II W 1225/21

<div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>W oparciu o dowody przeprowadzone w toku rozprawy głównej, sąd ustalił następujący stan faktyczny:</p> <p> <span class="anon-block">M. M.</span> 21 sierpnia 2021 r. około 18:40 pojechał rowerem polną drogą w okolice pola należącego do <span class="anon-block">M. W. (1)</span>. Tam podpalił ściernisko. Chwilę po tym jak obwiniony odjechał stamtąd, inne osoby zobaczyły dym unoszący się z nad pola i pobiegły tam. W wyniku pożaru spłonęło ok. 30 arów ścierniska oraz siano o wartości 200 zł.</p> <p>/<strong> <!-- -->dowód: </strong>zeznania <span class="anon-block">T. K.</span> – k.52v; zeznania <span class="anon-block">M. W.</span> – k.52v; zeznania <span class="anon-block">W. K.</span> – k.56; szkic – k.10; dokumentacja fotograficzna – k.45-51/</p> <p>Obwiniony ma 31 lat, jest stanu wolnego, na utrzymaniu nie ma nikogo, <br/>jest osobą bezrobotną.</p> <p>/<strong> <!-- -->dowód: </strong>dane osobowe obwinionego/</p> <p>Ustalając stan faktyczny, sąd oparł się w całości na zeznaniach <span class="anon-block">T. K.</span>, <span class="anon-block">M. W.</span> i <span class="anon-block">W. K.</span>, które były spójne oraz logiczne. Również bezpośredni kontakt ze świadkami na rozprawie nie dał podstaw do kwestionowania szczerości ich zeznań.</p> <p>Nadto sąd oparł się na dowodach z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, <br/>które nie były kwestionowane przez strony, a ich prawdziwość i autentyczność nie budziły wątpliwości.</p> <p>W ocenie sądu dla rozstrzygnięcia sprawy nie miały znaczenia zeznania <span class="anon-block">A. M.</span>, którego relacja dotyczyła okoliczności obocznych, gdyż nie był obecny w okolicach miejsca zdarzenia, a nadto zawierała opinie i przypuszczenia, które nie są przedmiotem dowodzenia w postępowaniu karnym i dlatego zostały pominięte.</p> <p>Obwiniony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i wyjaśnił, że nie dokonał podpalenia. Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom obwinionego. Wbrew twierdzeniu obwinionego świadkowie w sposób szczery opisali, że był on widziany w okolicy pola pokrzywdzonego tuż przed tym, jak pojawił się dym. Zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego wręcz nieprawdopodobne jest, by obwiniony odbił w drogę prowadzącą w kierunku pola pokrzywdzonego, a chwilę później wybuchł tam przypadkowo pożar. Tym bardziej, że obwiniony pospiesznie oddalał się stamtąd. W ocenie sądu takie zachowanie wskazywało, iż obwiniony miał świadomość, iż zachował się niewłaściwie i jest sprawcą pożaru w związku z czym pod wpływem emocji szybko odjechał z miejsca zdarzenia do domu.</p> <p>Reasumując, w ocenie sądu zarówno przeprowadzone na rozprawie dowody bezpośrednie – przedstawione we wcześniejszych rozważaniach, jak i wynikające z nich fakty pośrednie rozważane we wzajemnym powiązaniu przy uwzględnieniu logiki wydarzeń, prowadziły do jednoznacznych wniosków dotyczących sprawstwa obwinionego. Jednocześnie nie podważało tego to, że poszczególne fakty pośrednie bez korelacji z pozostałymi, mogłyby nasuwać wątpliwości co do poczynionych ustaleń, albowiem rozpatrywane kompleksowo w powiązaniu z dowodami bezpośrednimi prowadziły do wniosków, które w konsekwencji eliminowały te wątpliwości. Tak więc całokształt ujawnionych faktów bezpośrednich i pośrednich pozwolił na poczynienie kategorycznych ustaleń co do sprawstwa obwinionego.</p> <p>Tym samym w ocenie sądu przedstawiona przez obwinionego wersja przebiegu zdarzenia stanowiła wyłącznie jego linię obrony, mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności za popełniony czyn.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Czyn z art. 85 § 5 k.w. popełnia ten kto w inny sposób niż wskazany we wcześniejszych przepisach art. 82 k.w., nieostrożnie obchodzi się z ogniem.</p> <p>Sprawca podlega karze aresztu, grzywny albo karze nagany.</p> <p>Art. 124 § 1 k.w. stanowi, że kto cudzą rzecz umyślnie niszczy, uszkadza lub czyni niezdatną do użytku, jeżeli szkoda nie przekracza 500 złotych, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.</p> <p>Na podstawie art. 9 § 1 k.w. jeżeli czyn wyczerpuje znamiona wykroczeń określonych w dwóch lub więcej przepisach ustawy, stosuje się przepis przewidujący najsurowszą karę, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu środków karnych na podstawie innych naruszonych przepisów.</p> <p>Mając na uwadze powyższe rozważania oraz poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne sąd stwierdził, iż obwiniony 21 sierpnia 2021 r. około godz. 18:40, w <span class="anon-block">L.</span> na polu uprawnym dokonał podpalenia około 30 arów ścierniska i dokonał zniszczenia zalegającego na nim siana o wartości 200 zł na szkodę <span class="anon-block">M. W.</span>, a tym samym, że swoim zachowaniem wyczerpał znamiona czynu zabronionego z art. 82 § 5 k.w. oraz z art. 124 § 1 k.w.</p> <p>Jednocześnie wina obwinionego nie budziła wątpliwości, gdyż dopuścił się on zachowania niezgodnego z prawem, chociaż bezprawność czynu była rozpoznawalna i mógł on działać zgodnie z normą prawną. Przy czym nie zachodziły żadne okoliczności wyłączające winę.</p> <p>Sąd za popełnione wykroczenie, na podstawie art. 124 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w., wymierzył obwinionemu karę karę 1 miesiąca ograniczenia wolności, zobowiązując go do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin.</p> <p>Przy wymiarze kary sąd miał na uwadze wszelkie okoliczności podmiotowe <br/>i przedmiotowe, leżące w granicach cech przypisanego obwinionemu wykroczenia, a także dotyczące osoby sprawcy i mające znaczenie dla wymiaru kary. Istotną okolicznością przy wymiarze kary było lekceważące podejście obwinionego do cudzego mienia, jak i bezpieczeństwa związanego z zagrożeniem pożarem.</p> <p>W ocenie sądu kara ograniczenia wolności polegająca na wykonywaniu pracy na cele społeczne będzie adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz wystarczającą <br/>do wdrożenia obwinionego do poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego, a tym samym spełni cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do niego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, w szczególności w społeczności wiejskiej, w której obwiniony funkcjonuje.</p> <p>Z uwagi na sytuację majątkową obwinionego, sąd uznał, iż uiszczenie przez niego kosztów postępowania, byłoby zbyt uciążliwe i dlatego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> w zw. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił go w całości od ich zapłaty na rzecz Skarbu Państwa.</p> </div>