II OSK 1736/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Paweł Miładowski Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E. K. i L. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 7/21 w sprawie ze skargi E. K., L. K., P. T. i W. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 31 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Gl 7/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. K., L. K., P. T. i W. T. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] października 2020 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie doprowadzenia wykonywanych przez A. K. robót budowlanych związanych z budową budynku gospodarczo-garażowego w S. przy ul. [...], na działce nr [...], do stanu zgodnego z prawem, oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli E. K. i L. K., zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie prawa materialnego, tj. § 12 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego pominięcie i uznanie, że organy nadzoru budowlanego zasadnie umorzyły postępowanie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, gdyż należycie oceniły stan faktyczny sprawy w kontekście mających do niego zastosowanie przepisów prawa dotyczących umiejscawiania budynków w granicach nieruchomości. Na podstawie ww. zarzutu skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na ich rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, obejmujących także wynagrodzenie pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano m.in., że plan miejscowy dla obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji dopuszcza lokalizację obiektów bezpośrednio przy granicy działek budowlanych lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od tej granicy, jednak pod warunkiem zachowania wymogów obowiązujących przepisów w zakresie odległości pomiędzy projektowaną zabudową a istniejącymi lub projektowanymi elementami zagospodarowania działki sąsiedniej. Zdaniem skarżących kasacyjnie, ww. rozporządzenie dopuszcza budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w § 12 ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Oznacza to, że by móc postawić przedmiotowy budynek musiałby być spełniony dodatkowy warunek: działka inwestora (nr [...]) musiałaby być węższa niż 16 metrów. Ta okoliczność nie została ustalona w toku postępowania, zaś analiza publicznie dostępnych danych geodezyjnych wskazuje na to, że działka nr [...] jest szersza niż 16 m na każdej z jej boków. W piśmie z [...] lipca 2021 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, uczestnik postępowania, A. K., wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie podkreślić należy, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w jej granicach, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a która nie zachodzi w tej sprawie. W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) albo naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, które zostało zainicjowane wniesioną skargą kasacyjną, nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna złożona w przedmiotowej sprawie została oparta na jednej z ww. podstaw, tj. na naruszeniu prawa materialnego. Odnośnie tej podstawy wyjaśnić należy, że jak wynika z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną oprzeć można na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, sporządzający skargę kasacyjną winien wyjaśnić jak określony przepis powinien być rozumiany i na czym polegał błąd w interpretacji tego przepisu przez sąd. Natomiast naruszenie prawa materialnego przez jego błędne zastosowanie polega na tzw. błędzie w subsumcji, tj. błędnym uznaniu stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. W związku z tym, stawiając w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, strona powinna określić, czy naruszenie to nastąpiło przez błędną wykładnię lub jego niewłaściwe zastosowanie. W pierwszym przypadku należy wskazać, jak naruszony przepis zinterpretował sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu, a jaka, zdaniem strony, powinna być jego prawidłowa wykładnia. Wskazując na drugą postać naruszenia prawa materialnego, wnoszący skargę kasacyjną zobowiązany jest do wyjaśnienia, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. Przy czym, zarzuty dotyczące obu form naruszenia prawa materialnego powinny być formułowane w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. W niniejszej sprawie stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany dlatego krótko należy przypomnieć, że inwestor wykonywał roboty budowlane zgodnie z decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr [...], Starosty T., którą to zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla Andrzeja Kowalczyka obejmujące budowę budynku gospodarczo-garażowego wraz z utwardzeniem terenu w Szałszy, na działce numer [...]. Projekt budowlany przewidywał posadowienie budynku w granicy z działkami [...] i [...]. Wyrokiem z dnia 5 stycznia 2018 r. o sygnaturze akt II SA/Gl 601/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił wyżej wymienioną decyzję. Wyeliminowanie z obrotu prawnego pozwolenia na budowę i zatwierdzonego tym pozwoleniem projektu budowlanego spowodowało, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tarnowskich Górach prowadził postępowanie naprawcze na podstawie art. 51 prawa budowlanego, którego celem jest doprowadzenie robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Prawidłowo uznały organy nadzoru budowlanego i sąd I instancji, że wobec zakończenia prac budowlanych wykluczone jest zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego. Trafnie również oceniono odnosząc się do kwestii posadowienia obiektu w granicy z działkami - nr [...] oraz [...], że wykonana inwestycja spełnia wymogi warunków technicznych dotyczących sytuowania budynków względem działki sąsiedniej wynikające z treści § 12 ust 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz zapisów § 5 ust. 5 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust.1 pkt 2 wskazanego rozporządzenia, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie. Zasadnie także przyjęły organy orzekające i sąd wojewódzki, że analiza zagospodarowania działki nr [...] i działki nr [...] uzasadnia twierdzenie, że inwestycja nie ogranicza ewentualnych możliwości inwestycyjnych ich właścicieli. Lokalizacja i przeznaczenie budynku gospodarczo-garażowego nie narusza również zasad współżycia społecznego, nie zakłóca korzystania z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, a skoro tak to brak jest konieczności nakazania inwestorowi wykonania robót budowlanych w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Wszystko to prowadzi do wniosku, że w sprawie zachodziły podstawy do umorzenia postepowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Na marginesie już tylko należy zauważyć, że zarzutu niewłaściwego zastosowania tego przepisu przez organy nadzoru budowlanego nie postawiono w skardze kasacyjnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) – orzekł jak w wyroku. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a.