I C 250/21

<p>Sygn. akt I C 250/21</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 10 grudnia 2021 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny:<br/>Przewodniczący: sędzia Tadeusz Kotuk<br/> </p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2021 r. w <span class="anon-block">G.</span> sprawy z powództwa <span class="anon-block">S. J.</span> przeciwko <span class="anon-block">Gminie M.</span> <span class="anon-block">G.</span> </p> <p>o ustalenie</p> <p>I.  oddala powództwo;</p> <p>II.  zasądza od powoda <span class="anon-block">S. J.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">Gminy M.</span> <span class="anon-block">G.</span> kwotę 270 zł (dwieście siedemdziesiąt złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku do dnia zapłaty – tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Sygn. akt I C 250/21</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Stan faktyczny</strong> </p> <p> <span class="anon-block">Gmina M.</span> <span class="anon-block">G.</span> jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy <span class="anon-block">ul. (...)</span>. <span class="anon-block"> (...)</span>/9 w <span class="anon-block">G.</span>.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">O.</span> ść bezsporna</em> </p> <p>Lokal ten w od lat 80-tych XX w. był najmowany przez <span class="anon-block">T. J.</span>, którego żoną była <span class="anon-block">E. J.</span>. Nie ustalono dokładnej daty śmierci <span class="anon-block">T. J.</span>, ale niewątpliwie przeżyła go małżonka – <span class="anon-block">E. J.</span>, która zmarła 13 listopada 2020 r. (zamieszkując dalej w tym samym lokalu).</p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">O.</span> ści bezsporne</em> </p> <p> <span class="anon-block">S. J.</span> jest wnukiem <span class="anon-block">T. J.</span> i <span class="anon-block">E. J.</span>. <span class="anon-block">E. J.</span> nie miała względem wnuka <span class="anon-block">S. J.</span> obowiązku alimentacyjnego.</p> <p> <em> <!-- --> <span class="anon-block">O.</span> ści bezsporne</em> </p> <p> <strong> <!-- -->Ocena dowod ów</strong> </p> <p>Stan faktyczny na potrzeby wszechstronnej oceny prawnej sprawy był bezsporny. Kluczowym faktem jest to, że powód był wnukiem dotychczasowych najemców.</p> <p>Pozostałe – podnoszone przez stronę powodową okoliczności i dowody – pozostają bez wpływu na wynik procesu, co zostanie szczerzej wyjaśnione w dalszej części uzasadnienia.</p> <p> <strong> <!-- -->Kwalifikacja prawna</strong> </p> <p>Powództwo jest niezasadne w stopniu zbliżonym do oczywistej bezzasadności. Dotychczasowymi najemcami lokalu byli dziadkowie powoda, który – jako ich wnuk – nie należy do zamkniętego katalogu krewnych uprawnionych do wstąpienia w stosunek najmu w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 690;art. 690 § 1)">art. 690 § 1 k.c.</a> Uprawnionymi krewnymi zgodnie z ustawą są jedynie dzieci, a nie dalsi zstępni (wnuki, prawnuki itd.).</p> <p>Powód nie przedstawił żadnych twierdzeń i dowodów na to, że zmarła <span class="anon-block">E. J.</span> miała względem niego obowiązek alimentacyjny, w rozumieniu tego, że w do chwili śmierci ten obowiązek istniał. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 690;art. 690 § 1)">art. 690 § 1 k.c.</a> nie dotyczy istniejących w przeszłości obowiązków alimentacyjnych, które w chwili śmierci najemcy już są wygasłe. Analiza tego, jak kształtowało się wychowanie powoda, kiedy był małoletnim dzieckiem, nie jest więc istotne do wyrokowania w niniejszej sprawie. Powód nawet nie twierdził, że w chwili śmierci babki był na jej wyłącznym utrzymaniu. Należy przypomnieć, że w 2020 r. powód miał 45 lat. Na marginesie należy zauważyć, że sama pełnomocniczka powoda potwierdza, że obowiązek alimentacyjny dziadków względem powoda ustał już kilkadziesiąt lat temu (<em> <!