I SA/Lu 546/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Krystyna Czajecka-Szpringer WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) Protokolant Starszy asystent sędziego Monika Bartmińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2020 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2019 r. I. oddala skargę, II. przyznaje adwokat M. B. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wynagrodzenie za pomoc prawną udzieloną z urzędu w wysokości [...] zł ([...] w tym VAT. UZASADNIENIE Sygn. akt I SA/Lu [...] UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej: "Samorządowe Kolegium Odwoławcze", "organ odwoławczy", po rozpatrzeniu sprawy z odwołania W. K., dalej: "podatniczka", "strona", "skarżąca", utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] dalej: "Wójt Gminy", "organ pierwszej instancji" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz akt sprawy wynika, że kwota [...]zł łącznego zobowiązania pieniężnego strony na 2019 r. obejmuje kwotę [...]zł podatku rolnego oraz kwotę [...]zł podatku od nieruchomości. Organ pierwszej instancji wskazał, że z danych otrzymanych ze Starostwa Powiatowego w [...] Wydział Geodezji, Kartografii, Nieruchomości i Katastru wynika, że w dniu 27 grudnia 1999 r. do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego został przyjęty operat techniczny dla obiektu S. obręb J.-S., zgodnie z którym strona jest właścicielem gruntów o powierzchni 2,9456 ha. Grunty te skalsyfikowane są w ewidencji gruntów i budynków w następujący sposób: grunty rolne RIVa - 1,6902 ha; RIVb - 0,1458 ha; RV - 0,0637 ha; grunty rolne zabudowane BrRIVa - 0,1585ha; łąki PsIV-0,3851ha; PsV- 0,0388 ha; grunty zadrzewione i zakrzaczone na użytkach rolnych Lz ŁIV - 0,4361 ha oraz nieużytki N - 0,0274ha. Grunty o powierzchni 2,9182 ha wchodzą w skład gospodarstwa rolnego, natomiast grunty o powierzchni 0,0274 ha sklasyfikowane jako nieużytki podlegają zwolnieniu od podatku na mocy art. 7 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym zwolnieniu od podatku rolnego podlegają użytki rolne klasy V, VI i VIz oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 6 grudnia 2007 r. wezwano podatniczkę do złożenia aktualnych informacji podatkowych, jednak pomimo wezwania do dnia wydania decyzji informacje te nie zostały przez nią przedłożone. W posiadaniu organu podatkowego jest natomiast wcześniej złożony wykaz nieruchomości, zgodnie z którym podatniczka posiada budynek mieszkalny o pow. 75m2. Decyzja organu pierwszej instancji została doręczona w dniu 15 marca 2019 r. W odwołaniu od decyzji Wójta Gminy podatniczka zakwestionowała powierzchnię gruntów przyjętą do opodatkowania, co – jej zdaniem – wynika z treści księgi wieczystej dotyczącej działki nr [...], której skutkiem jest nieprawidłowość księgi wieczystej nr [...] [...], prowadzonej dla działki stanowiącej własność Skarbu Państwa. Zaznaczyła także, iż sołtys wsi, tj. małżonka właściciela działki dla jakiej prowadzona jest księga wieczysta [...] jest osobą będąca z nią w sporze. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, odwołując się do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK. 1041/10), zauważyło, że organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, jak również w podatkach rolnym i leśnym, nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Kolegium zwróciło przy tym uwagę, że – jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 15 lipca 2014 r., sygn. akt II FSK 2565/12) – wśród danych ujętych w ewidencji gruntów i budynków są, po pierwsze, dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy - co do położenia, granic, powierzchni gruntów, rodzaju użytków gruntowych i klas gleboznawczych. Dopóki więc ewidencja nie zostanie w tym zakresie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Po drugie zaś, zawiera ewidencja dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych wynikających z treści art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Są to dane dotyczące prawa własności nieruchomości. