II SA/Bd 399/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek Sędziowie sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2020 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Inspektor Sanitarny z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1. oddala skargę; 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy) na rzecz skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych nienależnie uiszczoną tytułem wpisu od skargi. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny ("PPIS") w T. nie stwierdził u skarżącej J. D. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia kaletki maziowej (przewlekła choroba układu ruchu wywołana sposobem wykonywania pracy), wymienionej w poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych, określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1440 ze zm., dalej powoływanej też jako "kp"). Decyzja PPIS, w następstwie wniesionego przez skarżącą odwołania, została utrzymana w mocy przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego ("PWIS") w B. decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu podjętych decyzji orzekające organy wskazały na przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające, podkreślając że w jego ramach uwzględniono i przeanalizowano wszystkie miejsca zatrudnienia skarżącej, ustalono narażenie zawodowe i charakter wykonywanych przez skarżącą czynności w poszczególnych miejscach zatrudnienia. Zaznaczyły przy tym, że w ramach dwukrotnego zatrudnienia w latach 2009 - 2017 w firmie [...] w W. - Zakład Produkcyjny w T. (tj. zakładzie wskazanym przez skarżącą w dokonanym zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej jako miejsce narażenia zawodowego) skarżąca pracując na stanowisku pracownika montażowego, wykonywała czynności zawodowe wiążące się z montażem podzespołów kotłów gazowych (cykl różnych czynności, trwających po ok. 2-4 minuty, wielokrotnie powtarzanych podczas zmiany roboczej), co łączyło się z czasowym, wielokrotnym, krótkotrwałym unoszeniem kończyn górnych na wysokość klatki piersiowej i barków oraz z wykonywaniem ruchów skrętnych tułowia. Organy wskazały również, że całość zgromadzonych informacji w toku postępowania wyjaśniającego została ujęta w "Skierowaniu na badania w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" i przekazana wraz z załącznikami tj. dwoma "Kartami oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej" do jednostki orzeczniczej I stopnia tj. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., który w dniu [...] maja 2019 r., wystawił orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej wymienionej w poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz.U z 2013 r. poz. 1367, dalej powoływanego jako "rozporządzenie RM"). W następstwie wniesionego odwołania od ww. orzeczenia, również jednostka orzecznicza II stopnia tj. Instytut Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera w Łodzi wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zapalenia kaletki maziowej. Orzekające organy podkreśliły, że obie jednostki orzecznicze jednomyślnie stwierdziły, że to nie warunki pracy spowodowały schorzenie skarżącej, że jednostki orzecznicze wskazały przyczyny braku rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej związane z brakiem wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy narażeniem a schorzeniem oraz, że oba orzeczenia lekarskie zostały należycie uzasadnione i w wystarczający sposób wyjaśniają przyczyny braku rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. Powołując się zatem na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy (orzeczenia lekarskie, przeprowadzone oceny narażenia zawodowego pracownika) oraz wynikający z przepisów prawa wymóg rozpoznania choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w uprawnionej jednostce orzeczniczej, jako niezbędnej przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej, organy obu instancji stwierdziły, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do wydania decyzji stwierdzającej u skarżącej chorobę zawodową, stanowiącą przedmiot zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Dodatkowo organ II instancji podkreślił, że u skarżącej były prowadzone trzy postępowania diagnostyczno-orzecznicze w sprawie podejrzeń chorób zawodowych (zespół cieśni nadgarstka, zespół rowka nerwu łokciowego i przewlekłe zapalenie kaletki maziowej), że we wszystkich rozpatrywanych schorzeniach orzekał lekarz orzecznik Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., że w związku z tym był on w posiadaniu dokumentacji zgromadzonej w podstępowaniu dotyczącym każdej z chorób, że wszystkie wydane przez PPIS decyzje (w tym dotyczące zespołu cieśni nadgarstka uznanego za chorobę zawodową) zostały przekazane do Poradni Chorób Zawodowych oraz, że w każdym postępowaniu lekarz orzecznik ocenia indywidualnie przesłanki rozpoznania konkretnej choroby zawodowej i nie jest zdeterminowany