w tym treści odpisów dokumentów oraz wydruków dokumentów w tym odpisu aneksu numer (...) z dnia 30 kwietnia 2016 r., zgodnie z którym wynajmującym była tylko i wyłącznie P. Ł.. Wbrew twierdzeniom pozwanego bezzasadne było żądanie uwzględnienia jego zarzutu co do rzekomego jego uprawnienia zapłaty czynszu najmu w terminach innych aniżeli wynikało to z umowy najmu lokalu użytkowego, tj. terminach uzgodnionych rzekomo z powódką. Strony umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. postanowiły w niej wprost, że zmiany i uzgodnienia umowy wymagają formy pisemnej pod rygorem nieważności (§ 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu lokalu użytkowego). Co prawda strony posłużyły się w tym umownym zapisie sformułowaniem „pod rygorem nieważności” lecz rygor ten – nałożony zapisem umownym jako rezultat niezachowania formy pisemnej czyli w przypadku braku przepisanej formy co do zmiany umowy – nieważności czynności prawnej zmieniającej umowę wywołać nie mógł, gdyż sankcja nieważności wynikać może jedynie z przepisu prawa (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 73)">art. 73. k.c.</a>). Niezgodność z postanowieniem umownym co do formy czynności następczych w stosunku do umowy, w której treści określono formę dla oświadczeń woli a zarazem czynności prawnych po niej następujących a dotyczących jej zmiany, wypowiedzenia czy rozwiązania albo odstąpienia od niej, nie pociąga za sobą nieważności takiego oświadczenia woli czy też czynności prawnej, jeśli takie zdarzenie cywilnoprawne nie zostało złożone czy zawarte w formie przewidzianej umową. Nie oznaczało to jednakże, że czynność prawna następcza w stosunku do umowy, w której treści określono formę dla oświadczeń woli a zarazem czynności prawnych po niej następujących a dotyczących jej zmiany, wypowiedzenia czy rozwiązania albo odstąpienia, będzie wywierać skutki prawne dla stron takiej umowy, jeśli czynność prawna następcza nie zostanie dokonana w umówionej formie. W takiej sytuacji zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 76)">art. 76</a>. zd. I. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> czynność prawna następcza w stosunku do umowy nie dojdzie do skutku czyli będzie bezskuteczna. Dotyczyło to również rzekomego uzgodnienia przez strony umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. innych terminów płatności czynszu najmu aniżeli wynikało to z brzmienia § 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego, do którego nawet jeśliby doszłoby w formie ustnej, nie wywołałoby skutku prawnego wiążącego wynajmującego czy najemcę. Wręcz przeciwnie oświadczenie to byłoby bezskuteczne w świetle przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 76)">art. 76. k.c.</a> Co więcej nie tylko ewentualne oświadczenie P. Ł. powinno zostać złożone w formie pisemnej ale i wyraz woli pozwanego w postaci akceptacji takiego sposobu regulowania czynszu najmu winien zostać zawarty w formie pisemnej ( vide: S. Rudnicki, „Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna”, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2007 r., wydanie 8, s. 354, teza 2 do art. 76). Konkluzja ta jest jednoznaczna, skoro strony wyraźnie zastrzegły w umowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r., że czynność prawna pomiędzy nimi w postaci zmiany umowy powinna zostać zawarta w formie pisemnej pod rygorem nieważności, czyli w zasadzie pod rygorem bezskuteczności zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 76)">art. 76. k.c.</a>, skoro zapisem umownym sankcji nieważności zastrzec nie można, gdyż jak już wyżej podniesiono, sankcja taka jako najdalej idąca może zostać zastrzeżona i wynikać jedynie z przepisu ustawy. Wobec zaprzeczenia twierdzeniom pozwanego przez powódkę dowodem na okoliczność osiągnięcia konsensusu pomiędzy stronami umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. co do ustalania innych terminów płatności czynszu aniżeli wynikało to z § 3. ust. 2. umowy najmu lokalu użytkowego mógłby być tylko i wyłącznie dokument obejmujący czynność prawną w postaci zmiany umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. zawartą i ucieleśnioną na piśmie, tj. w formie pisemnej czyli w takiej samej formie, w jakiej strony zawarły umowę najmu, co wynikało z brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77)">art. 77</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 76)">art. 76. k.c.</a> (  vide: Z. Radwański, „System Prawa Prywatnego. Prawo cywilne – część ogólna. Tom 2”, pod red. Z. Radwańskiego, C.H. Beck, Instytut Nauk Prawnych PAN, Warszawa 2002 r., ss. 143 – 144,  nb 112 i 113). Zakresem regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 77)">art. 77. k.c.