-- -->vide</em> k. 38 <em> <!-- -->verso</em>).</p> <p>Twierdzenie powoda, że przysługuje mu status najemcy z mocy art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów […] opiera się na oczywistym nieporozumieniu. W latach 90-tych XX w. przedmiotowy lokal był przedmiotem stosunku najmu (najemcami byli bezspornie małżonkowie <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">E. J.</span>, po śmierci <span class="anon-block">T. J.</span> – najemczynią była <span class="anon-block">E. J.</span>). Faktycznie zamieszkiwanie w tym lokalu powoda w owym czasie nie było zajmowaniem lokalu „bez tytułu prawnego”, gdyż mieszkał tam za zgodą ówczesnych najemców (dziadków), co wynikało z układu stosunków prawnorodzinnych. Przepis art. 30 ust. 1 ustawy o ochronie praw lokatorów […] dotyczy lokali, co do których w okresie 10 lat przed wejściem w życie ustawy o ochronie praw lokatorów […] nie obowiązywał żaden tytuł prawny do zajmowania danego lokalu przez kogokolwiek.</p> <p>Oczywistym jest to, że powód nie wstąpił w stosunek najmu po zmarłym prawdopodobnie pod koniec XX w. dziadku <span class="anon-block">T. J.</span>, wobec faktu, że stosunek najmu obowiązywał dalej z udziałem jego żony <span class="anon-block">E. J.</span>. Nie zaszła więc sytuacja aktywująca stosowanie przepisów o ustawowym wstąpieniu w stosunek najmu po śmierci najemcy, gdyż dotyczyła tylko takich stanów faktycznych, kiedy umiera ostatni najemca. Należy przypomnieć, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19941050509" title="Ustawa z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych - Dz. U. z 1994 r. Nr 105, poz. 509 (art. 7)">art. 7 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych</a> „<em> <!-- -->małżonkowie wspólnie zajmujący lokal są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich</em>.” Identyczny stan prawny obowiązywał także pod rządem poprzedzającej ustawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740140084" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz. U. z 1974 r. Nr 14, poz. 84 (art. 10;art. 10 ust. 3)">art. 10 ust. 3</a>) z dnia 10 kwietnia 1974 r. – <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740140084" title="Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe - Dz. U. z 1974 r. Nr 14, poz. 84 ()">Prawo lokalowe</a> („<em> <!-- -->Małżonkowie wspólnie zajmujący lokal mieszkalny są z mocy prawa najemcami tego lokalu, chociażby umowa najmu została zawarta tylko przez jednego z nich lub przydział lokalu pozostającego w dyspozycji terenowego organu administracji państwowej nastąpił na rzecz jednego z małżonków</em>.”). Tak więc w przypuszczalnym okresie śmierci <span class="anon-block">T. J.</span> obowiązywał stan prawny obejmujący stosunkiem najmu <em> <!-- -->ex lege</em> oboje małżonków zamieszkujących w lokalu – nawet w razie zawarcia umowy (lub wydania decyzji o przydziale) przez jednego z nich. W tym więc zakresie należy w pełni podzielić argumentację prawną pozwanej Gminy uznając ją za trafną.</p> <p>Mając powyższe na uwadze powództwo oddalono na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 690;art. 690 § 1)">art. 690 § 1 k.c.</a> <em> <!-- -->a contrario</em> (punkt I. sentencji).</p> <p> <strong> <!-- -->Koszty</strong> </p> <p>Powód jako przegrywający proces z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> obowiązany jest zwrócić wygrywającej Gminie koszty procesu, na które składa się opłata za czynności radcy prawnego w stawce minimalnej (§ 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, ze zm.). Stawka minimalna wynika z niezbyt skomplikowanego charakteru sprawy i niewielkiej obszerności materii dowodowej, braku rozprawy.</p> </div>