I FZ 439/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 września 2008 r. sygn. akt I SA/Po 1032/08 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej przez M. B. decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 6 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące 2004 r. postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 8 września 2008 r., sygn. akt I SA/Po 1032/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek M. B. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia 6 czerwca 2008 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że rozstrzygnięcie Sądu było podyktowane brakiem uzasadnienia złożonego przez stronę wniosku. M. B. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W jego uzasadnieniu wskazał, że jego rachunek bankowy został zajęty na poczet prowadzonej egzekucji. Zajęcie rachunku bankowego, w ocenie wnioskodawcy, zakłóca funkcjonowanie prowadzonej działalności gospodarczej, albowiem uniemożliwia dokonywanie operacji finansowych niezbędnych do prowadzenia działalności. Powyższe zaś powoduje, że również egzystencja jego rodziny jest zagrożona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Uruchomienie postępowanie wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej powinien ciążyć obowiązek wskazania na okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Nie wystarczy przy tym, tak jak to uczyniła strona skarżąca w sformułowanym w skardze wniosku, ogólnikowe uzasadnienie swojego żądania. Sąd, oceniając wniosek strony, powinien mieć bowiem możliwość zbadania, czy istnieją przesłanki, o których mowa w powołanym przepisie. Ocena sądu możliwa jest tylko wtedy, jeśli ma on informacje o sytuacji finansowej wnioskodawcy, przy czym oczywiście, możliwe jest dokonanie oceny w oparciu o materiały znajdujące się w aktach sprawy. Jednakże gdy takich materiałów nie ma, a strona w sformułowanym wniosku nie wskazuje na żadne okoliczności przemawiające za jego uwzględnieniem, to tym samym uniemożliwia sądowi przeprowadzenie merytorycznej oceny jej wniosku. Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno konstrukcja przepisów dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności, jak i treść pozostałych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wezwania strony do usunięcia braków tak sporządzonego wniosku. Nie będzie bowiem możliwe wezwanie strony do uzupełnienia jej wniosku o dostarczenie informacji uzasadniających uwzględnienie wniosku w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Przepis ten bowiem ma zastosowanie wyłącznie do pism strony, które nie mogą otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Natomiast wniosek strony skarżącej warunki formalne zachowuje i tym samym nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu. Brak wykazania, że wykonanie decyzji narazi stronę skarżącą na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uniemożliwiło Sądowi I instancji uwzględnienie wniosku strony. Sąd I instancji nie dysponował bowiem danymi, które uzasadniałyby pozytywne rozpatrzenie wniosku skarżącego. Dlatego należy uznać, że orzeczenie Sądu I instancji odpowiada prawu. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art.197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.