faktem rozpoznania jednej choroby zawodowej przy ocenie przesłanek do rozpoznania innej choroby zawodowej. Na decyzję PWIS z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła, tak jak w odwołaniu, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 2351 kp poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie decyzji niestwierdzającej choroby zawodowej, mimo cyt. "braku istnienia związku przyczynowego, w tym braku niebudzących wątpliwości podstaw do wysokiego prawdopodobieństwa tego związku, między wystąpieniem schorzenia skarżącej a pracą, jej rodzajem, charakterem oraz warunkami jej wykonywania" oraz § 8 rozporządzenia RM, art. 5 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 59). W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że PPIS stwierdził u skarżącej chorobę zawodową w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Zarzuciła, że jednostki orzecznicze nie miały do wglądu dokumentów dotyczących stwierdzonej u niej choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Podkreśliła, że istnieje związek przyczynowo-skutkowy między chorobą zawodową zespołu cieśni w obrębie nadgarstka a przewlekłym zapaleniem kaletki maziowej. Podnosząc, że organy powinny poddać kontroli czy orzeczenia lekarskie wydawane w przedmiocie choroby zawodowej są w sposób dostateczny uzasadnione, stwierdziła że w sprawie uprawnione jednostki orzecznicze nie wyjaśniły w sposób wyczerpujący i klarowny dlaczego stwierdziły brak podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej z poz. 19.2 wykazu chorób zawodowych. Zdaniem skarżącej skoro pracując w firmie [...] w W. nabawiła się ona choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, to tym samym zapalenie przewlekłe kaletki maziowej jest efektem warunków pracy w ww. firmie. Zanim bowiem zaczęła ona pracować nadgarstkiem, musiała wykonać ruch barkiem, aby sięgnąć do półki po część, którą miała z kolei zamontować w kotle. Ponadto musiała silnym ruchem sięgnąć po wkrętak wiszący nad jej głową, aby zwolnić jego umocowanie i dokonać wkrętu w kotle. Wkrętak był umocowany na spirali i po dokonaniu wkrętu śrub przy jego pomocy, musiała ponownie użyć siły barka podnosząc rękę do góry, by znowu znalazł się w pozycji wyjściowej. Reasumują skarżąca stwierdziła, że w związku z tym, iż z powodu przewlekłej choroby układu nerwowego wywołanego sposobem wykonywania pracy, zespół cieśni w obrębie nadgarstka został uznany za chorobę zawodową, to tym samym nie ma podstaw, aby nie uznać jako choroby zawodowej przewlekłego zapalenia kaletki maziowej, gdyż nim nadgarstek zacznie pracować, to ramię - bark musi wykonać cięższą pracę sięgając po części na wysokiej półce i po wkrętak wiszący nad głową. Półka była usadowiona wysoko, gdyż kotły były duże i przesuwały się na taśmie. Przez ręce skarżącej przechodziło od 200 do 300 kotłów dziennie (8 godzin pracy). Z powyższych względów skarga, zdaniem skarżącej, powinna zostać uwzględniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowiły przepisy ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych oraz Kodeksu pracy. W myśl art. 235ą kp za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Użyte w treści omawianych przepisów odniesienie do "wykazu chorób zawodowych" należy rozpatrywać z uwzględnieniem rozporządzenia RM, wydanego na podstawie delegacji ustawowej z art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1ą kp. Rozporządzenie to określa m.in. wykaz chorób zawodowych oraz sposób i tryb postępowania dotyczący zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmioty właściwe w sprawie rozpoznawania chorób zawodowych (§ 1). Wykaz chorób zawodowych, o którym mowa w § 1, określony został w załączniku do rozporządzenia (§ 2). Pod pozycją 19.2 tegoż załącznika wskazuje się, jako chorobę zawodową – przewlekłe zapalenie kaletki maziowej. Wskazana choroba zawodowa stanowiła w niniejszej sprawie przedmiot zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej. Z treści § 5 w zw. z § 6 ust. 1 rozporządzenia RM wynika, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych, a więc do wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania, jest wyłącznie lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach dotyczących służby medycyny pracy, zatrudniony w jednej z wymienionych jednostek orzeczniczych I i II stopnia. Wskazany lekarz wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na postawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudniania i oceny narażenia zawodowego (§ 6 ust. 1). Decyzję o stwierdzeniu lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje zaś właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w ww. orzeczeniu lekarskim oraz formularza oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika (§ 8 ust. 1). Z treści przytoczonych przepisów wynika zatem, że wydanie decyzji stwierdzającej chorobę zawodową uwarunkowane zostało wymogiem: aby dana choroba była wymieniona