II SA/Ol 936/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Raszkowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G.R., S.R., P.R. i Ł.R. na decyzję Wojewody E. z dnia "[...]"., Nr "[...]" w przedmiocie ustanowienia strefy ochrony pośredniej ujęcia wody postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia"[...]" Wojewoda E. ustanowił strefę ochronną ujęcia wody podziemnej dla miasta E. Od decyzji tej właściciele terenów, na których ustalono strefę ochronną nie wnieśli odwołania (vide: pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. z dnia 6 października 2008 r.), wobec czego stała się ona ostateczna. W złożonej na tę decyzję skardze G.R., S.R., P.R. i Ł.R. wnieśli o jej uchylenie, wstrzymanie wykonania oraz przyznanie od organu odpowiedzialnego rekompensaty w kwocie 198.000 zł wraz z należnymi odsetkami. Podnieśli, że na działkach nr nr "[...]", będących ich współwłasnością od 1996 r. oraz na działce nr "[...]", należącej do nich w latach 1996 – 2006, ustanowiono rezerwę terenu do wyłącznej dyspozycji "[...]". Zgodnie z powyższą decyzją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustanowiono strefę ochronną, co wyłącza swobodne dysponowanie własnością skarżących. Pomimo wieloletnich starań, decyzja nie uległa zmianie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda W. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 29 września 2008 r. wniosek skarżących o uchylenie zaskarżonej decyzji, wstrzymanie jej wykonania i przyznanie rekompensaty przekazano do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G., jako organu właściwego w sprawach związanych z ustanawianiem stref ochrony pośredniej ujęcia. Organ ten poinformował skarżących o braku podstaw do zmiany przedmiotowej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Merytoryczne badanie legalności aktów administracyjnych poddanych kognicji sądu jest bowiem możliwe jedynie wówczas, gdy skarga na nie jest dopuszczalna, tzn. gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, skargę wniósł uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270, z późn. zm.) – dalej jako: p.p.s.a. skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących stronie w postępowaniu przed organami administracji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W niniejszej sprawie warunek wyczerpania środków zaskarżenia w ramach administracyjnego toku instancji nie został spełniony. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Wojewody E. z dnia "[...]". Z akt przekazanych Sądowi wynika, że mimo pouczenia o przysługujących środkach odwoławczych, strony postępowania administracyjnego zakończonego tą decyzją, nie wniosły odwołania. Skarżący nie byli stroną tego postępowania. Dodatkowo należy zauważyć, że nie skorzystali oni także z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnej już będąc współwłaścicielami nieruchomości objętych kwestionowaną decyzją. Powyższe powoduje, że skarga jest niedopuszczalna, wobec czego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., skargę należało odrzucić.