II OZ 862/20

SENTENCJA Dnia 20 października 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Paweł Miładowski, , , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. D., K. D. i M. D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 664/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Z. D., K. D. i M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy odroczenia terminu uiszczenia opłaty rocznej z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę, ponieważ na wezwanie Sądu skarżący nie uiścili wymaganego solidarnie wpisu od skargi w wysokości 200 złotych. Sąd wskazał, że po zakończeniu postępowań w przedmiocie prawa pomocy (prawomocnymi postanowieniami z dnia 21 lipca 2020 r. Sąd I instancji utrzymał w mocy postanowienia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia skarżących od kosztów sądowych), zarządzeniem z dnia 22 lipca 2020 r. skarżący zostali wezwani do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 22 czerwca 2020 r. o solidarnym wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł, w terminie 7 dni od daty jego doręczenia. Dodatkowo, pouczono strony, że nieuiszczenie wpisu od skargi w tym terminie spowoduje jej odrzucenie. Wezwania doręczone zostały stronom 23 lipca 2020 r. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący złożyli wniosek o "reasumpcję wezwania z dnia 22.07.2020 r.", a nadto o ponowne rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy zwolnienie od konieczności uiszczenia wpisu od skargi. A zatem skarżący nie uiścili wpisu w terminie, co musiało prowadzić do odrzucenia skargi. Sąd I instancji wyjaśnił, że od zarządzenia przewodniczącego wydziału wzywającego do wykonania jego wcześniejszego zarządzenia dotyczącego uiszczenia wpisu od skargi nie przysługuje środek zaskarżenia w postaci zażalenia. Jest ono wydawane wówczas, kiedy kwestia przedmiotowej opłaty została prawomocnie przesądzona. Dlatego złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu zakreślonego ma podstawie art. 220 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2014 r., II FZ 764/14). Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli skarżący, argumentując, że pomimo kierowanych do nich wezwań do uiszczenia wpisu oraz nieprzyznania im prawa pomocy, w dalszym ciągu nie stać ich na uiszczenie wpisu od skargi. W ich ocenie, w pierwszej kolejności Sąd powinien rozpoznać ich wniosek o reasumpcję stanowiska Sądu i w razie nie przychylenia się do wniosku wezwać skarżących do uiszczenia wpisu sądowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie podlega uwzględnieniu. Argumentacja zażalenia w zasadzie nie kwestionuje, że skarżący nie uiścili wpisu sądowego od skargi, lecz opiera się na przekonaniu skarżących o konieczności rozpoznania przez Sąd ich kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy, który został złożony już po prawomocnym odmownym zakończeniu postępowań w przedmiocie prawa pomocy oraz po otrzymaniu wezwania do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wezwania do solidarnego uiszczenia wpisu od skargi. Jednak stanowisko skarżących wskazane w zażaleniu opiera się na błędnych podstawach. Wyjaśnienia wymaga, że złożenie przez skarżących tzw. "wniosku o reasumpcję", który stanowił w istocie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, nie zwalniało skarżących z obowiązku terminowego uiszczenia wpisu na tak skierowane przez Sąd wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia. Tylko bowiem wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony przed bądź w trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu zakreślonego w zarządzeniu z dnia 22 czerwca 2020 r. mógłby uchronić skarżących od skutków związanych z nieuiszczeniem wpisu na wezwanie Sądu. W tej zaś sprawie wnioski o prawo pomocy złożone najpóźniej w trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu wynikającego z zarządzenia z dnia 22 czerwca 2020 r. zostały prawomocnie rozpoznane odmownie. W orzecznictwie przyjmuje się, że każdy ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony po prawomocnej odmowie uwzględnienia uprzednio złożonego wniosku w tym przedmiocie nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienia NSA: z 1 marca 2017 r., I OZ 479/17; z 8 kwietnia 2014 r., II OSK 810/14; z 20 lipca 2011 r., II OSK 1380/11). W zaskarżonym postanowieniu Sąd I instancji prawidłowo zatem wyjaśnił skarżącym omawiane wyżej zagadnienie prawnoprocesowe, albowiem nawet ewentualne pozytywne rozpoznanie przez Sąd kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie miało już wpływu na wymagalność wykonania przez skarżących zarządzenia o wezwaniu do uiszczeniu wpisu od skargi. Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W tych warunkach Sąd I instancji prawidłowo zastosował art. 220 § 3 p.p.s.a., odrzucając skargę w niniejszej sprawie. Skoro wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu doręczono skarżącym w dniu 23 lipca 2020 r., do dnia 30 lipca 2020 r. przysługiwał im termin do wykonania zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. W tym terminie skarżący zaś nie uiścili wpisu, opierając się na błędnym przekonaniu, że złożenie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy uchroni ich od skutków prawnych niewykonania w terminie wezwania Sądu do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.