II OZ 1312/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1107/13 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Warmińsko – Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Olsztynie z dnia [...] września 2014 r., znak: [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE J. N. (dalej jako skarżący) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Warmińsko-Mazurskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r., znak: [...], uchylającą decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta Elbląg z dnia [...] maja 2013 r. i nakazującą Państwu G. i E. S. oraz Panu J. N. usunąć zagrożenie życia, zdrowia ludzi oraz bezpieczeństwa mienia w budynku przy ul. W. [...] w E., poprzez wzmocnienie belek stropowych drewnianych kształtownikami stalowymi oraz podłączenie odpływu wanny w łazience lokalu nr 2 z instalacją kanalizacji sanitarnej w sposób zgodny ze sztuką budowlaną, który trwale wyeliminuje bezpośrednią przyczynę zalewania posadzki i degradacji stropu. Organ nakazał wykonanie powyższych robót w terminie do dnia [...] października 2013 r., pod nadzorem osoby posiadającej uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcji budowlanej. W powyższej skardze skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając wniosek tym, że termin wykonania prac jest stanowczo za krótki. Ponadto stwierdził, że firma budowlana, która ma wykonać prace jest zajęta innymi wcześniej zaplanowanymi robotami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie postanowieniem z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Ol 1107/13, odmówił wstrzymania wykonania wspomnianej wyżej decyzji. Sąd przywołując treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. wyjaśnił, że instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i może nastąpić w ściśle określonych prawem warunkach o jakich mowa w przywołanym przepisie. Sąd zaznaczył, że zasadność wniosku strony uzależniona jest wobec tego od uprawdopodobnienia, iż realizacja aktu pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki, przy czym chodzi o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwie przywrócenie rzeczy do stanu poprzedniego. Wskazał, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że podstawą nałożenia określonych w decyzji obowiązków na strony było stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego złego stanu technicznego budynku przy ul. W. [...] w E., który to stan powoduje zagrożenie zdrowia ludzi tam mieszkających oraz bezpieczeństwa ich mienia. Sąd wskazał, że wnioskodawca zupełnie pominął kwestię wskazania przesłanki stanowiącej o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, argumentując jedynie, że wniosek o wstrzymanie uzasadnia stanowczo za krótki termin wykonania nakazanych robót, bowiem firma, która ma wykonać prace, jest zajęta. W ocenie Sądu, argumentacja skarżącego nie zasługiwała na uwzględnienie w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący nieuprawdopodobnił wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreślił, że to właśnie nakazane roboty mają usunąć zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Sąd zwrócił też uwagę, że samo przekonanie skarżącego, iż wykonanie decyzji wywoła szczególnie niekorzystne konsekwencje nie jest wystarczające do tego, aby wniosek został uwzględniony. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia. Podstawę ku temu upatrywał w wydaniu zaskarżonej decyzji bez podstawy prawnej. W jego ocenie art. 66 ustawy Prawo budowlane, będący podstawą zaskarżonej decyzji, nie uprawnia organu do wydania decyzji w odniesieniu do lokalu w budynku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 61 § 3 P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, jak wynika to z konstrukcji ww. przepisu, spoczywa na skarżącym. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana (postanowienie NSA z dnia 19 sierpnia 2010 r., II OZ 773/10; z dnia 19 lutego 2009 r., sygn. akt I OZ 99/09; z dnia 23 stycznia 2009 r., sygn. akt I OZ 8/09). Sąd I instancji słusznie wskazał, że żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. To na stronie skarżącej spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r. sygn. akt II FZ 39/09; postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 ). W związku z powyższym stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie skarżący wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ani we wniosku ani w zażaleniu nie wskazał na okoliczności z art. 61 § 3 P.p.s.a., które uzasadniałyby złożony wniosek. Za takie niewątpliwie nie można uznać okoliczności, że firma budowlana, która ma wykonać prace jest zajęta innymi wcześniej zaplanowanymi robotami i w związku z tym miesięczny termin wykonania prac określony przez organ do wykonania wskazanych robót jest stanowczo za krótki. Ta okoliczność nie stanowi o możliwości wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, które wynikałyby z faktu realizacji przedmiotowej decyzji. Skarżący powinien wskazać na zdarzenia lub przyszłe skutki określonych zdarzeń, które w związku z zrealizowaniem prac budowlanych na podstawie zaskarżonej decyzji mogłyby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ani krótki termin ani brak wolnych mocy przerobowych firmy budowlanej nie powoduje wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Krótki termin do wykonania prac budowlanych mógłby wskazywać na możliwość wyrządzenia znacznej szkody, gdyby np. termin ten został określony w sposób odbiegający od rzeczywistości, a nadto prace te z uwagi na ich niezwykle szybki termin wykonania mogłyby wymagać zaangażowania środków finansowych niewspółmiernie wysokich w porównaniu z tymi jakie poniósłby zobowiązany wykonując te prace w odpowiednio dłuższym, realnym do przyjęcia terminie. Braku wolnego terminu firmy budowlanej, przy pracach o nieskomplikowanym charakterze, realizowanych przez wiele innych firm budowlanych nie można zakwalifikować jako okoliczności uzasadniającej udzielenie ochrony tymczasowej przed skutkami wykonania zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji