III OSK 695/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska - Matusiak Sędziowie Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1836/17 w sprawie ze skargi [...] Towarzystwa Przyrodniczego [...] z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania I. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; II. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wa 1836/17 uwzględnił skargę [...] Towarzystwa Przyrodniczego [...] z siedzibą w K. i uchylił postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], którym stwierdzono niedopuszczalność odwołania [...] Towarzystwa Przyrodniczego [....] od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Zmiana i rozbudowa realizowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...]". W motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji podniósł, że w przypadku gdy dane przedsięwzięcie należy do kategorii przedsięwzięć, dla których ustawa w sposób wyraźny nakazuje przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko albo też obowiązek taki został nałożony w drodze postanowienia wydanego w trybie art. 63 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie u.u.i.ś., organizacje ekologiczne mają prawo uczestnictwa w tego rodzaju postępowaniach na podstawie art. 44 ust. 1 u.u.i.ś. Wskazana ustawa nie reguluje natomiast kwestii udziału organizacji ekologicznych w postępowaniach, w których udział społeczeństwa nie jest wymagany. Nie zawiera także przepisów, które wyłączałyby od udziału takie organizacje. Wobec powyższego przyjąć należy, że w postępowaniach, w których udział społeczeństwa nie jest wymagany, organizacje ekologiczne będą mogły uczestniczyć na ogólnych zasadach, a zatem po spełnieniu wymagań wynikających z art. 31 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm.) zwanej dalej K.p.a., czyli gdy cel statutowy organizacji jest zgodny z przedmiotem postępowania oraz gdy za udziałem organizacji w postępowaniu przemawia interes społeczny. Podkreślono, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że skarżące [...] Towarzystwo Przyrodnicze [...] (zwane dalej Stowarzyszeniem) jest organizacją ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 u.u.i.ś. Nie ulega wątpliwości, że jest to legalnie działające Stowarzyszenie, którego statutowym celem jest ochrona środowiska. Ponadto decyzja Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia2017 r. dotyczyła przedsięwzięcia, w stosunku do którego zostały wydane postanowienia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej w skrócie RDOŚ) stwierdzające, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym nie istnieje konieczność sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Było to postępowanie, w którym udział społeczeństwa nie był wymagany w rozumieniu przepisów u.u.i.ś. W tej sytuacji organ powinien zbadać, czy zachodzą przesłanki z art. 31 § 1 K.p.a., a więc czy cele statutowe organizacji uzasadniają jej udział oraz czy za jej udziałem przemawia interes społeczny. Stwierdzając niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia od decyzji RDOŚ, organ powołał się jedynie na okoliczność, że postępowanie, w którym Stowarzyszenie chce uczestniczyć, nie wymaga udziału społeczeństwa i w ogóle nie badał przesłanek z art. 31 § 1 K.p.a. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska naruszył art. 31 § 1 K.p.a., co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało przedwczesnym wydaniem rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności odwołania. Przy ponownym postępowaniu niezbędne będzie ustalenie przez organ, czy interes społeczny przemawia za udziałem Stowarzyszenia w przedmiotowym postępowaniu oraz czy powołane dotychczas przez stronę skarżącą okoliczności można uznać za konkretyzujące interes społeczny w niniejszej sprawie, zaś Stowarzyszenie ewentualnie okoliczności takie może jeszcze przytoczyć. W świetle powyższych ustaleń Sąd przyjął, że odwołanie Stowarzyszenia od decyzji RDOŚ w K. z dnia [...] stycznia 2017 r. implicite zawiera wniosek o dopuszczenie go do udziału w sprawie na podstawie art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego poprzez: a) dokonanie błędnej wykładni art. 31 K.p.a. polegającej na przyjęciu, że organ odwoławczy przed wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania powinien był przeanalizować w pierwszej kolejności przesłanki z art. 31 K.p.a., pomimo że nie zostało skutecznie zainicjowane postępowanie odwoławcze, gdyż żadna ze stron postępowania nie złożyła odwołania, a Stowarzyszenie nie zostało uznane za uczestniczące w postępowaniu podmiot na prawach strony, tym samym Sąd pierwszej instancji