</a> objęte bowiem zostały wszelkie umowy zawarte w formie opatrzonej sankcją  ad probationem, a ponadto umowy sporządzone w jakiejkolwiek formie pisemnej, dla których strony zastrzegły w  pactum de forma sankcję nie dojścia umowy do skutku albo skutek  ad eventum oraz jako umowy sporządzonej przez strony na piśmie – przy czym żaden rygor nie został przez nie przewidziany (tzw. forma przypadkowa) (  vide: Z. Radwański, powołany już wyżej „System Prawa Prywatnego. Prawo cywilne – część ogólna. Tom 2”, ss. 144 – 145,  nb 117). Czynności następcze w stosunku do umowy pierwotnej, w której strony zastrzegły określoną formę dla czynności następujących po zawarciu umowy i określiły skutek niezachowania takiej formy, a takimi czynnościami pozostają również zmiany umowy, dochodzą do skutku w rezultacie dochowania odpowiedniej, przewidzianej przez strony umowy formy. Dotyczy to także czynności uzupełniających czy też zmieniających umowę pierwotną jak również zmierzających do jej rozwiązania za zgodą stron. Wskazać należało, iż fundamentalną zasadą w postępowaniu cywilnym jest to, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6. k.c.</a>). Regułę tę potwierdza regulacja zawarta w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232. k.p.c.</a> Przepis ten stanowił, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. W efekcie, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych w myśl twierdzeń jednej ze stron, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z braku udowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Należy to rozumieć w ten sposób, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał ( vide: wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 18 stycznia 2012 r., sygn. akt I ACa 1320/11, nie publ., LEX numer 1108777). Przytoczony wyżej in extenso przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> normuje zasadę odpowiedzialności dłużnika z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania zwanej odpowiedzialnością kontraktową. Odpowiedzialność statuowana <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> uzależniona została od zaistnienia kumulatywnie kilku przesłanek a mianowicie niewykonania zobowiązania bądź też nienależytego wykonania zobowiązania, szkody powstałej w wyniku niewykonania bądź też nienależytego wykonania zobowiązania, związku przyczynowego pomiędzy niewykonaniem bądź też nienależytym wykonaniem zobowiązania a szkodą oraz winy dłużnika. Ciężar udowodnienia zaistnienia trzech spośród czterech przesłanek odpowiedzialności powszechnie zwanej kontraktową spoczywa na wierzycielu. Nawet jednak ich udowodnienie nie gwarantuje definitywnego przypisania odpowiedzialności dłużnika z tego tytułu. Po stronie dłużnika bowiem zgodnie z brzmieniem części końcowej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> ( verba legis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471</a>. in fine <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a>: „…chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi”) istnieje możliwość egzoneracji, tj. wykazania, że nie ponosi on odpowiedzialności za niewykonanie bądź też nienależyte wykonanie zobowiązania w szczególności poprzez przedstawienie okoliczności, z których wynikać będzie, że niewykonanie bądź też nienależyte wykonanie zobowiązania było następstwem sytuacji, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Fakt braku zapłaty przez pozwanego środków pieniężnych w wysokości odpowiadającej czynszowi najmu w umownych terminach płatności za 37 okresów rozliczeniowych w 2021 r., 2022 r., 2023 r. i 2024 r. doprowadził do konkluzji, że najemca popadł w zwłokę w wykonaniu zobowiązania z umowy najmu zawartej z P. Ł.. Wniosek taki nakazywało przyjąć brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> P. Ł. regularnie nie otrzymywała środków pieniężnych od T. F. w takich terminach płatności, w jakich czynsz najmu zgodnie z ustaleniami umownymi winien być świadczony. Jeśli zatem pomimo istnienia umowy najmu i obowiązku najemcy zapłaty czynszu najmu nie płaci on środków pieniężnych w odpowiednich terminach zapłaty, to jako dłużnik wynajmującego z tego tytułu popada co najmniej w opóźnienie i powoduje powstanie szkody w mieniu byłego wynajmującego, którego majątek nie powiększa się na skutek braku fizycznego uzyskania środków pieniężnych należnych tytułem czynszu najmu w terminach spełnienia tego świadczenia przez najemcę. Nienależytym wykonaniem zobowiązania pozostawał sam stan zwłoki T. F. w wykonywaniu zobowiązania z zawartej umowy najmu polegającego na obowiązku terminowego spełnienia świadczenia pieniężnego w zamian za udostępnienie przedmiotu najmu do używania. Dłużnik zaś dopuszcza się zwłoki, gdy nie spełnia świadczenia w terminie, a jeżeli termin nie jest oznaczony, gdy nie spełnia świadczenia niezwłocznie po wezwaniu przez wierzyciela, przy czym nie dotyczy to wypadku, gdy opóźnienie w spełnieniu świadczenia jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a>). Okoliczność ta zaś oznaczała, że dłużnik nie wykonał zobowiązania w tej części z przyczyn leżących po jego stronie, zaś wniosek taki nakazywała przyjąć treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> Domniemania prawne statuowane powołanymi przepisami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> obciążały dłużnika, iż nie dotrzymując terminu pozostawał w zwłoce nie zaś w opóźnieniu. Zważywszy na ustalony stan faktyczny i powyższe rozważania a także brzmienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z § 3. ust. 1., ust. 2., ust. 3. i ust. 7. umowy najmu lokalu użytkowego z dnia 9 grudnia 2015 r. i w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 1. k.c.