I SA/Gl 900/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Beata Machcińska ( spr.), Anna Tyszkiewicz-Ziętek, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi H. H. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w Katowicach z dnia 26 maja 2022 r. nr COF.OUR.6375.3956.2022 ŁD.PM.ZZ 14446870 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 26 maja 2022 r., znak: COF.OUR.6375.3956.2022 ŁD.PM.ZZ 14446870, Dyrektor Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej (dalej: "wierzyciel"), po rozpatrzeniu zażalenia H. H. (dalej: "skarżący", "zobowiązany"), utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia 7 kwietnia 2022 r., oddalające zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. W związku z brakiem realizacji przez Zobowiązanego należności z tytułu zaległych opłat abonamentowych, wierzyciel – Poczta Polska S.A. - przekazał do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. tytuł wykonawczy z dnia 15 października 2021 r., nr 201663E1-66/KA/2021, obejmujący zobowiązanie za okres od stycznia 2016 r. do czerwca 2021 r. Zobowiązany pismem z 27 grudnia 2021 r. złożył zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Wskazał, że pod adresem, gdzie zarejestrowany jest odbiornik RTV (ul. [...]w R.) nie zamieszkuje od 6 czerwca 2011 r. ze względu na orzeczony rozwód. W 2012 r. rozwiązał on wszystkie umowy związane z powyższym lokalem, w tym wyrejestrował odbiorniki RTV w urzędzie pocztowym. Dowód na wyrejestrowanie odbiorników przechowywał zgodnie z przepisami przez 5 lat. W tym czasie nie otrzymał żadnego ponaglenia, czy wezwania do zapłaty. Jednocześnie wyjaśnił, że od grudnia 2011 r. do listopada 2013 r. zamieszkiwał pod innym adresem wraz z matką, która posiada uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych. Obecnie zamieszkuje zaś z partnerką, której również takie zwolnienie przysługuje. Stąd też prowadzona egzekucja jest w ocenie Zobowiązanego bezpodstawna. 2. Po rozpatrzeniu złożonych zarzutów Wierzyciel postanowieniem z 7 kwietnia 2022 r. oddalił zarzut nieistnienia obowiązku i uznał w całości zarzut braku uprzedniego doręczenia Zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. W uzasadnieniu wyjaśnił, że organ nie jest w posiadaniu dokumentu potwierdzającego fakt wyrejestrowania przez Zobowiązanego odbiornika telewizyjnego. Skoro zatem Zobowiązany nie dopełnił formalności wyrejestrowania odbiornika w 2011/2012 r., to jest on zobowiązany do uiszczenia powstałych z tego tytułu zaległości. Odnosząc się do kwestii zamieszkiwania z osobami posiadającymi uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych, organ wskazał, że w związku ze śmiercią matki Zobowiązanego nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie. Zobowiązany nie chciał zaś złożyć oświadczenia dotyczącego prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego z partnerką. Stąd też zarzut nieistnienia obowiązku należało oddalić. 3. Zobowiązany złożył zażalenie na przedmiotowe postanowienie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu powielił argumentację prezentowaną w piśmie z 27 grudnia 2021 r., podkreślając brak obowiązku przechowywania dokumentacji dotyczącej wyrejestrowania odbiornika przez tak długi okres czasu. 4. Po rozpatrzeniu złożonego zażalenia organ postanowieniem z 26 maja 2022 r., wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej "k.p.a.") w związku z art. 18, art. 34 § 3 i art. 17 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 479, dalej "u.p.e.a.") oraz w związku z art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (t.j, Dz. U. z 2020 r., poz. 1689), utrzymał w mocy własne postanowienie z 7 kwietnia 2022 r. W uzasadnieniu powielił argumentację prezentowaną we wcześniejszym rozstrzygnięciu, wskazując, że rejestracja odbiornika telewizyjnego używanego pod adresem ul. [...] w R., została dopełniona na dane Zobowiązanego. W wyniku rejestracji otrzymał on książeczkę radiofoniczną nr [...], stanowiącą dowód zarejestrowania odbiornika. Kolejna książeczka nosiła numer [...] Opłaty abonamentowe wnoszone były do kwietnia 2005 r. Organ wyjaśnił, że rejestracja odbiorników przypisana jest do abonenta a nie do adresu, bowiem zbycie lub opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż osoba posiadająca odbiorniki nie będzie ich używała w nowym miejscu zamieszkania. W przypadku zmiany miejsca zamieszkania abonent zobowiązany jest zgłosić ten fakt w placówce pocztowej i po zaktualizowaniu danych kontynuować opłaty abonamentowe. Brak dopełnienia formalności związanych z wyrejestrowaniem odbiorników powoduje, że w nowym miejscu zamieszkania abonent pozostaje osobą zobowiązaną do uiszczania opłat abonamentowych, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. Równocześnie organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego zbadano kwestię wyrejestrowania przez Zobowiązanego odbiornika. Ostatecznie ustalono, że w zasobach archiwalnych oraz zapisach systemowych nie ma informacji o dokonaniu takiej czynności przez Zobowiązanego. Sam Zobowiązany również takiego dowodu nie przedstawił, wskazując na brak obowiązku przechowywania dokumentacji przez tak długi okres. Na zakończenie swoich rozważań organ wyjaśnił, że z obowiązku wnoszenia opłat za używanie odbiorników nie zwalnia opłacanie rachunków za korzystanie z telewizji kablowej lub z satelitarnych platform cyfrowych. Opłata abonamentowa i opłata wynikająca z umowy cywilnoprawnej na rzecz operatora sieci cyfrowej lub kablowej to dwie niezależne opłaty. Stąd też rozwiązanie przez Zobowiązanego umowy dotyczącej telewizji kablowej nie świadczy o dopełnieniu formalności związanych z wyrejestrowaniem przedmiotowego odbiornika. 5. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę na postanowienie Poczty Polskiej S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz przeprowadzenie rozprawy. Jednocześnie zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędne uznanie, iż organ wykazał za pomocą wiarygodnego materiału dowodowego fakt zarejestrowania odbiornika telewizyjnego na dane skarżącego, podczas gdy w aktach sprawy brak jest wiarygodnego materiału dowodowego na tę okoliczność, bowiem organ oparł się wyłącznie na wydruku informacji z systemu informatycznego, a jednocześnie brak jest dowodu w postaci imiennej książeczki opłaty abonamentowej na dane skarżącego oraz brak jest dowodu przesłania i doręczenia skarżącemu informacji o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego; a także błędne ustalenie, że skarżący nie dokonał skutecznego wyrejestrowania odbiornika RTV w 2012 r. i niezasadne odmówienie wiarygodności twierdzeniom i dowodom przedstawionym przez skarżącego w toku postępowania w tym zakresie, podczas gdy twierdzenia i dowody przedstawione przez skarżącego były wiarygodne i spójne z przedstawioną przez niego wersją wydarzeń; - art. 81a § 1 k.p.a. poprzez sprzeczne z tym przepisem rozstrzygnięcie wątpliwości co do okoliczności faktycznych sprawy na niekorzyść skarżącego, bowiem organ pomimo dysponowania dwoma równoważnymi wersjami wydarzeń co do kwestii wyrejestrowania odbiornika RTV przez skarżącego i brakiem możliwości rozstrzygnięcia wątpliwości w tym zakresie z uwagi na znaczny upływ czasu (ok. 10 lat), rozstrzygnął te wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co było podstawą wydania negatywnego dla skarżącego postanowienia o oddaleniu zarzutu o nieistnieniu obowiązku; - art. 6 i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i zasady prowadzenia postępowania w sposób budujący zaufanie obywatela do władzy publicznej, gdyż organ bezzasadnie domagał się w toku postępowania od skarżącego przedstawienia dowodu z dokumentu wykazującego wyrejestrowanie odbiornika RTV po wielu latach, tj. okresie ok. 10 lat od daty wyrejestrowania odbiornika, w sytuacji gdy przez cały ten okres wierzyciel nie kierował żadnej korespondencji do skarżącego w sprawie zaległości i nie dochodził zaległych opłat. Zdaniem skarżącego należy wziąć pod uwagę, że obowiązek zapłaty abonamentu RTV podlega 5-letniemu okresowi przedawnienia i nie istnieją przepisy prawa nakazujące stronie przechowywania dokumentacji bezterminowo; - art. 34 § 2 pkt 2 lit. a) w zw. z art. 33 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez błędne niezastosowanie w sytuacji, gdy skarżący wykazał przesłankę nieistnienia zobowiązania wobec wyrejestrowania odbiornika RTV w 2012 r., stąd nie mógł zalegać z uregulowaniem zobowiązania publicznoprawnego w postaci abonamentu RTV. W uzasadnieniu pełnomocnik rozwinął powyższe zarzuty. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Odpowiadając na zarzuty sformułowane w skardze, wyjaśnił, że opłata abonamentowa stanowi należność publiczną podobną do zobowiązań podatkowych i okres przedawnienia tej opłaty wynosi 5 lat, licząc od roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Za przyjęciem takiego charakteru opłat abonamentowych przemawia regulacja art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych, w myśl którego do opłat abonamentowych stosuje się przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie egzekucji obowiązków o charakterze pieniężnym, oraz że w przypadku opóźnienia w uiszczaniu opłaty abonamentowej naliczane są odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zaznaczyć również należy, że dokumentacja finansowa jest przechowywana w zasobach archiwalnych Poczty Polskiej S.A. zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym, na podstawie której materiał za lata 2003,. 2004 i 2005 został zniszczony. Tak więc skuteczne dopełnienie formalności wyrejestrowania przez Skarżącego odbiornika w 2011 r. bądź w 2012 r. wiązałoby się z usunięciem jego danych osobowych, a wierzyciel nie mógłby prowadzić postępowania egzekucyjnego, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Usunięcie danych osobowych osób fizycznych z systemów jak również wszelkiej dokumentacji po wyrejestrowaniu odbiornika następuje po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano wyrejestrowania tego odbiornika, pod warunkiem braku zadłużenia w opłatach abonamentowych i gdy nie toczą się postępowania w sprawie zaległości w uiszczaniu opłat abonamentowych albo postępowania egzekucyjne. W przedmiotowej sprawie organ odnotował fakt skutecznego dopełnienia wymaganych przepisami formalności wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego dopiero w dniu 22 czerwca 2022 r., tak więc do 21 czerwca 2022 r. Skarżący posiadał status formalno-prawny abonenta zobowiązanego do uiszczenia opłat abonamentowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia wierzyciela wydanego w przedmiocie zarzutu zgłoszonego przez skarżącego w sprawie egzekucji należności z tytułu opłat abonamentowych. Zarzut ten został sformułowany na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. i dotyczy nieistnienia obowiązku. Uzasadniając zarzut, skarżący wskazał, że pod adresem, gdzie zarejestrowany jest odbiornik RTV (ul. [...] w R.) nie zamieszkuje od 6 czerwca 2011 r., a w 2012 r. rozwiązał on wszystkie umowy związane z powyższym lokalem, w tym wyrejestrował odbiorniki RTV w urzędzie pocztowym. Dowód na wyrejestrowanie odbiorników przechowywał zgodnie z przepisami przez 5 lat. W tym czasie nie otrzymał żadnego ponaglenia, czy wezwania do zapłaty. Wyjaśnił, że od grudnia 2011 r. do listopada 2013 r. zamieszkiwał pod innym adresem wraz z matką, która posiada uprawnienia do zwolnienia z opłat abonamentowych, a obecnie zamieszkuje zaś z partnerką, której również takie zwolnienie przysługuje. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Stosownie do art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zgodnie z przepisami (art. 1 i art. 2 ust. 1 i ust. 2) ustawy o opłatach abonamentowych, w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2019 r., poz. 361 z późn. zm.), za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Opłaty te stanowią dochód publiczny. Domniemywa się przy tym, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. W świetle ww. uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, że odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Godzi się również zauważyć, że według Trybunału Konstytucyjnego abonament RTV to "przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa" (wyrok z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt K 2/03, OTK-A 2004/8/83; wyrok z dnia 16 marca 2010 r., sygn. akt K 24/08, OTK-A 2010/3/22). Analiza przepisów ustawy o opłatach abonamentowych (art. 2 ust. 1 i 3, art. 3 ust. 1 i 4) wskazuje, że pobór abonamentu RTV odbywa się na zasadzie tzw. samoobliczenia - obowiązek uiszczania, wysokość oraz termin zapłaty opłaty abonamentowej wynika wprost z przepisów tej ustawy. Tryb decyzyjny ustawodawca zastrzegł jedynie w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego (art. 7 ust. 6-7). Również Trybunał Konstytucyjny uznał, że ustalanie wysokości należnego abonamentu - czy to w drodze samoobliczenia (gdy abonent sam ustala kwotę, którą winien uiścić na rachunek Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A za jeden albo kilka miesięcy), czy też w trybie pozaprocesowym przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej jest czynnością materialno-techniczną dotyczącą obowiązku wynikającego wprost z przepisu prawa, a zatem tryb decyzyjny nie jest konieczny. Z ustawy wynika zarówno wysokość należności z tytułu abonamentu, jak i termin płatności. Innymi słowy, stwierdzenie, że użytkownik zarejestrowanego odbiornika zalega z zapłatą abonamentu, pozwala na ustalenie kwoty zaległości i naliczenie stosownych odsetek. Przedstawione przez skarżącego argumenty w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie mogły odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku w postaci uwzględnienia zarzutu nieistnienia obowiązku. W świetle powołanych powyżej przepisów ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązek ponoszenia opłat za używanie odbiorników RTV ciąży na osobie od momentu ich zarejestrowania. Zatem, chcąc uwolnić się od tego obowiązku, skarżący zobowiązany był powiadomić urząd pocztowy o zaprzestaniu używania odbiornika, czyniąc to zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342, obowiązującego od dnia 13 grudnia 2007 r.), tj. poprzez złożenie w placówce operatora publicznego "Formularza zgłoszenia zmiany danych", którego wzór określa załącznik nr 3 do rozporządzenia, bądź zgodnie z wcześniej obowiązującymi przepisami prawa - § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2005 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 141, poz. 1190) stosownie do którego posiadacz książeczki, o której mowa w § 2 ust. 2, powiadamia placówkę operatora publicznego o zmianie nazwiska albo nazwy (firmy), miejsca zamieszkania albo siedziby, miejsca używania odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych, zgubieniu lub zniszczeniu książeczki oraz o zaprzestaniu używania odbiorników, w terminie 7 dni od dnia powstania zmiany lub zaistnienia zdarzenia. Analogiczne rozwiązania w tym zakresie przewidywał także obowiązujący wcześniej akt normatywny, tj. § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338), jak również aktualnie obowiązujący akt prawny - § 11-12 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1676). Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342), wydanego na podstawie art. 6 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych, dowodem zarejestrowania odbiorników, z zastrzeżeniem § 5, jest wniosek o rejestrację odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 1) lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników radiofonicznych lub telewizyjnych (pkt 2). Zarazem § 5 tego rozporządzenia przesądzał, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej za używanie odbiorników stanowią dowód zarejestrowania odbiorników nie dłużej niż przez okres dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia (ust. 1), a operator publiczny w tym terminie z urzędu nadaje posiadaczom tych książeczek indywidualny numer identyfikacyjny i powiadamia ich o nadaniu tego numeru, przesyłając wspomniane zawiadomienie (ust. 2). Tymczasem na dzień wydania postanowienia