powinien skargę oddalić stosownie do art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2021 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.; b) nieprawidłowe zastosowanie art. 134 K.p.a. w związku z art. 8 K.p.a. jako wzorca kontroli poprzez dokonanie błędnej oceny, że wniosek Stowarzyszenia złożony stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. o jego dopuszczenie do udziału w postępowaniu, powinien zostać rozpatrzony, pomimo iż nie zostało wszczęte postępowanie odwoławcze, tym samym stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji przez organ odwoławczy było w pełni prawidłowe, a zatem Sąd pierwszej instancji powinien był skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a.; 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 134 § 1 i art. 141 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 134, art. 107 § 3 i art. 126 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie w toku kontroli sądowej istotnych okoliczności faktycznych i procesowych, które stanowiły podstawę wydania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przedwcześnie wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania, tj. bez wyczerpującego uzasadnienia podstaw wydanego rozstrzygnięcia, w tym w zakresie możliwości zastosowania art. 31 K.p.a.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania organu odwoławczego, które w świetle art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. nie mogłyby zostać zaimplementowane na etapie ponownego postępowania drugoinstancyjnego, co w zaistniałych okolicznościach stanowi naruszenie zasady praworządności; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez dokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie błędnej oceny, że wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie złożony w odwołaniu od decyzji RDOŚ w K., powinien zostać rozpatrzony stosownie do postanowień art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., podczas gdy w sprawie miały zastosowanie ogólne przepisy o postępowaniu administracyjnym, tym samym stwierdzenie niedopuszczalności na podstawie art. 134 K.p.a. odwołania Stowarzyszenia od decyzji przez organ odwoławczy było w pełni prawidłowe, a zatem Sąd pierwszej instancji powinien był skargę oddalić na podstawie art. 151 P.p.s.a. W oparciu o wskazane zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz oddalenie skargi; ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie Sąd nie stwierdza wystąpienia jakiejkolwiek przesłanki nieważności postępowania, a tym samym rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) rozpoznanie sprawy jest konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie zawarte w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zasadnym jest zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji błędnej wykładni art. 31 K.p.a. polegającej na przyjęciu, że organ odwoławczy przed wydaniem postanowienia o niedopuszczalności odwołania powinien był przeanalizować w pierwszej kolejności przesłanki z art. 31 K.p.a., pomimo że nie zostało skutecznie zainicjowane postępowanie odwoławcze, gdyż żadna ze stron postępowania nie złożyła odwołania, a Stowarzyszenie nie zostało uznane za uczestniczący w postępowaniu podmiot na prawach strony, a tym samym Sąd powinien na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalić. Zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. warunkiem skuteczności wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu jest okoliczność pozostawania tego postępowania w toku. Takie stanowisko zajęto w orzecznictwie sądowym (por. wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062633; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062629). Stanowisko to ma także oparcie w poglądach przedstawicieli doktryny, zgodnie z którymi żądanie dopuszczenia do udziału w postępowaniu może być wniesione w toku postępowania prowadzonego w trybie zwykłym przed organem pierwszej lub drugiej instancji oraz w postępowaniu prowadzonym w jednym z trybów nadzwyczajnych (J. Borkowski, [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, J. Borkowski, B. Adamiak, Warszawa 2011, s. 215). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że złożenie wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu wraz z odwołaniem od decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło w toku postępowania administracyjnego, ponieważ nie nastąpiło jeszcze uzyskanie przez decyzję organu pierwszoinstancyjnego (RDOŚ) przymiotu ostateczności. Pogląd ten nie może zostać uznany za prawidłowy, ponieważ nie znajduje oparcia w treści art. 104 § 1 K.p.a., zgodnie z którą sprawę załatwia się przez wydanie decyzji, chyba że przepisy Kodeksu stanowią inaczej. Postępowanie administracyjne kończy się bowiem wydaniem decyzji, co wprost wynika z art. 104 K.p.a. (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 207/05, opubl. w LEX nr 218023; wyrok NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2655/11, opubl. w LEX nr 1251988). Nie budzi wątpliwości ustalony w tej sprawie stan faktyczny sprawy wskazujący, że Stowarzyszenie złożyło jednocześnie wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu i odwołanie od decyzji środowiskowej po wydaniu decyzji przez RDOŚ, ale zanim decyzja ta stała się ostateczna. Jak wynika z akt sprawy, od decyzji RDOŚ nie wniosły odwołania strony tego postępowania. Składające odwołanie Stowarzyszenie nie było stroną postępowania pierwszoinstancyjnego, nie składało wniosku o jego dopuszczenie w toku postępowania prowadzonego przez RDOŚ i faktycznie w nim nie uczestniczyło (tzn. nie składało pism, oświadczeń, wystąpień, itp.). Stowarzyszeniu nie doręczono również decyzji organu pierwszej instancji. Do chwili zakończenia postępowania przed organem pierwszej instancji Stowarzyszenie nie uzyskało statusu strony postępowania, a więc nie miało legitymacji do zainicjowania postępowania odwoławczego. Jeżeli w danej sprawie organizacja społeczna nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a., to wówczas może ona uzyskać status podmiotu na prawach strony ale tylko wówczas, gdy zostanie dopuszczona przez organ administracji do udziału w postępowaniu na podstawie art. 31 § 2 K.p.a., tj. wydane zostanie postanowienie o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 525/11, opubl. w LEX nr 1216745; wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 770/16, opubl. w LEX nr 2465835; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062633). W orzecznictwie sądowym przyjęto pogląd, że organizacja społeczna, która nie brała udziału w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, nie ma legitymacji do złożenia odwołania (por. wyrok NSA z 13 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2655/11, opubl. w 1251988; wyrok NSA z 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2645/14, opubl. w LEX nr 2117165; wyrok NSA z 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 770/16, opubl. w LEX nr 2465835; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062633; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062629). Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie akceptuje to stanowisko. Konkludując należy stwierdzić, że w razie jednoczesnego złożenia przez Stowarzyszenie odwołania od decyzji i wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu po zakończeniu postępowania pierwszoinstancyjnego, organ administracyjny powinien przede wszystkim ustalić, czy został uruchomiony odwoławczy tryb postępowania administracyjnego, a jeżeli został uruchomiony, to właściwy organ ma obowiązek dokonać merytorycznego zbadania wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu. W tej jednak sprawie zaistniała sytuacja, w której na etapie złożenia odwołania przez Stowarzyszenie nie toczyło się postępowanie administracyjne, a tym samym trafnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska w postanowieniu z [...] maja 2017 r. stwierdził na podstawie art. 134 K.p.a. niedopuszczalność odwołania wniesionego przez to Stowarzyszenie. Tym samym zasadnym jest zarzut dokonania przez Sąd pierwszej instancji nieprawidłowego zastosowania art. 134 K.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny, że wniosek Stowarzyszenia złożony stosownie do art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. o jego dopuszczenie do udziału w postępowaniu powinien zostać rozpatrzony, pomimo że nie zostało wszczęte postępowanie odwoławcze, a tym samym stwierdzenie niedopuszczalności odwołania od decyzji przez organ odwoławczy było w pełni prawidłowe. Nie ma przy tym znaczenia podnoszona przez Sąd pierwszej instancji kwestia nieostateczności decyzji pierwszoinstancyjnej w dacie wniesienia odwołania i złożenia wniosku do dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w nim oraz kwestia ewentualnych celów statutowych lub interesu publicznego o którym stanowi art. 31 § 1 K.p.a. Skoro postępowanie przed organem pierwszej instancji zostało zakończone i nie wniosła odwołania żadna ze stron, organ zobowiązany był do negatywnego załatwienia wniosku z uwagi na jego niedopuszczalność - nie toczyło się już postępowanie do którego organizacja społeczna mogłoby przystąpić (por. wyrok NSA z 11 września 2013 r., II OSK 885/12, opubl. w LEX nr 