</a> pozostawało stwierdzić, że stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> P. Ł. mogła zasadnie domagać się względem T. F. wykonania zobowiązania powstałego w okresie obowiązywania umowy najmu (przez zapłatę odsetek od kwot stanowiących czynsz najmu a płaconych po terminach zapłaty). Uprawnienia P. Ł. z tytułu braku należytego wykonania zobowiązania przez dotychczasowego najemcę sprowadzały się zatem do możliwości żądania wykonania przez T. F. postanowień umowy najmu poprzez naprawienie szkody z tytułu zwłoki w spełnieniu świadczenia pieniężnego w postaci czynszu najmu poprzez zapłatę odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych, przy czym w zakresie żądania zapłaty odsetek z tytułu braku uiszczenia w terminie zapłaty kwot czynszu najmu objętych wystawionymi przez wynajmującego fakturami VAT powódka była władna doprowadzić do ich kapitalizacji, co też uczyniła. Istota kapitalizacji odsetek sprowadza się do połączenia szeregu świadczeń jednostkowych z sumą świadczenia pieniężnego, w stosunku do którego były one ustalone. Odbiera to zobowiązaniu świadczenia odsetek charakter okresowy. Wierzycielowi przysługuje wówczas prawo pobierania odsetek za opóźnienie od sumy zwiększonej o zaległe odsetki (por. L. Stecki „Opóźnienie w wykonaniu zobowiązań pieniężnych”, Poznań 1970 r., s. 220). Kapitalizacja odsetek polega zatem na wyliczeniu sumy na podstawie znanej stopy procentowej i okresu czasu. Kapitalizacja odsetek występuje też, jako odrębna kategoria prawna, polegająca nie tylko na zsumowaniu, ale i dodaniu jej do kwoty kapitału, a jednocześnie poddaniu skapitalizowanej kwoty oprocentowaniu. Według prawa materialnego kapitalizacja odsetek następuje, gdy strony po powstaniu zaległości zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy lub gdy uczynił to powód w chwili wytoczenia powództwa (  vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 21 października 1997 r., sygn. akt III ZP 16/97, publ. OSNP 1998 r., nr 7, poz. 204). Poprzez żądanie zasądzenia odsetek od odsetek, odsetki stają się kapitałem podlegającym oprocentowaniu i są wliczane do wartości przedmiotu sporu. Dochodzi do tego w takiej sytuacji jak w przedmiotowej sprawie, gdy odsetki obliczono kwotowo i zażądano od nich odsetek. Strona powodowa mogła skapitalizować odsetki za okres zamknięty a więc najpóźniej do poszczególnych dni faktycznej zapłaty środków pieniężnych przez pozwanego tytułem czynszu najmu a następnie domagać się dalszych odsetek już od dnia 15 listopada 2024 r., tj. od dnia wniesienia pozwu. Powódka domagała się zasądzenia takich odsetek tytułem swoistego odszkodowania za brak zapłaty czynszu najmu objętych wystawionymi przez siebie 37 fakturami VAT opiewających na sumy stanowiące czynsz najmu zapłaconych zgodnie z treścią wydruków historii transakcji po terminach płatności a zatem odsetek obliczonych od tych kwot i za okres czasu począwszy od 11. dnia każdego miesiąca, w którym nie doszło do zapłaty w terminach umownych a zatem do 10. dnia miesiąca, do dni, kiedy to zapłaty czynszu rzeczywiście nastąpiła. Łączna kwota odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot objętych 37 fakturami VAT zł za wskazane okresy czasu wynosiła przy tym 16.057,61 zł. Powództwo w tym zakresie podlegało zatem uwzględnieniu do kwoty 16.057,61 zł, na którą to należność składała się suma odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych obliczonych od następujących kwot i za następujące okresy 1) 19.680,00 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia 19 października 2021 r., 2) 19.680,00 zł od dnia 11 września 2021 r. do dnia 25 listopada 2021 r., 3) 19.680,00 zł od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia 21 grudnia 2021 r., 4) 19.680,00 zł od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r., 5) 19.680,00 zł od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia 22 lutego 2022 r., 6) 20.683,68 zł od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 21 marca 2022 r., 7) 20.683,68 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r., 8) 20.683,68 zł od dnia 11 kwietnia 2022 r. do dnia 17 maja 2022 r., 9) 20.683,68 zł od dnia 11 maja 2022 r. do dnia 8 czerwca 2022 r., 10) 20.683,68 zł od dnia 11 czerwca 2022 r. do dnia 18 lipca 2022 r., 11) 20.683,68 zł od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 