w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, aby została ona spowodowana działaniem czynników narażenia zawodowego oraz aby została ona rozpoznana przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie prowadzone było postępowanie w kierunku podejrzenia wystąpienia u skarżącej choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 19.2 załącznika do rozporządzenia RM tj. przewlekłego zapalenia kaletki maziowej. W sprawie niewątpliwym jest, że uprawnione jednostki orzecznicze stwierdziły u skarżącej schorzenie w postaci zapalenia kaletki maziowej barku, które wskazane jest w wykazie chorób zawodowych. Niemniej jednak – jak podkreślono – koniecznym warunkiem do stwierdzenia, że dane schorzenie stanowi chorobę zawodową, jest także wymóg rozpoznania choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznawania chorób zawodowych, co wiąże się ze stwierdzeniem bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że określona choroba została spowodowana narażeniem zawodowym. W myśl bowiem § 8 ust. 1 rozporządzenia RM, decyzja o stwierdzeniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oparta jest na orzeczeniu lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia o rozpoznaniu lub braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzeczenie lekarskie jednostki właściwej do rozpoznania chorób zawodowych ma charakter opinii biegłego, która wiąże organ prowadzący postępowanie, gdyż (w tym znaczeniu że) tylko uprawniony lekarz, zatrudniony w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia, jest właściwy do rozpoznania choroby zawodowej (§ 5 ust. 1 rozporządzenia RM), a orzeczenie lekarskie stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu przez organ choroby zawodowej, w tym sensie, że bez pozytywnej opinii lekarskiej lub sprzecznie z nią, organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby, nie ma on prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do odmiennego rozpoznania schorzenia. W sytuacji zaś, gdy orzeczenie lekarskie nie wyjaśnia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (jest niewystarczające do wydania decyzji), organ może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia, wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację lub podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału sprawy - § 8 ust. 2 rozporządzenia RM. Organ administracyjny nie ma więc uprawnienia do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich uprawnionych jednostek orzeczniczych oraz do dokonywania własnych ustaleń, prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej. Zakwestionowanie natomiast orzeczeń lekarskich może dotyczyć względów formalnych np. że orzeczenie zostało wydane w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub bez właściwego (wyczerpującego, logicznego) uzasadniania, przez nieuprawnionego lekarza, a także może mieć ono miejsce w przypadku, gdy w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach orzeczniczych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w tym ostatnim przypadku, ani organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich, co najwyżej organ może żądać wydania kolejnych orzeczeń przez inne uprawnione jednostki w celu ujednolicenia stanowisk. W świetle powyższego, nie budzi wątpliwości, że do wydania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej konieczne jest rozpoznanie choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w uprawnionej jednostce orzeczniczej. W sprawie warunek ten nie został spełniony, gdyż orzekające w sprawie jednostki orzecznicze I i II stopnia nie rozpoznały u skarżącej choroby zawodowej wymienionej pod pozycją 19.2 załącznika do rozporządzenia RM. Podkreśli należy, że orzekające dwie uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych jednostki orzecznicze, tj. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T., jako jednostka orzecznicza I stopnia oraz Instytut Medycyny Pracy im. prof. Nofera w Łodzi, jako jednostka orzecznicza II stopnia - wydały spójne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej choroby zawodowej. I tak jednostka orzecznicza I stopnia stwierdziła, że analiza całości dostępnej dokumentacji dotyczącej skarżącej nie pozwala uznać z przeważającym prawdopodobieństwem, że to głównie warunki pracy przyczyniły się do rozwoju przedmiotowego schorzenia u skarżącej, przede wszystkim z uwagi na fakt braku konieczności długotrwałego wykonywania wysokopowtarzalnych ruchów związanych z unoszeniem ramion ponad poziom barków z użyciem znacznej siły. Wykonywane przez skarżącą czynności zawodowe na stanowisku pracownik montażowy, wiążące się z montażem, pakowaniem oraz kontrolą różnego rodzaju kotłów grzewczych na linii produkcyjnej, stanowiły czynności różnorodne, wykonywane oburącz, podczas wpinania i zaciskania elementów o zróżnicowanej wielkości i masie w obudowie kotła. Natomiast jednostka orzecznicza II stopnia, stwierdzając brak podstaw do rozpoznania