IV SAB/Gl 129/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan Sędzia WSA Renata Siudyka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi R.C. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje organ do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia [...]; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 11 sierpnia 2015 r. R. C., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej u.d.i.p.) zwróciła się do Wojewody [...] o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: - kopii protokołu przesłuchania Dyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S.- E. C. z dnia [...] oraz [...] przeprowadzonego w toku postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego przez Rzecznika dyscyplinarnego przy Wojewodzie [...] – A. G., znak: [...] - kopii protokołu przesłuchania Wicedyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S.- M. P. z dnia [...] oraz [...] przeprowadzonego w toku postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego przy Wojewodzie [...] – J. Z., znak: [...] - kopii protokołu przesłuchania nauczyciela Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S.- J. W. z dnia [...] oraz [...] przeprowadzonego w toku postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego przy Wojewodzie [...] A. K., znak: [...] - kopii (wniosków) Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli działającego przy Wojewodzie [...]w sprawie postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego wraz z uzasadnieniem, znak: [...] znak: [...] znak: [...] Jednocześnie R. C. wniosła o przesłanie wskazanych tych informacji na wskazany adres. Wnioskodawczyni wskazała, że zgodnie z ugruntowanym poglądem sądów administracyjnych informacjom związanym z publicznoprawną sferą postępowania dyscyplinarnego należy przypisać walor informacji publicznej. Z faktu, że nauczyciel jest zatrudniony w jednostce organizacyjnej, która wykonuje zadania publiczne w zakresie edukacji można wywieść, że dotyczące go postępowanie dyscyplinarne pozostaje w określonym związku z wykonywaniem zadań publicznych. Jednocześnie podkreśliła, że podmiotem obowiązanym do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wytworzonej przez rzecznika dyscyplinarnego dla nauczycieli w związku z realizowanymi przez niego zadaniami jest wojewoda oraz że komisja dyscyplinarna dla nauczycieli przy wojewodzie ani przewodniczący tej komisji nie są podmiotami, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Pismem z dnia 14 sierpnia 2015 r. nr [...] Dyrektor Biura Wojewody, zgodnie z przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz ustawy o dostępie do informacji publicznej, przekazała wniosek R. C. [...] Kuratorowi Oświaty w K. z prośbą o rozpatrzenie wniosku zgodnie z właściwością oraz udzielenie odpowiedzi w terminie 14 dni. [...] Kurator Oświaty w K. pismem z dnia [...] nr poinformował R. C., że zawarte w jej wniosku żądania nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i 6 u.d.i.p. i jako takie nie podlegają udostępnieniu na zasadach wskazanych w ustawie. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze R. C. wniosła o zobowiązanie Wojewody [...] do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 11 sierpnia 2015 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, stwierdzenie że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa lub że naruszenie prawa nie było rażące, w przypadku umorzenia postępowania z powodu udzielenia odpowiedzi przez Wojewodę po wniesieniu skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżąca ponownie podkreśliła, że w orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, że informacjom związanym z publicznoprawną sferą postępowania dyscyplinarnego należy przypisać walor informacji publicznej. Ponadto wskazała, że zgodnie z Kartą Nauczyciela Rzecznika Dyscyplinarnego wyznacza w drodze zarządzenia organ, przy którym powołana została komisja dyscyplinarna , a w niniejszej sprawie organem tym jest wojewoda, który w związku z powyższym jest organem obowiązanym do udostępnienia informacji. Kompetencje rzecznika dyscyplinarnego ograniczają się wyłącznie do przeprowadzenia określonych czynności procesowych w postępowaniu dyscyplinarnym i nie może on we własnym imieniu rozpoznać wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w tym również wydać decyzji odmownej w oparciu o art. 16 u.d.i.p. Skarżąca podkreśliła, że w dniu 11 sierpnia 2015 r. złożyła wniosek i do dnia 28 września 2015 r. nie otrzymała od Wojewody [...] odpowiedzi w swojej sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] w imieniu którego wystąpił [...] Kurator Oświaty w K. wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w dniu 25 sierpnia 2015 r. została udzielona skarżącej, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja że zawarte