1559935; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062633; wyrok NSA z 23 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1204/20, opubl. w LEX nr 3062629). Zasadnie strona skarżąca kasacyjnie zarzuca Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. poprzez dokonanie błędnej oceny, że wniosek Stowarzyszenia o dopuszczenie do udziału w sprawie złożony w odwołaniu od decyzji RDOŚ w K. powinien zostać rozpatrzony stosownie do postanowień art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a., podczas gdy w sprawie organ prawidłowo stwierdził niedopuszczalność odwołania Stowarzyszenia. Trafnie zarzuca strona skarżąca Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 134 K.p.a., art. 107 § 3 K.p.a. i art. 126 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie w toku kontroli sądowej istotnych okoliczności faktycznych i procesowych, które stanowiły podstawę wydania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, a w konsekwencji nieprawidłowe przyjęcie, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przedwcześnie wydał postanowienie o niedopuszczalności odwołania, tj. bez wyczerpującego uzasadnienia podstaw wydanego rozstrzygnięcia, w tym w zakresie możliwości zastosowania art. 31 K.p.a. Skoro w tej sprawie nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., to skarga powinna być oddalona na podstawie art. 151 P.p.s.a. Natomiast nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania organu odwoławczego, które w świetle art. 31 § 1 pkt 2 K.p.a. nie mogłyby zostać zaimplementowane. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu faktycznego sprawy, zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a w przypadku uwzględnienia skargi skutkującej ponownym rozpatrzeniem sprawy uzasadnienie powinno obejmować wskazania co do dalszego postępowania. Zaskarżony wyrok zawiera wszystkie ww. części uzasadnienia, w tym także wskazania co do dalszego postępowania. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. nie może skutecznie strona skarżąca kasacyjnie zwalczać prawidłowości przyjętego przez Sąd stanu faktycznego sprawy lub wykładni prawa materialnego dokonanej przez Sąd. Nie jest zasadnym zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie obejmującym art. 134 § 1 i art. 141 § 1 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych i procesowych, które stanowiły podstawę wydania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. Art. 141 § 1 P.p.s.a. reguluje termin do sporządzenia uzasadnienia wyroku z urzędu, który wynosi 14 dni od dna ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Wprawdzie z akt sprawy wynika, że sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku nastąpiło po upływie 14 dni od daty podpisania sentencji wyroku wydanego w tej sprawie na posiedzeniu niejawnym, to jednak uchybienie to nie miało wpływu na rozstrzygniecie sprawy. Ponadto strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadnia tego zarzutu ani nawet nie wskazała, jaki wpływ na wynik sprawy ma sporządzone nieznacznie po terminie uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Także zarzut naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. jest nietrafny, skoro zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15, opub. w LEX nr 2270789). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15, opub. w LEX nr 2303258; wyrok NSA z dnia 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17, opub. w LEX nr 2684514). Wskazane powyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny motywy i przyjęte oceny stanowią wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponieważ sama istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, to działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę [...]Towarzystwa Przyrodniczego [...] z siedzibą w K. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania ww. Stowarzyszenia od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia [...] stycznia2017 r. nr [...]ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia pn. "Zmiana i rozbudowa realizowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi ekspresowej [...])". Kontrolując zaskarżone postanowienie Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie to nie narusza prawa, a sama skarga jest niezasadna. W okolicznościach tej sprawy trafnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził niedopuszczalność odwołania. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 188 P.p.s.a. i art. 151 w związku z art. 193 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i skargę oddalił. O kosztach orzeczono na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.