II GZ 358/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1367/18 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozostawienia wniosku o dopuszczenie do egzaminu radcowskiego bez rozpoznania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, objętym zażaleniem postanowieniem z 19 września 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 1367/18, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecny tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej cyt. jako: p.p.s.a.), odrzucił skargę R.P. (dalej: skarżący) na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozostawienia wniosku o dopuszczenie do egzaminu radcowskiego bez rozpoznania. Z uzasadnienia sądu pierwszej instancji wynika, że badając skargę wniesioną przez skarżącego na opisane wyżej postanowienie sąd stwierdził, że na to samo postanowienie Ministra Sprawiedliwości skarżący w czerwcu 2017 r. wniósł już skargę, która została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 1461/17, a następnie odrzucona postanowieniem WSA w Warszawie z 19 września 2018 r. z uwagi na nieuiszczenie wpisu sądowego od skargi. Uzasadniając odrzucenie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., obecnie rozpatrywanej skargi zarejestrowanej pod sygn. akt VI SA/Wa 1367/18 sąd pierwszej instancji stwierdził, że zachodzi podmiotowa i przedmiotowa tożsamość tej sprawy z pozostającą w toku sprawą o sygn. akt VI SA/Wa 1461/17, gdyż zarówno w jednej jak i drugiej sprawie ten sam skarżący zaskarżył to samo postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2017 r. nr [...]. Sąd wskazał, że na dzień rozpoznania tej skargi postanowienie o odrzuceniu skargi wydane w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1461/17 nie było prawomocne. W zażaleniu na powyższe postanowienie sądu skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako niezgodnego ze stanem faktycznym i prawnym. Ponadto wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie z opłat i kosztów sądowych oraz o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, o wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia i jego wspólników, gdyż są wątpliwości co do jego bezstronności, rzetelności, a także o przywrócenie terminu do dokonania niniejszych czynności prawnych. Minister Sprawiedliwości nie ustosunkował się do treści zażalenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Powaga rzeczy osądzonej (res iudicata), o jakiej mowa w powołanym przepisie, oznacza przeszkodę, której wystąpienie tamuje dalszy bieg postępowania i uniemożliwia wydanie ponownego rozstrzygnięcia merytorycznego w tej samej sprawie oraz niemożność modyfikacji orzeczenia sądu administracyjnego w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego (por. T. Woś (w:) T. Woś (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 695). Innymi słowy, z powołanego przepisu wynika, że wyłączona jest dopuszczalność skutecznego wniesienia kolejnej skargi dotyczącej tej samej materii. Omawiany stan powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje w warunkach tożsamości przedmiotu postępowania oraz tożsamości jego stron (por. B. Adamiak, Przesłanki tożsamości sprawy sądowoadministracyjnej, ZNSA 2007/1/7; por. też postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 lipca 2008 r., sygn. akt I OSK 777/08; z 8 sierpnia 2012 r. , sygn. akt I OSK 1754/12; cytowane orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Badając czy wskazana zasada nie została naruszona, sąd administracyjny analizuje co jest przedmiotem sprawy i jakie występują w niej strony. Jeżeli dojdzie do przekonania, że sprawa "o to samo" między tymi samymi stronami została już rozstrzygnięta, bądź jest w toku, zobowiązany jest do odrzucenia skargi. Taka też sytuacja miała miejsce w tej sprawie. Sąd pierwszej instancji zasadnie bowiem ocenił, że zarówno postępowanie prowadzone pod sygnaturą VI SA/Wa 1461/17, jak również postępowanie o sygn. akt VI SA/Wa 1367/18, w którym zostało wydane kontrolowane obecnie przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienie z 19 września 2018 r., zostały zainicjowane na skutek skarg, których przedmiotem jest to samo postanowienie Ministra Sprawiedliwości z [...] maja 2017 r. nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Biorąc zatem pod uwagę, że postępowanie rozpoznawane pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1461/17, nadal było w toku w chwili orzekania przez sąd pierwszej instancji w tej sprawie, kolejną skargę inicjującą postępowanie w tym samym przedmiocie, zarejestrowaną pod sygnaturą akt VI SA/Wa 1367/18, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Skoro zatem powyższe okoliczności, w świetle art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., obligowały sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi wniesionej w niniejszej sprawie, zażalenie, jako nieusprawiedliwione, należało oddalić. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.