w jej wniosku żądania nie stanowią informacji publicznej i stąd nie podlegają reżimowi ustawy. Organ wskazał, że informacji tej udzielono skarżącej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, zatem nie miała miejsca bezczynność organu. Jednocześnie organ wyjaśnił, że Wojewoda [...] na mocy pełnomocnictwa z dnia 21 stycznia 2015 r. przekazał [...] Kuratorowi Oświaty kompetencje w zakresie zadań wynikających z rozporządzenia MEN z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego (Dz. U. nr 15, poz. 64) z wyjątkiem powoływania i odwoływania członków komisji dyscyplinarnej, ustalania ich liczby oraz funkcji, a także wyznaczania i odwoływania Rzecznika Dyscyplinarnego i jego zastępców. Ponieważ [...] Kurator Oświaty był dysponentem informacji dotyczących postępowań dyscyplinarnych, o które wnioskowała skarżąca, to właśnie temu organowi przekazano wniosek do rozpatrzenia. [...] Kurator Oświaty wykonuje zatem zadania Wojewody [...] w zakresie w jakim sprawy dotyczą postępowań dyscyplinarnych nauczycieli. Natomiast odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że nie może zgodzić się ze stanowiskiem skarżącej, iż protokoły przesłuchań świadków z postępowania wyjaśniającego przed rzecznikiem dyscyplinarnym stanowią informację publiczną. W opinii Kuratora Oświaty dokumenty te nie są wytwarzane przez organ władzy publicznej. Z kolei nawet przy założeniu że żądana informacja stanowi informację publiczną rozważyć by należało, czy nie zachodzi przypadek z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i ze względu na prywatność osoby fizycznej, która nie podlega upublicznieniu i wymagane jest wydanie decyzji odmownej. Na koniec organ zaakcentował, że o ile można w orzecznictwie znaleźć stanowiska sądów, że upublicznieniu podlegają orzeczenia komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli, to brak jest orzeczeń stwierdzających że postępowania dyscyplinarnego podlegają upublicznieniu. Akta postępowania dyscyplinarnego stanowią materiał dowodowy w konkretnej, zindywidualizowanej sprawie i jako takie nie stanowią informacji publicznej. W piśmie procesowym z dnia 8 listopada 2015 r. R. C. zacytowała art. 65 k.p.a. podkreślając, że nie otrzymała od Wojewody [...] informacji o przekazaniu jej wniosku o udzielenie informacji publicznej do [...] Kuratora Oświaty. Zaznaczyła, że w piśmie organu z dnia 25 sierpnia 2015 r. nie została zawarta żadna informacja o pełnomocnictwie udzielonym przez Wojewodę [...]- [...] Kuratorowi Oświaty. Ponadto ponownie wskazała na orzeczenia sadów administracyjnych uzasadniające, że informacjom związanym z publicznoprawną sferą postępowania dyscyplinarnego należy przypisać walor informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność organów. W takich przypadkach, kontroli poddany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie, przy czym bez znaczenia są przyczyny, dla których akt nie został podjęty lub czynność nie wykonano. Na gruncie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2011,112, poz. 1138 z zm.- dalej u.d.i.p.) bezczynność organu polega na tym, że organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie wydaje stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.i.p. lub - w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.). Aby można było zatem mówić o w udostępnieniu informacji publicznej należy przede wszystkim ustalić, czy na organie w ogóle ciążył obowiązek podjęcia stosownego aktu czy czynności, gdyż z przypisów ww. ustawy jednoznacznie wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna (art. 6 ust. 1 u.d.i.p.) i że zobowiązane do jej udostępnienia są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Oznacza to, że tylko w sytuacji ustalenia, że żądana informacja jest informacją publiczną oraz że wniosek o jej udostępnienie skierowano do podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia, można mówić o ewentualnej bezczynności organów. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udzielenia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Natomiast forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. dla odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., a więc gdy zachodzą określone w tym przepisie przesłanki do umorzenia postępowania. Z powyższego wynika, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej rozpatruje się bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialno-techniczna) - przy założeniu, że nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania określone w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., bądź w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Odmówienie udostępnienia informacji, w świetle ustawy, może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy żądana informacja istnieje i faktycznie stanowi