w pierwszej instancji brak było dowodów na okoliczność wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika; wierzyciel nie dysponował dowodem wyrejestrowania odbiornika, a skarżący takich dowodów nie przedstawił, co powinien uczynić, skoro podnosi zarzut nieistnienia obowiązku z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że Skarżący wyrejestrował odbiornik telewizyjny dopiero w 22 czerwca 2022 r. Zatem do 21 czerwca 2022 r. Skarżący posiadał status formalno-prawny abonenta zobowiązanego do uiszczenia opłat abonamentowych. Natomiast przedstawione przez wierzyciela dowody potwierdzają stanowisko wierzyciela o zarejestrowaniu przez skarżącego odbiornika telewizyjnego pod adresem ul. [...]w R. Mianowicie akta sprawy zawierają: wydruk danych z elektronicznego rejestru abonentów Poczty Polskiej dotyczący rejestracji odbiornika przez skarżącego w 2001 r. w R. przy ul. [...]oraz wydania książeczki radiofonicznej [...]; wydruk danych z elektronicznego rejestru abonentów Poczty Polskiej na okoliczność wymiany książeczek radiofonicznych – wydania w dniu 8 września 2004 r. kolejnej książeczki radiofonicznej; wydruk danych z elektronicznego rejestru abonentów Poczty Polskiej dotyczący uiszczania opłat abonamentowych, na którym podano imię i nazwisko skarżącego oraz numer nowej książeczki radiofonicznej [...]. Do skarżącego, na ww. adres, przesłano również zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego [...], który zastąpił książeczkę opłat abonamentowych numer [...]. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, wyjaśnić należy, iż obowiązek wnoszenia opłat abonamentowych wynika bezpośrednio z ustawy abonamentowej, a nie wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. z 2007 r. Nr 187, poz. 1342). Przesłanie zawiadomienia miało charakter wyłącznie informacyjny, wtórny do samego nadania numeru identyfikacyjnego, która to czynność dokonywana jest z urzędu, a organ nie jest zobowiązany do uzyskania potwierdzenia odbioru powiadomienia strony o jego nadaniu. Istotne jest, że skarżący nie zaprzecza, iż dokonał rejestracji odbiornika telewizyjnego pod ww. adresem. Wskazuje, że dokonał jego wyrejestrowania w 2012 r. jednak nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na tę okoliczność. Wbrew twierdzeniem skarżącego, okoliczności tej również nie uprawdopodobnił. Powołane przez skarżącego fakty, tj. rozwód, zmiana adresu stałego zamieszkania, czy też rozwiązanie umowy z dostawcami innych mediów (przykładowo z firmą V. S.A.) nie uprawdopodobniają faktu wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego. Wręcz przeciwnie, skoro skarżący przedstawił dowody na okoliczność rozwiązania w 2012 r. umów z ww. firmą, czy z Orange, to wydaje się, że również dowód wyrejestrowania odbiornika telewizyjnego winien przechować i móc przedstawić. Zasadnie organ podniósł, że rejestracja odbiorników przypisana jest do abonenta, a nie do adresu, bowiem opuszczenie lokalu mieszkalnego nie stanowi, iż osoba posiadająca odbiorniki nie będzie ich używała w nowym miejscu zamieszkania. Natomiast fakt wyrejestrowania przez skarżącego odbiornika telewizyjnego dopiero 22 czerwca 2022 r., powoduje, że zarzut nieistnienia obowiązku uiszczania opłat abonamentowych za okres objęty tytułem egzekucyjnym z dnia 15 października 2021 r., nr [...] nie mógł zostać uwzględniony przez wierzyciela. W ocenie Sądu, w sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., gdyż podjęto wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.). Dopełniono również wynikający z art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i tym samym nie uchybiono też art. 80 k.p.a., z którego wynika powinność oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. W sprawie wierzyciel wykazał okoliczność zarejestrowania przez skarżącego odbiornika telewizyjnego pod ww. adresem i wbrew twierdzeniom skarżącego nie wystąpiły wątpliwości co do okoliczności faktycznych. Przez wzgląd na powyższe zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329) oddalił skargę.