Art. 23. Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.

Art. 24-27. (pominięte)

Art. 23. Informacja o osobie, o której mowa w art. 20 ust. 1, oraz informacja o podmiocie zbiorowym, o którym mowa w art. 20 ust. 2, stanowi zaświadczenie w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 23-27. (pominięte)

Art. 23. Jeżeli ukarany uchyla się od wykonywania kary ograniczenia wolności, ulega ona zamianie na zastępczą karę grzywny, przy czym miesiąc ograniczenia wolności przyjmuje się za równoważny grzywnie od 500 do 1 000 złotych, a jeżeli okoliczności wskazują na to, że egzekucja grzywny nie będzie skuteczna - na zastępczą karę aresztu, przy czym miesiąc ograniczenia wolności odpowiada miesią

Art. 23. Informacja o osobie, o której mowa w art. 20, stanowi zaświadczenie, w rozumieniu przepisów działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego.

Art. 23. 1. Czynne i bierne prawo wyborcze w wyborach do walnego zgromadzenia mają członkowie izby. 2. Osoba prawna realizuje swoje prawa wyborcze za pośrednictwem przedstawiciela wskazanego przez władze tej osoby, uprawnionego do jej reprezentowania przy czynnościach prawnych.

Art. 23. § 1. Czynności prawnych w zakresie stosunku pracy dokonuje w imieniu zakładu pracy jego kierownik lub inny upoważniony do tego pracownik. § 2. Ilekroć w kodeksie jest mowa o kierowniku zakładu pracy, należy przez to rozumieć także innego pracownika upoważnionego do działania w określonym zakresie w imieniu zakładu.

Zgodnie z art. 3531 k.c. strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego. Prawidłowa wykładnia umowy powinna - zgodnie z art. 65 § 2 k.c. - uwzględniać w pierwszym rzędzie badanie zgodnego zamiaru stron i celu umowy. Nie może jednak pomijać tekstu umo

Ujawnienie prze funkcjonariusza publicznego w sposób nieuprawniony danych dotyczących zdrowia pokrzywdzonego, z którymi funkcjonariusz publiczny zapoznał się w związku z wykonywaniem czynności służbowych stanowi przestępstwo z art.266par.2kk w zb. z art.107ust.2 w zw. z art.107 ust.1 ustawy z dnia 10 maja 2018r. o ochronie danych osobowych w zw z art. 11par.2kk. Art.266par.2kk wyłącza na zasadzie

Zgodnie z art. 225 k.c. w zw. z art. 224 § 2 k.c. i art. 230 k.c. posiadacz (samoistny oraz zależny) pozostający w złej wierze zobowiązany jest do zapłaty na rzecz właściciela wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. Przy czym wysokość tego wynagrodzenia, jak powszechnie przyjmuje się, powinna odpowiadać stawkom rynkowym za korzystanie z danego rodzaju rzeczy w określonych warunkach przy uwzględnien

Kara umowna od odszkodowania różni się jedynie tym, że należy się ona bez względu na wysokość szkody (art. 484 § 1 k.c.).

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II K 23/24</strong> </p> <div> <h2>WYROK ŁĄCZNY</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 25 czerwca 2024 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Rejonowy w Giżycku w II Wydziale Karnym </strong>w składzie:</p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący – sędzia Katarzyna Garbarczyk</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant</strong> – sekr. sąd. Anna Rogojsza</

brak związania nieuwzględnionymi indywidualnie postanowieniach umowy

W myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Skoro zatem strona pozwana kwestionowała fakt istnienia zobowiązania, jego wysokość, wymagalność jak i odsetki, to rolą powoda było przedłożenie stosownych dokumentów, a tym samym udowodnienie faktów, z których wywodzi skutki prawne.

Przepis art. 23 ustawy o muzeach w związku z art. 24 ustawy z 1962 r. a następnie w związku z art. 35 ustawy z 2003 r., wykładane zgodnie z intencją ustawodawcy, celem tej regulacji i z uwzględnieniem konstytucyjnej rangi obowiązku ochrony dziedzictwa kulturowego, nakazują przyjąć, że przysługujące państwu ruchome zabytki archeologiczne zostały wyjęte z obrotu na podstawie art. 24 ustawy z 1962 r.