II SAB/Kr 123/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Burmistrza Ż. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Ż. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Żabna do wydania aktu lub podjęcia czynności; III. zasądza od Burmistrza Ż. na rzecz J. M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE Pismem z dnia 8 maja 2022 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Burmistrza Żabna w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organowi zarzucił naruszenie: 1/ art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2/ art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek. W uzasadnieniu skarżący podał, że za pomocą platformy epuap 19 kwietnia 2022 r. złożył do Burmistrza Ż. wniosek dotyczący: a) udostępnienia poprzez epuap elektronicznej wersji projektu organizacji ruchu dla centrum Ż., który Burmistrz Ż. zobowiązała się wobec Wojewody Małopolskiego wdrożyć do 30 kwietnia br.; b) przesłania w wersji elektronicznej umowy/zlecenia na wykonanie tego projektu, rachunku lub faktury oraz potwierdzenia dokonania zapłaty. Dalej skarżący wskazał, że w terminie wynikającym z przepisów zawartych art. 13 ust. 1 UDIP, jak i do dnia sporządzenia niniejszej skargi Burmistrz Żabna nie udostępnił ani nie przesłał mu informacji, o którą wnioskował. W dniu 29 kwietnia 2022 r. drogą pocztową (a więc niezgodnie ze sposobem wskazanym we wniosku) Urząd Miejski w Ż. wysłał do skarżącego pismo, w którym Kierownik referatu rozwoju gminy i ochrony środowiska potwierdziła, że: nowy projekt organizacji ruchu istnieje i trwają uzgodnienia z Zarządem Dróg Wojewódzkich w Krakowie, a dnia 10 marca 2022 r. została zawarta umowa na opracowanie przedmiotowego projektu organizacji ruchu. W świetle powyższego pisma organ potwierdził, że jest w posiadaniu wnioskowanych informacji, jednak do dnia sporządzenia niniejszej skargi żądane dokumenty nie zostały udostępnione. Zdaniem skarżącego zakres wniosku obejmuje informację publiczną, jaką są działania związane z organizacją ruchu oraz wydatkowaniem środków publicznych na ten cel. Termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 UDIP, pierwszego dnia roboczego po 14 dniach od złożenia wniosku, czyli 4 maja 2022 r. W związku z powyższym Burmistrz Ż. pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nie ulega ponadto wątpliwości, zdaniem skarżącego, że Burmistrz Ż. jest organem zobowiązanym do pełnienia funkcji zarządu dróg gminnych. Skoro, jak wskazuje przedstawiciel organu, trwają uzgodnienia z ZDW w Krakowie, to oznacza, że do zarządcy dróg wojewódzkich został przekazany materiał wyjściowy w formie projektu. Jak słusznie zauważył WSA w Krakowie w podobnej sprawie II SAB/Kr 215/21 potrzeba uzyskania wymaganych prawem uzgodnień czy opinii nie zmienia faktu, że żądany dokument już istniał i mógł zostać w takim kształcie udostępniony wnioskodawcy. Z racji przywołanego wcześniej zadeklarowanego terminu wdrożenia nowej organizacji ruchu przypadającego na 30 kwietnia 2022 r., już w dniu składania wniosku dokument ten powinien być gotowy, a w terminie na udostępnienie (4 maja 2022 r.) powinien być już wdrożony w terenie. Skoro organ sam potwierdza, że umowę na opracowanie projektu organizacji ruchu zawarł 10 marca 2022 r., to oznacza, że powinien posiadać co najmniej jeden egzemplarz tej umowy, a co za tym idzie udostępnić w sposób i w formie wskazanych we wniosku. W zależności od ustaleń z wykonawcą w dniu składania wniosku mogły jeszcze nie istnieć dokumenty związane z płatnościami (faktura/rachunek oraz potwierdzenie przelewu), ale organ powinien wypowiedzieć się jednoznacznie, a w razie posiadania - udostępnić. Uwzględniając jednak przywołane powyżej terminy to w dniu upływu terminu na udostępnienie informacji jest wielce prawdopodobne, że organ otrzymał fakturę/rachunek za opracowanie projektu W odpowiedzi na skargę Burmistrz Ż. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podał, że w dniu 19 kwietnia 2022 roku J. M. zwrócił się z wnioskiem, o udostępnienie projektu organizacji ruchu dla centrum Ż. oraz umowy/zlecenia wykonania tego projektu, rachunku lub faktury a także potwierdzenia dokonania zapłaty. Wnioskodawca nie wskazał trybu w jakim skierował swoje żądanie. Burmistrz Ż. w dniu 27 kwietnia 2022 r. udzielił odpowiedzi Wnioskodawcy, informując go, że projekt stałej organizacji ruchu jest w trakcie uzgodnień w Zarządzie Dróg Wojewódzkich w Krakowie, oraz że w dniu 10 marca 2022 r. została podpisana umowa z wykonawcą na opracowanie żądanej organizacji ruchu. Przez wzgląd iż projekt był w fazie uzgodnień, nie mógł on stanowić dokumentu, który mógłby zostać udostępniony, ponieważ nie posiadał ostatecznej formy. Podobnie również i zawarta z