u skarżącej przedmiotowej choroby zawodowej, także wskazała na charakter wykonywanych przez skarżącą czynności na stanowisku pracownika montażowego w firmie [...] w W. - Zakład Produkcyjny w T., podkreślając że skarżąca wykonywała różnorodne czynności oburącz oraz jednoręcznie, że czynności montażowe były wykonywane w różnorodnych konfiguracjach, w zależności od produkowanego kotła, że czynności związane z pobieraniem różnej wielkości komponentów i umiejscawianiem ich w kotle wiązały się z czasowym, wielokrotnym, krótkotrwałym unoszeniem kończyn górnych na wysokość klatki piersiowej i barków oraz z wykonywaniem ruchów skrętnych tułowia. W oparciu o analizę wykonywanych przez skarżącą czynności, na podstawie przeprowadzonej hospitalizacji w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi wraz z konsultacją ortopedyczną skarżącej (w trakcie której rozpoznano uszkodzenie obrąbka stawu barkowego lewego z ciasnotą podbarkową i zapaleniem kaletki barkowej leczone operacyjnie, bez upośledzenia sprawności ruchowej), jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, że wykonywane przez skarżącą czynności zawodowe na stanowisku pracownika montażowego mogą obciążać kończyny górne, jednak nie stwarzały one warunków do przewlekłego przeciążenia stawu barkowego lewego mogącego skutkować rozwojem zapalenia kaletki barkowej. Z powyższego wynika, że obie jednostki orzecznicze stwierdziły jednoznacznie, że wykonywane przez skarżąca czynności zawodowe na stanowisku pracownik montażowy, wiążące się z montażem, pakowaniem oraz kontrolą różnego rodzaju kotłów grzewczych na linii produkcyjnej, z uwagi na ich charakter i sposób wykonywanych, nie pozwalają uznać, iż spowodowały one rozwój zapalenia kaletki maziowej. Oznacza to, że w sprawie nie wystąpił związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy schorzeniem, a narażeniem zawodowym, a więc nie zaistniały podstawy do stwierdzenia w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem, że to narażenie zawodowe doprowadziło do rozwoju, a tym bardziej spowodowało przedmiotowe schorzenie. Konstancja ta wynika z przeprowadzonej przez obie jednostki orzecznicze analizy sposobu i charakteru wykonywanych przez skarżącą czynności zawodowych, która wykazała, że skarżąca wykonywała różnorodne czynności oburącz i jednoręcznie, w różnorodnych konfiguracjach, polegające na czasowym, wielokrotnym, krótkotrwałym unoszeniu kończyn górnych na wysokość klatki piersiowej i barków oraz wykonywaniu ruchów skrętnych tułowia, bez konieczności długotrwałego wykonywania wysokopowtarzalnych ruchów związanych z unoszeniem ramion ponad poziom barków z użyciem znacznej siły. Wskazany zakres wykonywanych przez skarżącą czynności zawodowych doprowadził jednostkę orzeczniczą II stopnia do jednoznacznego wniosku, że nie stwarzały one warunków do przewlekłego przeciążenia stawu barkowego lewego, mogącego skutkować przedmiotową jednostką chorobową. Jednocześnie należy podkreślić, że jednostka orzecznicza II stopnia wydała orzeczenie również na podstawie przeprowadzonej dodatkowo konsultacji ortopedycznej. W tym stanie rzeczy, nie ulega wątpliwości, że uprawnione do orzekania w sprawie chorób zawodowych jednostki orzecznicze I i II stopnia zgodnie stwierdziły, że brak jest podstaw do rozpoznania u skarżącej wymienionej pod pozycją 19.2 załącznika do rozporządzenia RM choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia kaletki maziowej. Należy przy tym podkreślić, że oba orzeczenia niezależnych jednostek orzeczniczych są spójne, logiczne, wyczerpująco umotywowane i w sposób jasny oraz przekonywujący wskazują przyczyny braku rozpoznania u skarżącej przewlekłego zapalenia kaletki maziowej o etiologii zawodowej. Z orzeczeń lekarskich wynika bowiem jednoznacznie, że rodzaj i sposób wykonywania przez skarżącą ruchów kończyn i tułowia w ramach czynności zawodowych nie mógł doprowadzić do przedmiotowej choroby zawodowej. W tych okolicznościach nie było więc potrzeby występowania w sprawie do uprawnionej jednostki orzeczniczej o dodatkowe uzasadnienie orzeczenia czy o dodatkową konsultację. Jednocześnie podkreślenia wymaga – jak zaznaczono to wcześniej - że organy inspekcji sanitarnej są związane orzeczeniem lekarskim i nie mają prawa do samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, pod kątem trafności diagnozy oraz sposobu prowadzenia przez te jednostki procesu diagnostycznego. Dlatego też, orzekające w przedmiotowej sprawie organy zakwestionować mogły jedynie ewentualne braki formalne lub rozbieżności i niejasności w wydanych orzeczeniach lekarskich, co jednak w rozpatrywanym stanie faktycznym nie miało miejsca. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącego braku rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia kaletki maziowej, w sytuacji wcześniejszego rozpoznania i stwierdzenia u strony choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a także stanowiska skarżącej, że istnieje związek przyczonowo-skutkowy pomiędzy chorobą zawodową zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, a przewlekłym zapaleniem kaletki maziowej, wskazać należy, że ustawodawca w żaden sposób nie uzależnił rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej od okoliczności wcześniejszego rozpoznania innej choroby zawodowej, Także wynikający w art. 235ą kp związek przyczynowo-skutkowy, jako podstawa uznania danej choroby za chorobę zawodową, nie dotyczy związku pomiędzy dwoma różnymi jednostkami chorobowymi, lecz odnosi się do związku pomiędzy określoną jednostką chorobową, a narażeniem zawodowym. Okoliczność uznania jednej jednostki chorobowej za zawodową nie zobowiązuje jednostki orzeczniczej i organu do uznania także innych występujących u skarżącej schorzeń, jako chorób zawodowych. Faktem jest, że w przypadku skarżącej były prowadzone trzy postępowania diagnostyczno-orzecznicze w sprawie podejrzeń chorób zawodowych: zespołu cieśni nadgarstka, zespołu rowka nerwu łokciowego oraz przewlekłego zapalenia kaletki maziowej. Zespół cieśni nadgarstka decyzją PPIS z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] został uznany za chorobę zawodową, natomiast w przypadku pozostałych dwóch chorób nie znaleziono podstaw do uznania ich za powstałe w wyniku wykonywania pracy zawodowej. Podkreślić należy jednak, co słusznie podkreślił PWIS, że każde z ww. schorzeń powstaje na skutek zaangażowania innego ośrodka ruchu (dłoni, łokcia, barku), zatem nie można wprost wnioskować, że skoro praca miała wpływ na rozwój jednego schorzenia to wywołała także inne. Dlatego też każda jednostka chorobowa wymaga odrębnego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, a lekarz orzekający w sprawie musi indywidualnie ocenić związek przyczynowo-skutkowy między konkretnym schorzeniem, a narażeniem zawodowym. W związku z tym, że w przypadku skarżącej były prowadzone trzy ww. postępowania diagnostyczno-orzecznicze w sprawie podejrzeń chorób zawodowych oraz, że we wszystkich rozpatrywanych schorzeniach orzekał lekarz orzecznik Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w T., a także biorąc pod uwagę że w myśl § 8 ust. 3 rozporządzenia RM, właściwy PPIS przesyła decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw stwierdzenia choroby zawodowej m.in. jednostce orzeczniczej, zatrudniającej lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie (Poradni Chorób Zawodowych), brak jest również podstaw do uznania zarzutu skarżącej dotyczącego braku wiedzy uprawnionej jednostki orzeczniczej o stwierdzeniu u skarżącej zespołu cieśni nadgarstka i uznaniu go za chorobę zawodową. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w T. był bowiem w posiadaniu dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym każdej z chorób, a także wszystkie wydane przez PPIS decyzje (w tym dotycząca stwierdzenia zespołu cieśni nadgarstka) – jak wynika z akt sprawy - zostały przesłane do wiadomości Poradni Chorób Zawodowych. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że skoro w sprawie w procesie orzeczniczym brały udział dwie uprawnione jednostki orzecznicze i były one zgodne co do braku podstaw do rozpoznania u skarżącej przedmiotowej choroby zawodowej, to tym samym nie wystąpił w sprawie konieczny warunek stwierdzenia choroby zawodowej, jakim jest wymóg rozpoznania choroby zawodowej przez lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej uprawnionej do rozpoznania chorób zawodowych. W przedmiotowej sprawie orzekające organy wydały decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego tj. zgodnych i spójnych orzeczeń lekarskich dwóch jednostek orzeczniczych, a także przeprowadzonej oceny narażania zawodowego. Organy nie tylko w sposób wyczerpujący zgromadziły materiał dowodowy, ale również poddały go wnikliwej i szczegółowej analizie, a następnie zgodnie z przepisami prawa wydały odpowiednie decyzje. Wydane w sprawie decyzje o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - jako oparte na zgodnych, wyczerpująco umotywowanych, logicznych, obiektywnych i przekonujących orzeczeniach lekarskich dwóch niezależnych jednostek orzeczniczych - należy zatem uznać za zgodne z prawem. Skoro jednostki orzecznicze I i II stopnia wydały zgodne orzeczenia o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, a orzeczenia te nie budzą wątpliwości, są obiektywne, logiczne, przekonujące i wyczerpująco umotywowane, toteż w sprawie nie było warunków i podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, z uwagi na brak rozpoznania choroby zawodowej przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w jednostce orzeczniczej I lub II stopnia. Nie zostały tym samym spełnione wszystkie przesłanki konieczne do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową, wynikające z art. 2351 kp. W tym stanie rzeczy, uznając zarzuty skargi za bezpodstawne, Sąd na postawie art. 151 ppsa, orzekł o oddaleniu wniesionej w sprawie skargi.