18 sierpnia 2022 r., 12) 20.683,68 zł od dnia 11 sierpnia 2022 r. do dnia 12 września 2022 r., 13) 20.683,68 zł od dnia 11 września 2022 r. do dnia 17 października 2022 r., 14) 20.683,68 zł od dnia 11 października 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r., 15) 20.683,68 zł od dnia 11 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r., 16) 20.683,68 zł od dnia 11 grudnia 2022 r. do dnia 13 stycznia 2023 r., 17) 20.683,68 zł od dnia 11 stycznia 2023 r. do dnia 27 lutego 2023 r., 18) 23.662,13 zł od dnia 11 lutego 2023 r. do dnia 28 marca 2023 r., 19) 23.662,13 zł od dnia 11 marca 2023 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r., 20) 23.662,13 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia 22 maja 2023 r., 21) 23.662,13 zł od dnia 11 maja 2023 r. do dnia 27 czerwca 2023 r., 22) 23.662,13 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r., 23) 23.662,13 zł od dnia 11 lipca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r., 24) 23.662,13 zł od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia 2 października 2023 r., 25) 23.662,13 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia 23 października 2023 r., 26) 23.662,13 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia 3 listopada 2023 r., 27) 23.662,13 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r., 28) 23.662,13 zł od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 2 stycznia 2024 r., 29) 23.662,13 zł od dnia 11 stycznia 2024 r. do dnia 14 lutego 2024 r., 30) 26.359,61 zł od dnia 11 lutego 2024 r. do dnia 18 marca 2024 r., 31) 26.359,61 zł od dnia 11 marca 2024 r. do dnia 13 maja 2024 r., 32) 26.359,61 zł od dnia 11 kwietnia 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r., 33) 26.359,61 zł od dnia 11 maja 2024 r. do dnia 15 lipca 2024 r., 34) 26.359,61 zł od dnia 11 czerwca 2024 r. do dnia 16 sierpnia 2024 r., 35) 26.359,61 zł od dnia 11 lipca 2024 r. do dnia 18 września 2024 r., 36) 26.359,61 zł od dnia 11 sierpnia 2024 r. do dnia 14 października 2024 r., 37) 26.359,61 zł od dnia 11 września 2024 r. do dnia 16 października 2024 r. Wysokość sumy należnej tytułem odsetek skapitalizowanych została przy tym zweryfikowana w oparciu o kalkulator odsetkowy dostępny w programach Lex i Legalis za okresy czasu wskazane wyżej a wynikające z również z uzasadnienia pozwu jak i treści historii transakcji na rachunku bankowym. Odsetki powyższe sąd zasądził zatem w łącznej kwocie 16.057,61 zł jako obliczone w wysokości ustawowej za opóźnienie w transakcjach handlowych wraz z dalszymi zaległymi odsetkami ustawowymi za opóźnienie począwszy od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty. Powódka domagała się zapłaty kwoty 16.057,61 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od tej kwoty od dnia 15 listopada 2024 r. do dnia zapłaty. Sąd uwzględnił powództwo zasądzając odsetki od tej kwoty objętej żądaniem pozwu od daty podanej w żądaniu pozwu, przy czym zważywszy na dokonaną przez powódkę w pozwie kapitalizację zaliczonych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych od kwot stanowiących czynsz najmu zapłaconych po terminach zapłaty, nie mógł sąd zasądzić dalszych odsetek od wcześniejszej daty aniżeli dzień wniesienia pozwu, tj. od dnia 15 listopada 2024 r. Źródłem roszczenia odsetkowego zgodnie z hipotezą <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> pozostają czynność prawna, ustawa, orzeczenie sądu jak i decyzja właściwego organu. Ustawowym źródłem powstania wierzytelności z tytułu zapłaty odsetek za opóźnienie pozostawał powołany wyżej przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a>). Zgodnie natomiast z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2 4. k.c.</a> Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie. Ustawowe źródło powstania wierzytelności z tytułu zapłaty odsetek za opóźnienie znajdowało oparcie w ustawie o terminach zapłaty w transakcjach handlowych zwanej obecnie ustawą o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych do transakcji handlowych. I tak stosownie do treści art. 4a. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych do transakcji handlowych nie stosuje się przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2)">art. 481 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny</a> (Dz.U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326 i 1285). W myśl przepisu art. 7. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych – w transakcjach handlowych – z wyłączeniem transakcji w których dłużnikiem jest podmiot publiczny – wierzycielowi bez wezwania, przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych, chyba, że strony uzgodniły wyższe odsetki, za okres od dnia wymagalności świadczenia pieniężnego do dnia zapłaty, jeżeli są spełnione łącznie następujące warunki: 1) wierzyciel spełnił swoje świadczenie; 2) wierzyciel nie otrzymał zapłaty w terminie określonym w umowie. Jako że czynsz najmu za lokal użytkowy nie był płacony w umownych terminach zapłaty przez okres obejmujący 37 miesięcy, w związku z czym zapłata czynszu najmu nie nastąpiła w terminach wynikających z umowy zawartej przez strony i z tego tytułu powódka była uprawniona do uzyskania swoistego odszkodowania w postaci kwoty odpowiadającej odsetkom ustawowym za opóźnienie w transakcjach handlowych obliczonym od czynszu w związku z najmem lokalu użytkowego, które to kwoty nie zostały zapłacone w terminach zapłaty i za okres od dnia wymagalności do dnia spóźnionego spełnienia świadczenia pieniężnego, toteż sąd zasądził sumę zliczonych przez powódkę odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych w kwotach 1) 381,20 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 sierpnia 2021 r. do dnia 19 października 2021 r., 2) 413,87 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 września 2021 r. do dnia 25 listopada 2021 r., 3) 223,27 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 listopada 2021 r. do dnia 21 grudnia 2021 r., 4) 304,42 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 grudnia 2021 r. do dnia 30 stycznia 2022 r., 5) 272,42 zł wyliczonej od sumy 19.680,00 zł od dnia 11 stycznia 2022 r. do dnia 22 lutego 2022 r., 6) 259,68 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 lutego 2022 r. do dnia 21 marca 2022 r., 7) 312,95 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 marca 2022 r. do dnia 26 kwietnia 2022 r., 8) 239,70 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 kwietnia 2022 r. do dnia 17 maja 2022 r., 9) 193,09 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 maja 2022 r. do dnia 8 czerwca 2022 r., 10) 296,37 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 czerwca 2022 r. do dnia 18 lipca 2022 r., 11) 344,54 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 lipca 2022 r. do dnia 18 sierpnia 2022 r., 12) 299,21 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 sierpnia 2022 r. do dnia 12 września 2022 r., 13) 317,34 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 września 2022 r. do dnia 17 października 2022 r., 14) 326,41 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 października 2022 r. do dnia 15 listopada 2022 r., 15) 317,34 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 listopada 2022 r. do dnia 15 grudnia 2022 r., 16) 295,66 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 grudnia 2022 r. do dnia 13 stycznia 2023 r., 17) 455,61 zł wyliczonej od sumy 20.683,68 zł od dnia 11 stycznia 2023 r. do dnia 27 lutego 2023 r., 18) 499,50 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 lutego 2023 r. do dnia 28 marca 2023 r., 19) 532,07 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 marca 2023 r. do dnia 28 kwietnia 2023 r., 20) 445,20 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 kwietnia 2023 r. do dnia 22 maja 2023 r., 21) 521,22 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 maja 2023 r. do dnia 27 czerwca 2023 r., 22) 684,09 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 czerwca 2023 r. do dnia 14 sierpnia 2023 r., 23) 716,67 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 lipca 2023 r. do dnia 14 września 2023 r., 24) 575,51 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 sierpnia 2023 r. do dnia 2 października 2023 r., 25) 456,06 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 września 2023 r. do dnia 23 października 2023 r., 26) 260,61 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 października 2023 r. do dnia 3 listopada 2023 r., 27) 195,46 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 listopada 2023 r. do dnia 28 listopada 2023 r., 28) 237,59 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 grudnia 2023 r. do dnia 2 stycznia 2024 r., 29) 357,36 zł wyliczonej od sumy 23.662,13 zł od dnia 11 stycznia 2024 r. do dnia 14 lutego 2024 r., 30) 398,10 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 lutego 2024 r. do dnia 18 marca 2024 r., 31) 716,58 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 marca 2024 r. do dnia 13 maja 2024 r., 32) 773,46 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 kwietnia 2024 r. do dnia 17 czerwca 2024 r., 33) 750,71 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 maja 2024 r. do dnia 15 lipca 2024 r., 34) 762,08 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 czerwca 2024 r. do dnia 16 sierpnia 2024 r., 35) 796,20 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 lipca 2024 r. do dnia 18 września 2024 r., 36) 716,58 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 sierpnia 2024 r. do dnia 14 października 2024 r., 37) 409,48 zł wyliczonej od sumy 26.359,61 zł od dnia 11 września 2024 r. do dnia 16 października 2024 r. Nie budziło także wątpliwości, że umowa czynszu zawarta pomiędzy stronami, z której wywodziły się wierzytelności P. Ł., pozostawała