projektantem umową nie została w pełni zrealizowana, co uniemożliwiało przekazanie wnioskodawcy pełnego katalogu żądanych dokumentów, w szczególności faktury lub rachunku. Organ poinformował, że projektant dopiero w dniu 12 maja 2022 r. przekazał Gminie Ż. kompletną dokumentację wraz z wszystkimi uzgodnieniami (w szczególności uzgodnioną w Zarządzie Dróg Wojewódzkich w Krakowie), która stanowiła przedmiot zawartej umowy. Ponadto w dniu 20 maja 2022 r. J. M. wystąpił do Gminy Ż. z nowym wnioskiem o udostępnienie informacji dotyczącej organizacji ruchu dla Pl. Grunwaldzkiego i Rynku w Ż. (tj. centrum Ż. .). Żądany zakres obejmował również zatwierdzoną dokumentację organizacji ruchu, o którą wnioskodawca zwrócił się uprzednio skierowanym wnioskiem (dotyczącym złożonej skargi). W dniu 3 czerwca 2022 r. uzyskał żądaną dokumentację, którą jak wspomniano powyżej została już zatwierdzona i mogła stanowić przedmiot udostępnienia. Tym samym Gmina Ż. niejako wypełniła żądanie Pana Migduły, skierowane na podstawie uprzednio skierowanego wniosku. Wnioskodawca nie zanegował tego faktu, podtrzymując (nie wycofując) złożonej skargi wcześniej skargi. W ocenie Burmistrza Ż. nie dopuścił się on bezczynności, albowiem w ustawowym terminie (14 dni), jak wskazano powyżej, podjął czynności zmierzające do udzielenia informacji, w efekcie których skarżącemu udostępniono informacje, co jednak nie satysfakcjonuje. Dalej organ przywołał stanowisko orzecznictwa oraz doktryny co do rozumienia pojęcia bezczynności organu administracji publicznej. Organ wskazał ponadto, że z ostrożności podnosi, iż informacja publiczna to informacja przetworzona, a więc są nią jedynie fakty, które już wystąpiły. Natomiast w dniu przekazywania informacji Wnioskodawcy, Gmina Ż. nie była w posiadaniu rachunku czy też faktury ze względu na fakt, iż przedmiot umowy nie został w pełni wykonany. Tym samym przyjęto wykładnię, zgodnie z którą udostępnienie żądanych dokumentów, których w chwili udzielania odpowiedzi nie było, nastąpić mogło wyłącznie po zakończeniu realizacji przedmiotu umowy projektowej, na bazie której powstała żądana organizacja ruchu. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który wskazuje, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach; nie jest informacją publiczną wniosek, który obejmuje pytanie o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły. Finalnie zwrócono uwagę, że skarżący wystąpił o projekt organizacji ruchu obejmujący swoim zakresem zarówno drogę gminną jak i drogę wojewódzką, który ze względu na wysoki stopień szczegółowości, wymaga wielu uzgodnień, opinii z różnymi instytucjami i nie mógł być dostarczony przed jego finalnym uzgodnieniem. Sam natomiast proces uzgodnień w dobie panującego stań epidemii, wywołanej rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 uległ naturalnemu wydłużeniu, co spowodowało wydłużenie terminu realizacji zadania. Naturalnymi bowiem konsekwencjami panującej epidemii była ograniczona praca w wielu urzędach i instytucjach jak też wzmożona zachorowalność i przebywanie na izolacji również pracowników Urzędu Miejskiego w Ż. . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje jedynie, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (obecnie Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna. Rozpocząć należy od zwrócenia uwagi na art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r., zgodnie z którym prawo do informacji obejmuje dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust 1 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule, określają ustawy. Należy do nich przede wszystkim ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie; przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy organ (podmiot zobowiązany) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (informacja o sprawach publicznych), czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli zatem, przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku, taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja - wbrew przekonaniu wnioskodawcy - nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny był następujący: Skarżący złożył w dniu 19 kwietnia 2022 r. drogą elektroniczną wniosek do Burmistrza Ż. o udostępnienie poprzez epuap elektronicznej wersji organizacji ruchu dla centrum Ż. . Poprosił również o przesłanie w wersji elektronicznej – umowy/zlecenia na wykonanie tego projektu, rachunku, faktury oraz potwierdzenia dokonania zapłaty. Pismem z dnia 27 kwietnia 2022 r. Burmistrz Ż. poinformował skarżącego, że "projekt stałej organizacji ruchu, który w związku z Pana uwagami zobowiązaliśmy się uporządkować na polecenie Wojewody Małopolskiego, jest w trakcie uzgodnień w Zarządzie Dróg