I C 413/24

Sądy powszechne2025-06-20

Sygnatura

I C 413/24

Data orzeczenia

2025-06-20

Rodzaj

REASONS

Treść orzeczenia

Sygn. akt I C 413/24 <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Powódka (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. wniosła o zasądzenie od pozwanego (...) S.A. z siedzibą w W. kwoty 10.939,67 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 13 lutego 2024 roku do dnia zapłaty. Nadto domagała się zasądzenia od pozwanego na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu 12 stycznia 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzony został pojazd marki D. o numerze rejestracyjnym (...). Sprawca zdarzenia posiadał obowiązkowe ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego, który uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłacił na rzecz powoda odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu w kwocie 4.535,37 złotych. W ocenie powoda wypłacona dotychczas kwota odszkodowania jest jednak zaniżona, gdyż zgodnie z jego kalkulacją koszt naprawy pojazdu wynosi 15.475,05 złotych i w związku tym pozwany jest zobowiązany dokonać jeszcze zapłaty kwoty 10.939,67 złotych. W zakresie legitymacji czynnej w sprawie powód powołał się na umowy cesji z dnia 15 kwietnia 2024 roku. W odpowiedzi na pozew pozwany (...) S.A. z siedzibą w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na jego rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu potwierdził swoją odpowiedzialność gwarancyjną za szkodę z dnia 12 stycznia 2024 roku wskazując, że dokonał wypłaty na rzecz powoda odszkodowania z tytułu naprawy uszkodzonego pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) w kwocie 4.535,37 złotych. Wyjaśnił, że kwota odszkodowania została ustalona szacunkowo z wykorzystaniem systemów eksperckich w oparciu o dostarczoną dokumentację dotyczącą uszkodzeń pojazdu i uwzględnia technologię naprawy określoną przez producenta pojazdu. Podniósł także, że poszkodowaną informowano o możliwości naprawy uszkodzonego pojazdu w warsztacie należącym do sieci naprawczej (...), które objęte są gwarancją wykonawcy, a oferta ta uwzględniała rabaty i ulgi warsztatu (...) sp. z o.o. z siedzibą w G., jak i o prawie ubezpieczyciela do weryfikacji kosztów naprawy do kosztów stosowanych przez sieci naprawcze (...), przy czym poszkodowana z oferty tej nie skorzystała naruszając obowiązek minimalizacji szkody. Poza tym pozwany wskazywał także na okoliczność istnienia uszkodzeń pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) jeszcze przed dniem szkody, a także brak udokumentowania faktycznego zakresu naprawy pojazdu. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 12 stycznia 2024 roku miała miejsce kolizja drogowa, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki D. o numerze rejestracyjnym (...) należący do A. W.. Odpowiedzialność w zakresie odpowiedzialności cywilnej za powstałą szkodę przyjął (...) S.A. z siedzibą w W., który po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego ustalił i wypłacił odszkodowanie z tytułu kosztów naprawy pojazdu w kwocie 4.535,37 złotych. (bezsporne, a nadto dowód: dokumentacja szkody – k. 11v-17, akta szkody – k. 61) W dniu 15 kwietnia 2024 roku A. W. zawarła z (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. umowę przelewu wierzytelności nr (...), której przedmiot stanowiły niezapłacone dotąd wierzytelności, w tym przyszłe wynikające ze szkody w pojeździe marki D. o numerze rejestracyjnym (...) powstałe na skutek zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do jej naprawy, w tym m.in. wobec (...) S.A. z siedzibą w W.. (dowód: umowa przelewu wierzytelności nr (...) – k. 19-20, pełnomocnictwo – k. 20v) Tego samego dnia (...) sp. z o.o. z siedzibą w O. zawarł z (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. umowę przelewu wierzytelności, której przedmiot stanowiły niezapłacone dotychczas wierzytelności, w tym przyszłe wynikające ze szkody z dnia 12 stycznia 2024 roku w pojeździe marki D. o numerze rejestracyjnym (...) wobec wszystkich podmiotów zobowiązanych do jej naprawy, w tym m.in. wobec (...) S.A. z siedzibą w W.. (dowód: umowa przelewu wierzytelności – k. 18v) W dniu 8 maja 2024 roku (...) sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w P. sporządziła kalkulację naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...), w której łączny koszt naprawy pojazdu został określony na kwotę 15.475,05 złotych. (dowód: kalkulacja naprawy – k. 25-27v) Zakres powstałych uszkodzeń i koniecznych prac naprawczych obejmuje elementy lewej strefy pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) określone w punkcie 2.3 opinii biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego M. P.. Pojazd marki D. o numerze rejestracyjnym (...) nie posiadał innych uszkodzeń przed zdarzeniem z dnia 12 stycznia 2024 roku. Wysokość kosztów naprawy marki D. o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody wynosi 15.445,53 złotych. Naprawa pojazdu w zakładzie naprawczym pozostającym w sieci naprawczej (...) S.A. z siedzibą w (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. nie pozwoliłaby na pełną restytucję doznanej szkody. Wysokość kosztów naprawy marki D. o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku przy przeprowadzeniu technologicznej naprawy oraz zastosowaniu nowych części zamiennych oryginalnych O i uwzględnieniu stawek za roboczogodzinę stosowanych przez (...) S.A. z siedzibą w W. oraz rabatu na części oryginalne w wysokości 5 % wynosi 15.271,08 złotych. (dowód: opinia biegłego sądowego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego M. P. – k. 93-118, opinia uzupełniająca biegłego sądowego M. P. – k. 161-163 i k. 186-194, zeznania świadka A. W. – k. 87-90) Sąd zważył, co następuje: Zgłoszone powództwo było zasadne w zdecydowanej części. Na samym wstępie wskazać należy, że pozwany uznał swoją odpowiedzialność za skutki zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku, stąd też nie wymagają szczegółowego odniesienia kwestie związane z podstawami tej odpowiedzialności. Jednocześnie strona powodowa wykazała – stosownie do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1;art. 509 § 2)">art. 509 § 1 i 2 kc</a> – nabycie od poszkodowanej dotychczas niezaspokojonych wierzytelności wynikających ze szkody z dnia 12 stycznia 2024 roku w pojeździe marki D. o numerze rejestracyjnym (...) wobec pozwanego, a tym samym swoje prawo do dochodzenia należności objętej pozwem. Spór stron oscylował natomiast wokół granicy odpowiedzialności pozwanego ubezpieczyciela, przy czym żądanie powództwa zawierało w sobie roszczenie odszkodowawcze dotyczące uzupełnienia dotychczas przyznanego odszkodowania za naprawę pojazdu w kwocie 10.939,37 złotych. Powódka stała na stanowisku, że przyznane dotychczas przez ubezpieczyciela odszkodowanie z tytułu szkody z dnia 12 stycznia 2024 roku jest zaniżone w stosunku do rzeczywistej wysokości szkody. Swoją argumentację opierała na prywatnej ekspertyzie naprawy pojazdu D. o numerze rejestracyjnym (...). Pozwany natomiast wskazywał, że wysokość wypłaconej kwoty odszkodowania została ustalona szacunkowo z wykorzystaniem systemów eksperckich w oparciu o dostarczoną dokumentację dotyczącą uszkodzeń pojazdu i uwzględnia technologię naprawy określoną przed producenta pojazdu. Podnosił także, że poinformował poszkodowaną o możliwości naprawy uszkodzonego pojazdu w warsztacie należącym do sieci naprawczej (...), które objęte są gwarancją wykonawcy, a oferta ta uwzględniała różnego rodzaju rabaty i ulgi – warsztatu (...) sp. z o.o. z siedzibą w G., jak również poinformował ją o prawie ubezpieczyciela do weryfikacji kosztów naprawy do kosztów stosowanych przez sieci naprawcze (...), jednak poszkodowana z oferty tej nie skorzystała, przez co naruszyła obowiązek minimalizacji szkody. Poza tym pozwany wskazywał także na okoliczność istnienia uszkodzeń pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) jeszcze przed dniem szkody, a także brak udokumentowania zakresu i kosztu przeprowadzonej naprawy uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku pojazdu. Granice odpowiedzialności za skutki zdarzenia wywołującego szkodę wyznacza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361)">art. 361 kc</a>, który w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361 § 1)">§ 1</a> stanowi, że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła. W orzecznictwie sądowym ugruntowanym od pewnego czasu jest pogląd wyrażony w uchwale 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku, zgodnie z którym zakład ubezpieczeń zobowiązany jest na żądanie poszkodowanego do wypłaty, w ramach odpowiedzialności z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego, odszkodowania obejmującego celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty nowych części i materiałów służących do naprawy uszkodzonego pojazdu. Jeżeli jednak ubezpieczyciel wykaże, że prowadzi to do wzrostu wartości pojazdu, odszkodowanie może ulec obniżeniu o kwotę odpowiadającą temu wzrostowi ( vide: uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 12 kwietnia 2012 roku sygn. akt III CZP 80/11, publ. OSNC 2012/10/112). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wyrażone w tej uchwale stanowisko, w pełni aprobując przedstawioną w uzasadnieniu do uchwały argumentację. W orzecznictwie wskazuje się także, że uzyskana tytułem odszkodowania należność może być spożytkowana przez poszkodowanego w dowolny sposób, co oznacza, iż nie musi on za uzyskaną sumę pieniężną dokonywać naprawy uszkodzonego pojazdu ( vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1988 roku sygn. akt I CR 151/88, publ. LEX nr 8894, a także: Agnieszka Rzetecka-Gil, Kodeks cywilny. Komentarz. Zobowiązania część ogólna, publ. LEX 2011). Kierując się powyższymi rozważaniami prawnymi oraz rozbieżnościami stron co do kosztów naprawy pojazdu i związanej z tym wysokości szkody Sąd uwzględnił wniosek strony powodowej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego na okoliczność ustalenia wysokości kosztów naprawy uszkodzeń pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) powstałych w wyniku kolizji z dnia 12 stycznia 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody oraz określenia zakresu powstałych uszkodzeń i koniecznych prac naprawczych. Powołany w sprawie niezależny biegły sądowy M. P. wskazał, że zakres powstałych uszkodzeń i koniecznych prac naprawczych obejmuje elementy lewej strefy pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) określone szczegółowo w punkcie 2.3 opinii. Wysokość kosztów naprawy przedmiotowego pojazdu powstałych w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku pozwalających na przywrócenie go do stanu sprzed szkody ustalił na kwotę 15.445,53 złotych. Z kolei w opiniach uzupełniających – sporządzonych wobec zastrzeżeń pozwanego, który wskazywał na naruszenie obowiązku minimalizacji szkody przez osobę poszkodowaną wobec braku oferty naprawy pojazdu za pośrednictwem ubezpieczyciela w ramach warsztatu z nim współpracującego (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. – wskazał, że ewentualna naprawa pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) w zakładzie (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. nie pozwoliłaby na pełną restytucję doznanej szkody, przy czym wysokość kosztów naprawy pojazdu uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku przy przeprowadzeniu technologicznej naprawy oraz zastosowaniu nowych części zamiennych oryginalnych O i uwzględnieniu stawek za roboczogodzinę wskazanych przez pozwanego ubezpieczyciela oraz rabatu na części oryginalne w wysokości 5 % oszacował na kwotę 15.271,08 złotych. W ocenie Sądu opinie biegłego sądowego M. P. były miarodajne, bowiem zostały przygotowane przez osobę o dużym doświadczeniu w swojej specjalizacji, a nadto w sposób profesjonalny, fachowy i poparty rzeczową argumentacją. Zawarte w opiniach tezy zostały wyrażone w sposób wysoce racjonalny, jasny i zrozumiały, a wnioski w sposób logiczny wyciągnięte z poczynionych ustaleń. Sąd nie miał zatem żadnych wątpliwości przy uznaniu znaczącej mocy dowodowej opinii biegłego – zarówno podstawowej, jak i uzupełniających, jako opinii pełnych i kompleksowych. W ocenie Sądu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawała przy tym podniesiona przez pozwanego kwestia w postaci konieczności wykazania przez powoda zakresu faktycznie wykonanych w ramach naprawy pojazdu marki D. o numerze rejestracyjnym (...) czynności naprawczych, jak i ewentualnej okoliczności w postaci braku skorzystania przez poszkodowaną z oferty naprawy pojazdu zastępczego wysuniętej przez ubezpieczyciela. W utrwalonym orzecznictwie, jak i doktrynie, jednolicie wskazuje się bowiem, że odszkodowanie zgodnie ze swoją kompensacyjną funkcją powinno wyrównać poszkodowanemu uszczerbek majątkowy powstały w wyniku zdarzenia wyrządzającego szkodę, co nie jest równoznaczne z koniecznością naprawy pojazdu. Poszkodowany każdorazowo zachowuje przy tym prawo spożytkowania uzyskanej tytułem odszkodowania kwoty w dowolny sposób. Z tego też względu nawet brak dokonania naprawy, dokonanie niepełnej naprawy, czy też wymiana określonej części, a nie jej naprawa, nie zwalnia odpowiedzialnego za szkodę z obowiązku wypłaty pełnego odszkodowania. Pozwany w odpowiedzi na pozew forsował również, że uszkodzony w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku pojazd jeszcze przed zdarzeniem mógł posiadać uszkodzenia. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nie wykazało jednak takiej okoliczności. Twierdzeniom pozwanego przeczyły nie tylko informacje uzyskane od świadka, tj. właścicielki uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 12 stycznia 2024 roku pojazdu A. W., ale i wnioski opinii biegłego. Odnosząc się natomiast do podnoszonej przez pozwanego okoliczności w postaci braku skorzystania przez poszkodowaną z usług naprawczych warsztatów sieci (...) – warsztatu (...) sp. z o.o. z siedzibą w G. wskazać należy, że de lege lata brak jest podstaw prawnych do „zmuszania” poszkodowanego do naprawienia szkody w określony sposób, w tym najtańszym możliwym kosztem lub przez określony podmiot. Z kolei o nieadekwatnych do szkody i nieuzasadnionych ekonomicznie kosztach można byłoby mówić dopiero w sytuacji stwierdzenia, że koszty te przewyższały wartość naprawy według cen części i usług występujących na lokalnym rynku. W niniejszej sprawie taka sytuacja – wobec wniosków opinii biegłego – nie miała jednak miejsca. Na względzie należy mieć także, że poszkodowani wybierając zakład naprawczy kierują się wieloma względami, m.in. fachowością, rzetelnością technicznej obsługi, poziomem prac naprawczych, czy określonymi niekiedy profitami połączonymi ze stałą obsługą. Oczywistym przy tym pozostaje, że warsztaty te mogą posługiwać się różnymi cenami w zakresie tych samych lub podobnych prac naprawczych. W ocenie Sądu fakt, że poszkodowana nie skorzystała z propozycji naprawy w warsztacie współpracującym z pozwanym, który przewidywał swego rodzaju rabaty oraz usługi, nie powinna zatem wpływać na zakres należnego odszkodowania z tytułu naprawy pojazdu. Zważywszy na wyżej zaprezentowane poglądy, jak i fakt, że podstawową funkcją odszkodowania jest kompensacja, co oznacza, że odszkodowanie powinno przywrócić w majątku stan naruszony zdarzeniem wyrządzającym szkodę, zasadnym było oparcie wysokości szkody na ustalonych przez biegłego sądowego kosztach naprawy pojazdu i określenie na tej podstawie wysokości należnego powodowi odszkodowania na poziomie 15.445,53 złotych. Biorąc przy tym pod uwagę wysokość dotychczas wypłaconego przez pozwanego kwotę odszkodowania (4.535,37 zł), pozostała część odszkodowania winna wynosić 10.910,15 złotych (15.445,53 zł – 4.535,37 zł). Mając powyższe na uwadze – na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 kc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 805;art. 805 § 2;art. 805 § 2 pkt. 1)">art. 805 § 2 pkt 1 kc</a> oraz w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 509;art. 509 § 1;art. 509 § 2)">art. 509 § 1 i 2 kc</a> – orzeczono jak w punkcie I wyroku, w pozostałym zakresie powództwo oddalając jako wygórowane (pkt II wyroku). O odsetkach orzeczono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481 § 1 kc</a>, aprobując wskazaną w pozwie datę wymagalności roszczenia. Powódka uległa tylko co do nieznacznej części swojego żądania, w związku z tym o kosztach procesu orzeczono w oparciu o regułę z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100;art. 100 zd. 2)">art. 100 zdanie drugie in fine kpc</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1);art. 98 § 3)">art. 98 § 1, § 1 1 i § 3 kpc</a> oraz w zw. z § 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( tekst jednolity: Dz. U. z 2023r. poz. 1964), zasądzając od pozwanego na rzecz powódki kwotę 5.587,16 złotych, w tym kwotę 3.600 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego. Wśród udokumentowanych kosztów procesu znalazła się także opłata sądowa od pozwu w kwocie 750 złotych, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 złotych oraz wydatki związane z wynagrodzeniem biegłego sądowego w łącznej kwocie 1.220,16 złotych. /-/ sędzia Krzysztof Połomski </div>