II GZ 336/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Batorowicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2010 r. sygn. akt V SA/Wa 1055/09 w zakresie odrzucenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1055/09 odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1055/09 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 21 czerwca 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1055/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1055/09, odrzucające skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2010 r. o sygn. akt V SA/Wa 1055/09 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W uzasadnieniu postanowienia z dnia 21 czerwca 2010 r. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zażalenie na wskazane wyżej postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r. odrzucające skargę kasacyjną nie spełnia prawem przepisanej formy, bowiem zostało podpisane osobiście przez M. C., mimo że skarżący został pouczony, iż tego rodzaju zażalenie (którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej) musi być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Brak zachowania formy skutkował odrzuceniem wspomnianego środka odwoławczego na podstawie art. 197 § 2 w związku z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako: p.p.s.a.). Pismem z dnia 1 lipca 2010 r. M. C. złożył zażalenie na postanowienie z dnia 21 czerwca 2010 r., wnosząc "o zmianę postanowienia i tym samym przywrócenie terminu". W uzasadnieniu wnoszący zażalenie stwierdził, że na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym ustanowił pełnomocnikiem swego ojca. Skarżący i jego pełnomocnik byli przekonani, że w takiej sytuacji ojciec skarżącego może go reprezentować przed sądem i tym samym napisać skargę kasacyjną. Wnoszący zażalenie wskazał, że na powyższe błędy złożyły się problemy finansowe i brak dostępu do zawodowych prawników. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 4 p.p.s.a. zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, przy czym w takim przypadku odpowiednio stosuje się art. 175 § 2 i 3 p.p.s.a., w którym został określony katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Niedopełnienie warunku określonego w art. 194 § 4 p.p.s.a. jest brakiem nieusuwalnym powodującym odrzucenie zażalenia jako niedopuszczalnego. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że mimo regulacji zawartej w art. 194 § 4 p.p.s.a. i mimo pouczenia o treści tego przepisu zawartego w piśmie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2010 r. skierowanym do pełnomocnika strony, M. C. osobiście podpisał zażalenie z dnia 19 maja 2010 r. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2010 r., sygn. akt V SA/Wa 1055/09, o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Z analizy dokumentów zebranych w sprawie nie wynika, aby skarżący był adwokatem lub radcą prawnym, czy też którymkolwiek z podmiotów wymienionych w art. 175 § 2 p.p.s.a. Wobec tego prawidłowe było stanowisko Sądu pierwszej instancji zawarte w zaskarżonym postanowieniu, że zażalenie z dnia 19 maja 2010 r. (nadane na adres Sądu w dniu 21 maja 2010 r.) nie spełniało prawem wymaganej formy. Tego rodzaju brak formalny miał charakter nieusuwalny, co sprawiało, że zażalenie dotknięte takim brakiem było niedopuszczalne i jako takie podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. Z normy prawnej odczytanej z tych przepisów wynika bowiem, że wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. PG ----------------------- 3