informację publiczną, ale nie może być udostępniona z uwagi na przesłanki ograniczające jej dostępność (na skutek ograniczeń określonych w art. 5 u.d.i.p.), albo w przypadku informacji przetworzonej, ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego. Bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej występuje wtedy, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot, nie podejmuje w terminie wynikającym z art. 13 u.d.i.p. odpowiednich czynności, tj. ani nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej, ani też nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia (ewentualnie decyzji o umorzeniu postępowania w przypadku zaistnienia okoliczności z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podkreślić należy, że nie jest możliwe skuteczne podniesienie zarzutu bezczynności w sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, czy też nie jest w posiadaniu organu. W takich sytuacjach organ nie jest zobowiązany ani do udostępnia żądanej informacji, ani do wydania decyzji o odmowie udostępnienia. Prawo dostępu do informacji publicznej oznacza bowiem dostęp do informacji będącej faktycznie informacją publiczną, informacji istniejącej i będącej w posiadaniu organu. Zatem w sytuacji braku informacji oraz w wypadku gdy żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ powinien jedynie o tym poinformować wnioskodawcę, w drodze pisma informującego, będącego odpowiedzią na wniosek, co uwalnia organ od zarzutu bezczynności. Natomiast pojęcie informacji publicznej określone zostało w art. 1 ust. 1 ustawy, wedle którego informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności wymienionych w art. 6 ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. Natomiast jest rzeczą oczywistą, że taka forma informacji publicznej może być udostępniona po uwzględnieniu ograniczeń wynikających z treści art. 5 ustawy. Nie budzi wątpliwości, że we współczesnym państwie podstawowym źródłem i nośnikiem informacji publicznej są dokumenty dotyczące działalności podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 ustawy. Przy czym charakter regulacji zamieszczonej w treści art. 61 Konstytucji zdaje się przemawiać za szerokim rozumieniem pojęcia "dostępu do dokumentów". Przyjąć więc można, że regulacja konstytucyjna ma charakter otwarty i obejmuje swym zakresem każdy dokument , który odnosi się do działalności podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy. W takim ujęciu wszystkie dokumenty niezależnie od ich charakteru (sposobu utrwalenia), muszą zostać objęte roszczeniem o udostępnienie. Wystarczającą przesłanką byłby ich związek z działalnością zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej. Założenie takie wydaje się także uzasadnione ze względu na sprecyzowanie w art. 61 ust. 3 Konstytucji ograniczeń dostępu, których ziszczenie się w określonych sytuacjach powinno powodować skutek nieudostępnienia informacji o działalności organów i funkcjonariuszy publicznych (zob. M. Jabłoński, Udostępnienie informacji publicznej w formie wglądu do dokumentu, Wrocław 2013, s. 41) (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 czerwca 2014 r. IV SAB/Gl 46/14). Analiza akt sprawy wskazuje na to, że we wniosku z dnia 11 sierpnia 2015 r. strona skarżąca domagała się: - kopii protokołu przesłuchania Dyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S.- E. C. z dnia [...] oraz z dnia [...] przeprowadzonego w toku postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego przez Rzecznika Dyscyplinarnego przy Wojewodzie [...]- A. G., znak [...] - kopii protokołu przesłuchania Wicedyrektora Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S.- M. P. z dnia [...] oraz z dnia [...] przeprowadzonego w toku postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego przy Wojewodzie [...]- J. Z., znak [...] - kopii protokołu przesłuchania nauczyciela Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w S.- J.W. z dnia [...] oraz [...] przeprowadzonego w toku postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego przez Zastępcę Rzecznika Dyscyplinarnego przy Wojewodzie [...] – A. K., znak [...] - (kopii) wniosków Rzecznika Dyscyplinarnego dla Nauczycieli działającego przy Wojewodzie [...] w sprawie postępowania dyscyplinarno- wyjaśniającego wraz z uzasadnieniem, znak: [...]znak:[...], znak:[...