transakcją handlową w rozumieniu art. 4. pkt 1) ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych a strony umowy zawarły ją w związku z wykonywaną przez każdą z nich działalnością. Jako że roszczenie o zapłatę kwoty stanowiącej równowartość skapitalizowanych odsetek powstałych z tytułu opóźnienia w ich zapłacie jest świadczeniem pieniężnym ale nie wywodzi się z samej transakcji handlowej lecz powstaje z mocy ustawy na skutek opóźnienia w zapłacie odsetek przez dłużnika zobowiązanego do świadczenia pieniężnego, przeto opóźnienie w ich zapłacie w tym przypadku powoduje powstanie obowiązku zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie, tj. w wysokości zgodnej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2 4. k.c.</a> Wynika to zresztą z brzmienia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482)">art. 482</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a>, który wprost stanowi, że „od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie”. Prawo do odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych powstaje z kolei tylko i wyłącznie w ściśle określonych przypadkach uregulowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7</a>. ust. 1. i art. 8. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych a przepisy te jako stanowiące wyjątek od regulacji zawartej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a> muszą podlegać wykładni ścisłej. Odsetki ustawowe za opóźnienie w transakcjach handlowych zatem nie należą się od kwoty stanowiącej skapitalizowane odsetki, od której to kwoty liczyć można jedynie odsetki za opóźnienie zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482)">art. 482</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2. k.c.</a> Skoro zatem podstawy do zasądzenia kwoty stanowiącej równowartość skapitalizowanych odsetek nie stanowiły przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7</a>. ust. 1. i art. 8. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych, to od świadczenia objętego żądaniem pozwu w postaci zaległych odsetek nie można było zasądzić innych odsetek w szczególności odsetek za opóźnienie w transakcjach handlowych jak tylko i wyłącznie odsetki za opóźnienie wskazane w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2)">§ 2</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2 4. k.c.</a> Pozwany bowiem pozostawał w zwłoce z ich zapłatą a z drugiej strony nie zostały w przypadku kwoty stanowiącej równowartość skapitalizowanych odsetek spełnione przesłanki do zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych podane w 7. ust. 1. czy art. 8. ust. 1. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. Co więcej przedmiotem roszczenia obejmującego zapłatę kwoty stanowiącej skapitalizowane odsetki pozostawała kwota należna tytułem zliczonych za zamknięty okres czasu odsetek. Przedmiot takiego świadczenia pozostawał zatem sumą odsetek zliczonych za pewien ściśle określony okres czasu od konkretnej kwoty a więc co prawda pozostawał świadczeniem pieniężnym, ale nie stanowił jednak świadczenia wzajemnego z tytułu odpłatnej dostawy towarów ani odpłatnego świadczenia usług. W tym zakresie sąd podzielił stanowisko Sądu Najwyższego, zgodnie z którym „opóźnienie z zapłatą kary umownej, o której mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 484)">art. 484 KC</a>, jako świadczenie pieniężne nie rodzi skutków wynikających z ustawy z dnia 8 marca 2013 r. o terminach zapłaty w transakcjach handlowych (Dz.U. z 2013 r. poz. 403 ze zm.). W rachubę mogą wchodzić odsetki zwykłe, określone jako sankcja za opóźnienie świadczeń pieniężnych według <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">Kodeksu cywilnego</a>” (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II CSK 122/17, nie publ., LEX numer 2428772). Jak stwierdził przy tym Sąd Najwyższy, „dostawa towarów oraz świadczenie usług oznacza realizację świadczeń niepieniężnych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7</a> TransHandZapU), za które przysługuje świadczenie pieniężne (cena, opłata, czynsz, wynagrodzenie). Nie mieści się w tym wzajemny obrót pieniężny” (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu powołanego już wyżej wyroku z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II CSK 122/17). Pogląd ten znajdował również poparcie w judykaturze sądów powszechnych, skoro Sąd Apelacyjny w Szczecinie wyraźnie stwierdził, iż „w świetle regulacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482)">art. 482 KC</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 KC</a> nie ma podstaw prawnych do przyjęcia, by wierzyciel mógł domagać się odsetek od odsetek obliczanych według stopy odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych (art. 4 pkt 3) ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych prawo takie nie wynika również z regulacji tej ustawy. Ustawa ta przyznaje prawo do żądania odsetek według podwyższonej w stosunku do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 KC</a> stopy jedynie za opóźnienie w zapłacie należności głównej (art. 6, 7 i 8 ww. ustawy). Tak więc podwyższona w stosunku do reguł <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 KC</a> wartość odsetek w świetle powołanych przepisów ustawy przypada wierzycielowi jedynie za opóźnienie w zapłacie należności głównej (ceny wynagrodzenia) wynikającej z transakcji handlowej” (tak Sąd Apelacyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I ACa 166/20, nie publ., Legalis numer 2531872). Zarzut nadużycia prawa okazał się nietrafny. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5. k.c.</a> nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno – gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Wykonywanie prawa podmiotowego w sposób sprzeczny z tymi kryteriami jest bezprawne i z tego względu nie korzysta z ochrony jurysdykcyjnej. W orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że norma zawarta w tym przepisie ma charakter wyjątkowy i może być stosowana tylko po wykazaniu wyjątkowych okoliczności, w sytuacji, gdy w inny sposób nie można zabezpieczyć interesu osoby zagrożonej wykonaniem prawa podmiotowego przez inną osobę ( vide: uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 17 października 1969 r., sygn. akt III CRN 310/69, publ. OSNCP 1970 r., nr 6, poz. 115; uzasadnienie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2004 r., sygn. akt V CK 263/04, nie publ., LEX nr 520044) „oraz w tych szczególnych przypadkach, w których wykorzystywanie uprawnień wynikających z przepisów prawa prowadziłoby do skutku nieaprobowanego w społeczeństwie ze względu na przyjętą w społeczeństwie zasadę współżycia społecznego. Zasady współżycia społecznego to pojęcie niedookreślone, nieostre, a powoływanie się na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego powinno wiązać się z konkretnym wykazaniem o jakie zasady współżycia społecznego w konkretnym wypadku chodzi oraz na czym polega sprzeczność danego działania z tymi zasadami. Taki charakter klauzul generalnych zawartych w rozważanym przepisie nakazuje ostrożne korzystanie z instytucji nadużycia prawa podmiotowego jako podstawy oddalenia powództwa, a przede wszystkim wymaga wszechstronnego rozważenia okoliczności, aby w ten sposób nie doprowadzić do podważenia pewności obrotu prawnego. Zasadą bowiem jest, że ten kto korzysta ze swego prawa postępuje zgodnie z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem i zasadami współżycia społecznego” (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 lutego 2017 r., sygn. akt II CSK 236/16, nie publ., LEX nr 2242151). Pozwany powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5. k.c.</a> wskazywał, że wynajmujący naruszył ponadto reguły słuszności, lojalnością jego postawa była sprzeczna z zasadami współżycia społecznego i nie stanowiła realizacji jego uprawnień kontraktowych a tym samym nie zasługiwała na ochronę. Ze stanowiskiem pozwanego nie sposób się zgodzić. Zupełnie wyjątkowy charakter przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5. k.c.</a> powodował, że jego zastosowanie musiało być uzasadnione faktem zachodzenia okoliczności rażących i nieakceptowanych ze względów aksjologicznych ewentualnie teleologicznych, a zatem w sytuacjach wyjątkowych, skrajnie sprzecznych z moralnością ujmowaną w obrocie profesjonalnym, takiej zaś sytuacji sąd nie stwierdził. Co więcej sprzeciwiała się podzieleniu zarzutu naruszenia zasad współżycia społecznego przez powódkę notoryczna i permanentna zwłoka ze strony pozwanego w zapłacie czynszu należnego z tytułu umowy najmu w ciągu 37 okresów rozliczeniowych. Skoro pozwany dopuścił się zwłoki w przypadku zapłaty należności objętych 37 fakturami VAT wystawionymi przez powódkę, to domaganie się zliczonych i skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie w transakcjach handlowych nie można było uznać za nadużycie prawa wobec postępowania pozwanego, który całkowicie dowolnie traktował ustalone przez strony w umowie najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. terminy zapłaty. Pozwany naruszając zasady etyki i uczciwości kupieckiej poprzez brak zapłaty kilkudziesięciu kwot z tytułu czynszu najmu sam naruszał zasady współżycia społecznego więc nie mógł sam powoływać się na ich naruszenie przez drugą stronę. Nota bene naruszenia takich zasad przez powódkę sąd zresztą nie stwierdził. Z uwagi na to, że sąd uwzględnił powództwo w całości, zdecydował – postępując w myśl dyrektywy odpowiedzialności za wynik procesu i zasady zwrotu kosztów niezbędnych i celowych – obciążyć pozwanego całością kosztów postępowania (8.234,00 zł) wkładając na nią obowiązek zwrotu na rzecz powódki kosztów postępowania przez nią poniesionych (4.617,00 zł). Na koszty procesu, które w sumie wyniosły 8.234,00 zł składały się opłata od pozwu w