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że podatniczka jest właścicielką nieruchomości położonej w miejscowości S., tj. działki nr [...] o powierzchni 2,2566 ha oraz działki nr [...] o powierzchni 0,6890 ha (łączna powierzchnia gruntów to 2,9456 ha). Z dołączonego do akt sprawy wypisu z ewidencji gruntów dla działki nr. [...] na dzień 1 stycznia 2019 r. wynika, że działka [...] ma powierzchnię 22.566 m2 (2,2566 ha), sklasyfikowaną w następujący sposób: grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych Lz ŁIV - 0,2907 ha, nieużytki N - 0,0274ha, łąki PsV - 0,0388, grunty klasy RlVa -1,6902 ha, RIVb - 0,1458 ha, RV- 0,0637 ha. Z kolei z ewidencji gruntów dla działki nr [...] na dzień 1 stycznia 2019 r. wynika, że ma ona powierzchnię 6.890 m2 (0,6890 ha), sklasyfikowaną jako: grunty rolne zabudowane BrRIVa - 0,1585 ha, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych Lz ŁIV - 0,1454 ha, łąki [...],3851 ha. Dla działek [...] oraz [...] przez Sąd Rejonowy w [...] V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Z treści Działu I tej księgi wieczystej wynika, iż działki [...] oraz [...] posiadają powierzchnię 2,96 ha. Zauważyć więc można różnicę powierzchni gruntów pomiędzy treścią ewidencji, a treścią księgi wieczystej. Jeśli jednak podatniczka kwestionuje zawarte w ewidencji gruntów i budynków dane dotyczące powierzchni gruntów oraz ich klasyfikacji, najpierw powinna wystąpić o ich korektę w trybie przewidzianym w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, do właściwego miejscowo i rzeczowo Starosty [...]. Uwzględniając treść odpowiednich przepisów ustawy o podatku rolnym i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjęło, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlega grunt o powierzchni 2,9182 ha (2,2276 ha przeliczeniowego), stanowiący gospodarstwo rolne. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...]. średnia cena skupu żyta przyjmowana do obliczenia podatku rolnego na 2019 r. została obniżona z kwoty [...]zł za 1 dt do kwoty [...]zł za 1 dt. Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega z kolei stanowi grunt o powierzchni 0,0274 ha (274 m2), który jako nieużytek podlega zwolnieniu oraz budynek o powierzchni użytkowej 75 m2, opodatkowany przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków mieszkalnych [...] zł za 1 m2, wynikającej z § 1 pkt 2 lit a) uchwały Rady Gminy [...] z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy [...] na rok 2019. Odnosząc się do treści odwołania, organ odwoławczy zaznaczył również, że działka nr [...] o pow. 2,6505 ha (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] [...]) oraz działka nr [...] o pow. 0,0435 ha (dla której prowadzona jest księga wieczysta nr [...] [...]) nie są przedmiotem opodatkowania w tej sprawie. W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podatniczka zarzuciła, po pierwsze, błąd w ustaleniach faktycznych polegający na błędnym ustaleniu wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego w podatku rolnym i leśnym za 2019 r. w wysokości [...] zł, po drugie zaś, mające istotny wpływ na wynik postępowania naruszenie art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej, przez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się przed wydaniem decyzji z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, co z kolei skutkowało zgromadzeniem niepełnego materiału dowodowego. Formułując powyższe zarzuty wniosła skarżąca o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi podniosła, że powierzchnia gruntów ustalona została w sposób całkowicie błędny, bowiem odmienny niż wynikający z księgi wieczystej nr [...] Różnica powierzchni gruntów pomiędzy treścią księgi wieczystej a powierzchnią ustaloną przez organ wynosi zaś 0,0144 ha a nie – jak przyjął organ odwoławczy - 26,5 m2. Nadto na działkach będących – według skarżącej - przedmiotem postępowania nie ma drogi tyko rosną drzewa. Mimo zaś składanych przez skarżącą wniosków o dokonanie oględzin tych działek w celu ustalenia jaki jest ich stan rzeczywisty, organy administracyjne tego nie sprawdziły ani na owe wnioski nie udzieliły mi odpowiedzi. Podkreśliła również skarżąca znaczenie zawiadomienia strony postępowania, że wchodzi ono w fazę końcową i strona ma prawo do wypowiedzenia się odnośnie do zgromadzonego materiału dowodowego. W tym zakresie odwołała się skarżąca do Konstytucji zapewniającej każdemu obywatelowi uprawnienia dzięki, którym każda jego sprawa powinna być rozpoznana w sposób jasny i transparentny. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie rozważył, co następuje: Na wstępie zwrócić należy uwagę, że uprawnienia sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd uchyla decyzję w przypadku stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Jednocześnie sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w oparciu o wyżej wskazane reguły Sąd stwierdza, że skarga okazała się niezasadna. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Skarżąca nie zgadza się z treścią decyzji uważając, że błędnie – bo niezgodnie z rzeczywistością – organy ustaliły powierzchnię działek objętych opodatkowaniem. Jej zdaniem należało przy opodatkowaniu uwzględnić (większą) powierzchnię wynikającą z treści księgi wieczystej nr [...] [...], a nie z ewidencji gruntów i budynków. Różnica między powierzchnią wynikającą ze wskazanej księgi wieczystej, a powierzchnią wynikającą z ewidencji gruntów i budynków wynosi 0,0144 ha, a nie jak przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze - 26,5 m2. Ponadto na działkach, które według skarżącej, objęte są opodatkowaniem nie ma drogi, a rosną drzewa. Konieczne jest więc dokonanie oględzin, by ustalić rzeczywisty stan działek. Na rozprawie skarżąca podniosła, że opodatkowaniu powinien podlegać grunt o powierzchni 2,96 ha, zgodnie z księgą wieczystą. Zaznaczyła także, że nie interesuje ją w jaki sposób Skarb Państwa wszedł w posiadanie części działek. Wskazane błędy organu wynikają, zdaniem skarżącej, z pozbawienia jej czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak zapewnienia prawa określonego w treści art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. W piśmie złożonym w dniu 16 października 2020 r. skarżąca sformułowała wniosek o zawieszenie postępowania. Uzasadniając go wskazała, że Wójt [...] wydając w dniu [...] września 2020 r. nakaz płatniczy, objął nim m.in. jej mamę i nie powołał w tej decyzji jako dowodów wskazanych postanowień Sądu Rejonowego w [...]. Dotyczą one zniesienia współwłasności i działu spadku po dziadku skarżącej (postanowienie z dnia 29 stycznia 1997 r.) oraz stwierdzenia nabycia spadku (postanowienie z dnia 17 lipca 1984 r. i postanowienie z dnia 27 lutego 2018 r.). Ze względu na to, że dotyczą one działki nr [...] zasadnym jest – zdaniem skarżącej – zawieszenie postępowania. Podniosła także, iż w tut. Sądzie toczy się wiele innych postępowań jej dotyczących. Ponadto - jej zdaniem - w związku z niniejszą sprawą pozostaje apelacja, którą wniosła do Sądu Okręgowego w [...] i Sądu Apelacyjnego w [...]. Podniosła też, że nie zakończyły się postępowania przez Sądem Rejonowym w [...] w Wydziale Cywilnym i w Wydziale Ksiąg Wieczystych, a także inne jeszcze przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie. Z kolei na rozprawie skarżąca, uzupełniając argumentację dotyczącą wniosku o zawieszenie postępowania, dodatkowo wskazała – jako związane z niniejszym postępowaniem – sprawy dotyczące odwołana od decyzji KRUS. Sąd oddalił wniosek o zwieszenie postępowania. W ocenie Sądu nie zachodzi żadna z przesłanek ujętych w art. 124 § 1 p.p.s.a, obligujących sąd do zawiesza postępowania z urzędu. Nie zachodzą również wynikające z art. 125 § 1 p.p.s.a. przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania, w tym wynikająca z pkt 3 przesłanka prejudycjalnego znaczenia innego toczącego się postępowania, którego wynik będzie miał wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powoływana przez skarżącą w piśmie z dnia 16 października 2020 r. decyzja Wójta Gminy z [...] września 2020 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego, którym organ podatkowy – jak wskazuje skarżąca - objął m.in. jej mamę nie ma związku z postępowaniem w sprawie niniejszej. Zauważyć należy, że z księgi wieczystej nr [...] [...], prowadzonej dla nieruchomości w miejscowości S. nieoznaczonej numerem ewidencyjnym, o powierzchni 4,75 ha, wynika, że działka ta stanowi współwłasność 9. osób, w tym mamy skarżącej i skarżącej. Dla działek objętych łącznym zobowiązaniem pieniężnym, będącym przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie prowadzona jest natomiast księga wieczysta nr [...] [...] Przedstawione przez skarżącą odpisy orzeczeń i aktu notarialnego nie podważają ustalenia przyjętego w podstawie faktycznej zaskarżonej decyzji, że skarżąca jest wyłącznym właścicielem działek położonych w obrębie ewidencyjnym S. o nr [...] i [...]. Przysługująca skarżącej wyłączna własność tych działek wynika z treści księgi wieczystej nr [...] [...] (według stanu na 1 stycznia 2019 r.). Akt notarialny z [...] zawiera umowę o dział spadku, w wyniku której skarżąca nabyła własność działki nr [...], co znajduje odzwierciedlenie w treści wskazanej wyżej księgi wieczystej. Te tylko działki objęte zostały wymiarem łącznego zobowiązania pieniężnego na 2019 r. Postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z 14 lipca 2005 r. z wniosku o rozgraniczenie, dotyczy rozgraniczenia działki nr [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa i działki nr [...] stanowiącej własność W. K. oraz działki nr [...] z działką nr [...] stanowiącej własność J. K. wg linii na mapie stanowiącej załącznik do opinii biegłego geodety K. P. z 10 lutego 2003 r. Postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] z wniosku o dział spadku dotyczy działu spadku i częściowego zniesienia współwłasności po P. K., zmarłym 9 maja 