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że objęte wnioskiem informacje dotyczą kwestii związanych z postępowaniem dyscyplinarnym prowadzonym wobec nauczycieli. W związku z tym ocena zasadności skargi na bezczynność wymaga w pierwszej kolejności przywołania przepisów normujących odpowiedzialność dyscyplinarną nauczycieli. Odpowiedzialność dyscyplinarna nauczycieli uregulowana została w Rozdziale 10 Karty Nauczyciela w art. 75-85. Zgodnie z art. 80 ust. 2 tej ustawy komisje dyscyplinarne wydają orzeczenia po przeprowadzeniu rozprawy oraz po wysłuchaniu głosów rzecznika dyscyplinarnego i obwinionego lub jego obrońcy. Wydane w oparciu o przepis art. 85 wskazanej wyżej ustawy rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 stycznia 1998 r. w sprawie komisji dyscyplinarnych dla nauczycieli i trybu postępowania dyscyplinarnego określa szczegółowy tryb postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec nauczycieli. Według § 5 ust. 1 tegoż rozporządzenia rozprawa dyscyplinarna jest jawna. Przy czym przewodniczący składu orzekającego może wyłączyć jawność rozprawy w całości lub jej części na wniosek stron albo z własnej inicjatywy, ze względu na moralność, porządek publiczny oraz ze względu na ochronę życia prywatnego stron lub inny ważny interes prywatny (§ 5 ust. 2 rozporządzenia). We wskazanym wyżej rozporządzeniu kompleksowo uregulowano kwestie dotyczące dostępu do akt sprawy postępowania wyjaśniającego ( § 18 ust. 5) i dyscyplinarnego (§ 27) oraz kwestię doręczeń odpisów wniosków i postanowień wydanych w toku postępowania (§ 18 ust. 2 i § 22 4 ). Przy czym dostęp do akt sprawy i znajdujących się w nich dokumentów do czasu rozpoczęcia rozprawy mają wyłącznie osoby wskazane w § 27 rozporządzenia. Z przebiegu rozprawy sporządza się protokół, który powinien zawierać oznaczenie jej miejsca i czasu oraz osób w niej uczestniczących, zwięzłe podanie treści wyjaśnień obwinionego, zeznań świadków, opinii biegłych i innych wyników postępowania dowodowego, przytoczenie wniosków i oświadczeń rzecznika dyscyplinarnego oraz obrońcy , jak również postanowienia składu orzekającego oraz w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu rozprawy, a także informacje o jej wyniku. Protokół powinien być sporządzony w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia orzeczenia dyscyplinarnego (§ 39 ust. 1 rozporządzenia). Jednocześnie przepis § 38 ust. 5 rozporządzenia określa w sposób enumeratywny i wyczerpujący krąg podmiotów, którym doręcza się orzeczenie komisji dyscyplinarnej. Według przepisu § 38 ust. 1 rozporządzenia przewodniczący składu orzekającego ogłasza orzeczenie bezpośrednio po naradzie i przytacza ustnie jego motywy. Zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia, orzeczenia ogłaszane są jawnie, z czego - zdaniem Sądu - można wysnuć zasadny wniosek, że treść orzeczenia jest jawna, a więc powinna być udostępniona jako informacja publiczna. Zwłaszcza, że nauczyciel jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 ustawy. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na to, że ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej, zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy, nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Natomiast wynik postępowania dyscyplinarnego toczącego się w stosunku do nauczyciela ma jak najbardziej związek z pełnioną przez niego funkcją, a ponadto dla opinii publicznej ważna jest treść orzeczenia dyscyplinarnego. Nauczyciel, który kształci dzieci i młodzież winien spełniać określone kryteria merytoryczne i moralne, zaś sprzeczne z interesem lokalnego i zawodowego środowiska oraz szkoły byłoby utajnianie dotyczących go orzeczeń dyscyplinarnych. Nie ulega również wątpliwości, że prawo do prywatności nie chroni nauczyciela jako osoby pełniącej funkcję publiczną, w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wynik postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec nauczyciela z całą pewnością pozostaje w związku z pełnioną przez niego funkcją. Informacja o treści prawomocnego orzeczenia komisji dyscyplinarnej dla nauczycieli, orzekającej o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 76 ust.1 ustawy Karta Nauczyciela oraz inne orzeczenia i dokumenty wytworzone przez komisję dyscyplinarną dla nauczycieli, w tym protokół z przebiegu rozprawy dyscyplinarnej mają walor informacji publicznej i mogą podlegać udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, przy zachowaniu ochrony prawa do prywatności i tajemnic ustawowo chronionych. Jak wynika z akt analizowanej sprawy podmiot zobowiązany, w odpowiedzi na wniosek strony skarżącej nie udzielił żądanej informacji. Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez organ wniosku o udostępnienie informacji publicznej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że dokumenty, o które zwrócił się skarżący mają walor informacji publicznych należy je udostępnić, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej. Z tych względów na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd, po dokonaniu analizy akt administracyjnych, nie stwierdził by bezczynność w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa dlatego nie wymierzył organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 p.p.s.a.