postępowaniu upominawczym i zarazem w uproszczonym w łącznej kwocie 1.000,00 zł (pokwitowanie wpłaty na okładce akt, k. 55), wynagrodzenia zawodowych pełnomocników stron obliczone według stawki minimalnej od wartości przedmiotu sprawy, tj. w kwotach po 3.600,00 zł jak i kwoty 17,00 zł poniesione tytułem opłaty skarbowej uiszczonej od odpisu dokumentu stwierdzającego ustanowienie zawodowego pełnomocnika procesowego powódki (k. 8, k. 55) i dokumentu świadczącego o ustanowieniu zawodowego pełnomocnika procesowego pozwanego (k. 99, k. 100). Powstania innych kosztów postępowania żadna ze stron nie wykazała i nie żądała ich zwrotu. Sąd postanowił obciążyć pozwanego całością kosztów procesu w łącznej kwocie 8.234,00 zł związanych z wniesieniem pozwu w postępowaniu upominawczym i zarazem w postępowaniu uproszczonym przez zawodowego pełnomocnika oraz z wniesieniem sprzeciwu od nakazu zapłaty przez pozwanego jak i jego późniejszym reprezentowaniem przez zawodowego pełnomocnika a także zasądzić od T. F. na rzecz powódki kwotę 4.617,00 zł odpowiadającą kosztom poniesionym przez powódkę. Koszty postępowania zasądzone na rzecz powódki obejmowały zatem koszty związane z opłatą od pozwu (1.000,00 zł) oraz z zastępstwem procesowym przez zawodowego pełnomocnika, tj. koszty wynagrodzenia (3.600,00 zł) i opłaty skarbowej uiszczonej od odpisu dokumentu pełnomocnictwa procesowego (17,00 zł). Jednocześnie kwota 8.234,00 zł wskazana wyżej odpowiadała całości kosztów postępowania na zasadzie unifikacji i koncentracji rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania powinno bowiem znaleźć wyraz w orzeczeniu kończącym postępowanie i dotyczyć co do zasady wszystkich kosztów powstałych w związku z prowadzonym postępowaniem cywilnym. Wynikało to wprost z zasady unifikacji i zasady koncentracji kosztów postępowania wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> Wyżej wskazane względy zdecydowały o tym, że orzeczono jak w pkt I. sentencji, uznając powództwo na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 669)">art. 669</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 659)">art. 659</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z § 3. ust. 1., ust. 2, ust. 3. i ust. 7., § 6. ust. 1. i § 7. ust. 1. umowy najmu z dnia 9 grudnia 2015 r. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 353(1))">art. 353 1. k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 477)">art. 477</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 476)">art. 476. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471. k.c.</a> jak i przy zastosowaniu pozostałych powołanych w uzasadnieniu przepisów za zasadne. Rozstrzygnięcie o odsetkach w pkt I. sentencji od zasądzonej wyrokiem kwoty znajdowało oparcie w brzmieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 359)">art. 359</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1</a>., § 2. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 2(4))">§ 2 4. k.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 4)">art. 4</a>. pkt 1), art. 4a. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 7)">art. 7</a>. ust. 1. oraz art. 11. ust. 2. ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych a także art. 482. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1. k.c.</a> O kosztach postępowania orzeczono po myśli <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1</a>., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 1(1))">§ 1 1 </a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3)">§ 3. k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 108)">art. 108</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 109)">art. 109</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 1)">§ 1. k.p.c.</a> jak i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18)">art. 18</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18 ust. 1)">ust. 1</a>. i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13)">art. 13</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18 ust. 1)">ust. 1</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18 ust. 1 pkt. 7)">pkt 7)</a> ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 959 z późn. zm.) oraz w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13 § 2)">§ 2</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13 § 2 pkt. 5)">pkt 5)</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3)">§ 3</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (§ 3 ust. 2)">ust. 2</a>. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.) a także <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 1)">art. 1</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18 ust. 1)">ust. 1</a>. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 18 ust. 1 pkt. 2)">pkt 2)</a> ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r., poz. 2111 z późn. zm.). SSR Michał Bień Tarnów, dnia 30 czerwca 2025 r. </div>