Wojewódzkich w Krakowie. W dniu 10 marca 2022 r. została podpisana umowa z Wykonawcą na opracowanie docelowej organizacji ruchu, która będzie zgodna z obowiązującymi przepisami ruch drogowego." W dniu 8 maja 2022 r. skarżący wniósł, za pośrednictwem Burmistrza Żabna, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Żabna. W świetle powyższego należało stwierdzić, że po pierwsze, Burmistrz Ż. , jako organ administracji publicznej i organ jednostki samorządu terytorialnego, stanowi podmiot zobowiązany – co do zasady – do udostępniania informacji publicznej, w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Po drugie, materia stanowiąca przedmiot wniosku, dotyczy spraw o powszechnym zakresie – spraw publicznych. Niewątpliwie zatem wniosek skarżącego właściwy organ powinien potraktować jako wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Okoliczność powyższa nie jest zresztą sporna w sprawie. Po trzecie, nie może ulegać wątpliwości, że Burmistrz Ż. nie udzielił skarżącemu należytej odpowiedzi na jego wniosek w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (14 dni). Wprawdzie w tym terminie skierowano do skarżącego pismo, jednak odpowiedź w nim udzielona nie była kompletna; poinformowano tam bowiem jedynie o istniejących – w przekonaniu organu – przeszkodach do udostępnienia skarżącemu informacji publicznej. Tymczasem, w ocenie Sądu, wskazane okoliczności mogły – co najwyżej – uzasadniać udostępnienie informacji w części obejmującej informację wówczas istniejącą. Jak bowiem wskazano powyżej, obowiązek udostępniania informacji publicznej dotyczy faktów, a jeśli chodzi o dokumenty urzędowe – tylko dokumentów istniejących, będących w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Nie ma więc racji organ twierdząc, że wskutek wniosku złożonego 19 kwietnia 2022 r. nie był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu dokumentów, na których istnienie i posiadanie wskazuje sam w piśmie z 27 kwietnia 2022 r. Z treści tego pisma wynika mianowicie, że istniał już wówczas sporządzony, ale nie zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu, a także istniała umowa na wykonanie ww. projektu zawarta 10 marca 2022 r. Nie ma przy tym znaczenia, że sporządzony już projekt organizacji ruchu był w fazie uzgodnień i może nie miał jeszcze ostatecznej formy. Skoro projekt został poddany uzgodnieniom innych podmiotów, należało przyjąć, że został uzewnętrzniony, a tym samym nie stanowi już dokumentu wewnętrznego, roboczego. Jak zasadnie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., II SAB/Kr 215/21 (orzeczenia.nsa.gov.pl) potrzeba uzyskania wymaganych prawem uzgodnień czy opinii nie zmienia faktu, że żądany dokument już istniał i mógł zostać w takim kształcie udostępniony wnioskodawcy. Z powyższego wynika zatem, że Burmistrz Ż. na dzień wniesienia przez skarżącego skargi pozostawał w bezczynności, co też Sąd stwierdził w punkcie I sentencji wyroku. W tym samym punkcie Sąd orzekł, po myśli art. 149 § 1a P.p.s.a., że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1415/19, "za rażące naruszenie prawa należałoby uznać działanie bezsporne, ponad miarę, niewątpliwe, wyraźne oraz oczywiste. Za wyczerpujące powyższe pojęcie przyjdzie uznać stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób jednoznaczny. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako naruszenie zwykłe. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia". Sąd miał na względzie ogół okoliczności wynikających z akt sprawy, w tym że nieudostępnienie informacji wynikało przede wszystkim z mylnego stanowiska, że obowiązek udostępnienia informacji zaktualizuje się dopiero po zakończeniu procedury zatwierdzania projektu stałej organizacji ruchu i po sfinalizowaniu umowy łączącej Gminę Ż. z wykonawcą projektu, w szczególności po dokonaniu z nim rozliczeń. Orzekając, Sąd musiał mieć również na względzie, że skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Z akt sprawy wynika, że na dzień wniesienia skargi do Sądu wniosek skarżącego z dnia 19 kwietnia 2022 r. o udzielenie informacji publicznej, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, został załatwiony przez Burmistrza Ż. przed dniem wyrokowania przez udostępnienie skarżącemu żądanej informacji pismami z dnia 3 i 7 czerwca 2022 r. Należało zatem uznać, że sprawa została załatwiona przez udostępnienie żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi, a co za tym idzie, zobowiązanie organu do wydania aktu lub dokonania czynności w określonym terminie stało się bezprzedmiotowe. Z tego względu postępowanie sądowe w tym przedmiocie podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., o czym Sąd orzekł w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a.