1969 r., w skład którego wchodzi działka gruntu nr [...], tj. działka nieobjęta zaskarżoną decyzją. Z kolei z postanowienia Sądu Rejonowego z [...] w sprawie stwierdzenia nabycia spadku po L. K., zmarłym 2. września 2011 r., wynika, że spadek nabyli żona – H. K. oraz dzieci – M. K. i A. K.. Księga wieczysta nr [...] [...] prowadzona jest, jak była o tym mowa, dla nieruchomość w miejscowości S., nieoznaczonej numerem ewidencyjnym, o powierzchni 4,75 ha stanowiącej współwłasność 9 osób, w tym mamy skarżącej i skarżącej. Zaś z księgi wieczystej nr [...] [...], dotyczącej działki nr [...], wynika, że należy ona do Skarbu Państwa i stanowi drogę publiczną. Ze znajdujących się w aktach sprawy pism kierowanych do różnych podmiotów wynika, że skarżąca uważa (czemu dała wyraz także w skardze), iż należąca, według księgi wieczystej nr [...] [...] do Skarbu Państwa działka nr [...], stanowiąca drogę publiczną, w rzeczywistości należy do niej i nie ma na niej drogi, a rosną drzewa. Uważa także, że owa działka, na której "nie ma drogi tylko rosną drzewa" była przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją. Dlatego uważa, że konieczne są oględziny w celu ustalenia jaki jest stan rzeczywisty działek, co do których uważa się za właściciela. Niezależnie od tego skarżąca zwraca uwagę, że łączna powierzchnia działek o nr [...] i [...], według prowadzonej dla nich księgi wieczystej jest większa o 0.0144 ha od powierzchni wynikającej z ewidencji gruntów i budynków. Jej zdaniem w takiej sytuacji błędem jest przyjęcie za podstawę opodatkowania powierzchni wynikającej z ewidencji gruntów i budynków, mniejszej o wskazaną wielkość od powierzchni wynikającej z księgi wieczystej. Zaznaczyć należy, że skarżąca podjęła próbę podważenia treści ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek o nr [...] i [...], zwracając się do Starosty [...] (składając odpowiedni wniosek w dniu 4 marca 2010 r.) o dokonanie w ewidencji zmiany w taki sposób, aby dane w niej zawarte były zgodne z aktami notarialnymi. Żądała również wyjaśnienia własności działki nr [...]. Jej zdaniem, Skarb Państwa został ujawniony jako właściciel działki należącej do niej. Starosta P. decyzją z dnia [...]. odmówił wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, zaś L. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego, decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...]. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Lu [...], prawomocnie oddalił skargę skarżącej na wskazaną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że powołane przez skarżącą w piśmie z dnia 16 października 2020 r. postanowienie Sądu Rejonowego w [...] z [...] dotyczy stwierdzenia nabycia spadku po L. K., zmarłym 2 września 2011 r. Spadek, zgodnie z treścią tego postanowienia, nabyli żona – H. K. oraz dzieci – M. K. i A. K.. Postanowienie to nie odnosi się zatem do skarżącej. Zgodnie z treścią art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym, osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego, dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji (nakazie płatniczym), z zastrzeżeniem ust. 2. Przepisy art. 6a ust. 6a i 10a stosuje się odpowiednio (w sprawie niniejszej przepisy tych ustępów nie mają zastosowania). Ustęp 2. powołanego artykułu stanowi zaś, że łączne zobowiązanie pieniężne należne od przedmiotów opodatkowania stanowiących współwłasność lub znajdujących się w posiadaniu dwóch lub więcej osób fizycznych ustala się w odrębnej decyzji (nakazie płatniczym), który wystawia się na któregokolwiek ze współwłaścicieli (posiadaczy). Jeżeli gospodarstwo rolne prowadzi w całości jedna z tych osób, nakaz płatniczy wystawia się na tę osobę. Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. z 2020 r. poz. 333, przepis w brzmieniu aktualnym od 1 stycznia 2016 r.), opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Jak zaś stanowi art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm., przepis w brzmieniu aktualnym od 11 września 2017 r.), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, inne niż użytki rolne lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przez użyte w ustawie określenia: użytki rolne, lasy, nieużytki, grunty zadrzewione i zakrzewione - rozumie się grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków (art. 1a ust. 3). Z kolei art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (obecnie Dz.U. z 2020 r. poz. 276 ze zm., przepis w brzmieniu aktualnym od 14 listopada 2001 r.) stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Sąd podziela stanowisko zaprezentowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w oparciu o orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym organy podatkowe ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, jak również w podatkach rolnym i leśnym, zasadniczo nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów. Z tym zastrzeżeniem, że wśród danych ujętych w ewidencji gruntów i budynków są, po pierwsze, dane bezwzględnie wiążące organ podatkowy - co do położenia, granic, powierzchni gruntów, rodzaju użytków gruntowych i klas gleboznawczych. Dopóki więc ewidencja nie zostanie zmieniona w przewidzianym prawem trybie administracyjnym, dane te nie mogą być przez organ w toku postępowania podatkowego samodzielnie korygowane. Po drugie zaś, ewidencja gruntów i budynków obejmuje dane o względnej mocy wiążącej, tj. takie, których zgodność z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym może być przy wymiarze podatku weryfikowana, przy zastosowaniu dopuszczalnych instrumentów procesowych wynikających z treści art. 180 § 1 w związku z art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej. Są to dane dotyczące prawa własności nieruchomości. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że prawidłowo ustalone zostało w stosunku do skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2019 r., obejmujące jej zobowiązane w podatku rolnym oraz podatku od nieruchomości w odniesieniu do gruntów działek ujętych w ewidencji gruntów i budynków numerami [...] których – jak wynika z księgi wieczystej nr [...] [...] – skarżąca jest wyłącznym właścicielem oraz w odniesieniu do budynku mieszkalnego. Na marginesie i tylko informacyjnie zaznaczyć można, że opodatkowanie działek, których skarżąca jest współwłaścicielem (dla których prowadzona jest księga wieczysta nr [...] [...]), rozstrzygane powinno być w odrębnej decyzji. Ponadto z ewidencji gruntów i budynków w odniesieniu do działek o nr [...] objętych łącznym zobowiązaniem pieniężnym na 2019 r. kontrolowanym w niniejszym postępowaniu sądowym wynika, że żadna z części tych działek nie stanowi lasu. Ponieważ opodatkowaniu podatkiem rolnym podlega będący własnością skarżącej grunt o powierzchni 2,9182 ha, stanowi on zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o podatku rolnym, gospodarstwo rolne. Za podstawę opodatkowania podatkiem rolnym prawidłowo organ przyjął 2,2276 ha przeliczeniowego, co znajduje uzasadnienie w treści art. 4 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy. Przepis ten stanowi, że podstawą opodatkowania podatkiem rolnym dla gruntów gospodarstw rolnych – jest liczba hektarów przeliczeniowych ustalana na podstawie powierzchni, rodzajów i klas użytków rolnych wynikających z ewidencji gruntów i budynków oraz zaliczenia do okręgu podatkowego. Ustalając wysokość podstawy opodatkowania organ opierał się na treści ewidencji gruntów i budynków, jak tego wymaga art. 1 ustawy o podatku rolnym oraz art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Do tak ustalonej podstawy opodatkowania podatkiem rolnym organ, zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 zastosował stawkę określoną uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 14 listopada 2018 r. w sprawie obniżenia średniej ceny skupu żyta przyjmowanej do obliczenia podatku rolnego na 2019 rok. Z kolei powierzchnia użytkowa budynku mieszkalnego, przyjęta zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wynika ze złożonego przez skarżącą wykazu nieruchomości. Zastosowana stawka jest zgodna z § 1 pkt 2 lit a) uchwały Rady Gminy [...] z dnia 14 listopada 2018 roku w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na terenie Gminy [...] na rok 2019. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zauważyć należy, że stan faktyczny, na podstawie którego ustalono łączne zobowiązanie pieniężne na 2019 r. nie zmienił się w stosunku do stanu faktycznego, na podstawie którego ustalono skarżącej wysokość łącznego zobowiązania za poprzedni okres. Zgodnie więc z treścią art. 200 § 2 Ordynacji podatkowej, przepis § 1 tego artykułu nie miał zastosowania. Niezależnie od tego zaznaczyć należy, że organy zgromadziły wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który został oceniony w sposób zgodny z logiką i doświadczeniem życiowym. Prawidłowo także zastosował właściwe i w prawidłowy sposób wyłożone przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu, działanie organów nie naruszało zasad konstytucyjnych. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Rozstrzygnięcie w sprawie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu znajduje uzasadnienie w treści § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) oraz pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18).