VI Ka 147/25

<p>Warszawa, dnia 26 czerwca 2025 r.</p> <p>Sygn. akt VI Ka 147/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VI Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Przewodniczący: SSO Michał Bukiewicz</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->protokolant sądowy Małgorzata Jaworska</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu dnia 26 czerwca 2025 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">J. T.</span>, syna <span class="anon-block">T.</span> i <span class="anon-block">J.</span>, <span class="anon-block">ur. (...)</span> w <span class="anon-block">Ż.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->obwinionego o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> kw w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 2)">art. 49 ust. 1 pkt 2 Ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę obwinionego </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 6 grudnia 2024 r. sygn. akt IV W 735/24</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 30 zł tytułem opłaty i kwotę 50 zł tytułem pozostałych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.</strong> </p> <p>Sygn. akt VI Ka 147/25</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">J. T.</span> został obwiniony o to, że w dniu 17 kwietnia 2024 roku, około godziny 08:50 w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> zatrzymał pojazd <span class="anon-block">marki P.</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> na przejściu dla pieszych. tj. o wykroczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 2)">art. 49 ust 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym</a>.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2024 roku, w sprawie pod sygn. akt IV W 735/234 uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia i wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 złotych. W dalszej części wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych.</p> <p>Od wyroku tego apelację wniósł obrońca obwinionego zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 16 § 1 kw w zw. art. 97 k.w. w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1)">art. 49 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym</a> oraz obrazę prawa procesowego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 1)">art. 2 §1 pkt 1</a> do 3 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1;art. 424 § 1 pkt. 2)">art. 424 § 1 pkt 1 i 2 kpk</a> </p> <p>W konkluzji skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie obwinionego od popełnienia zarzucanych mu czynów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obrońcy obwinionego nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia faktyczne jak i ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego została dokonana przez Sąd I instancji zgodnie z zasadami logicznego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego</p> <p>Sąd I instancji w sposób wyczerpujący i zgodny z wymogami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a> w zw z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 82;art. 82 § 1)">art. 82 § 1</a> kpsw. przedstawił w uzasadnieniu wydanego wyroku, gdzie dokonał oceny całokształtu okoliczności ujawnionych na rozprawie zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 k.p.k.</a> ze wskazaniem dowodów, które przyjął za podstawę swych ustaleń. Zawarta tam argumentacja jest logiczna, przekonywująca, pozbawiona błędu i nie przekracza granic swobodnej oceny dowodów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Dokonana ocena dowodów nie uchybia też zasadom określonym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 5)">art. 4 i 5 k.p.k.</a> w zw. z 8 kpsw. Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że dokonanie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób odmienny od oczekiwań stron procesowych nie stanowi naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7;art. 410)">art. 7 i 410 k.p.k.</a> (zob. post. SN z dnia 12 lutego 2016 r., III KK 20/16).</p> <p>Na tej podstawie poczynił trafne ustalenia faktyczne, a następnie wysnuł prawidłowy wniosek o uznaniu obwinionego za winnego zarzucanego mu wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 97;art. 97 § 1)">art. 97 § 1</a> kw. Wyniki swego rozumowania Sąd Rejonowy zaprezentował w odpowiadającym wymogom <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 k.p.k.</a>, pisemnym uzasadnieniu, w którym przedstawił ustalony stan faktyczny, tok rozumowania oraz wskazał, które dowody uznał za wiarygodne, a którym dowodom tej wiarygodności odmówił.</p> <p>Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie winy obwinionego w ramach przypisanego mu wykroczenia z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 97)">art. 97</a> k.w. W przepisie tym ustawodawca stypizował czyn zabroniony polegający na wykraczaniu przeciwko innym przepisom regulującym bezpieczeństwo i porządek w komunikacji. Dyspozycja tego przepisu ma więc charakter typowo blankietowy, tzn. że dopełnienia znamion wykroczenia należy szukać w innych aktach prawnych określających zachowania godzące w bezpieczeństwo lub porządek ruchu. Dopełnienie tego przepisu stanowi więc <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 (art. 49;art. 49 ust. 1;art. 49 ust. 1 pkt. 2)">art. 49 ust. 1 pkt 2 prawa o ruchu drogowym</a> stwierdzający, że zabrania się kierowcy zatrzymania pojazdu na przejściu dla pieszych oraz w odległości mniejszej niż 10 m przed tym przejściem a na drodze dwukierunkowej o dwóch pasach ruchu zakaz ten obowiązuje także za tym przejściem.</p> <p>Sąd Rejonowy zasadnie oparł się na dowodach w postaci zdjęć załączonych do akt sprawy na których widać nieprawidłowo zaparkowany pojazd obwinionego, jego wyjaśnień złożonych przed Sądem oraz zeznań świadka – funkcjonariusza policji, <span class="anon-block">I. P.</span>. Dowody te stanowiły wystarczający, wiarygodny, spójny i jednoznaczny materiał dowodowy, pozwalający na postawienie jednoznacznej tezy co do sprawstwa i winy obwinionego.</p> <p>Odnosząc się do pierwszego zarzutu apelacji, Sąd Okręgowy podziela stanowisko Sądu Rejonowego, aprobuje jego rozważania i również nie dostrzega w zachowaniu obwinionego wypełnienia znamion stanu wyższej konieczności, o którym mowa w art. 16 kw. Nie ulega wątpliwości, że obwiniony ówczesnym czasie zmagał się z problemami zdrowotnymi. Niemniej jednak z analizy akt sprawy wynika, iż w dniu 16 kwietnia 2024 roku korzystał z porady medycznej, natomiast w dniu popełnienia wykroczenia, tj. 17 kwietnia 2024 r. udał się jedynie na badania diagnostyczne. Powyższy stan faktyczny nie pozwala na przyjęcie, że obwiniony, parkując pojazd w miejscu niedozwolonym, działał w warunkach stanu wyższej konieczności w rozumieniu art. 16 kw.</p> <p>W tym miejscu warto zinterpretować <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 16)">art. 16</a> kw, iż stan wyższej konieczności zachodzi wówczas, gdy pojawia się niebezpieczeństwo grożące dobru chronionemu prawem i dysponent tego dobra chciałby przeciwstawić się temu niebezpieczeństwu w ten sposób, że poświęca inne dobro dla ratowania dobra zagrożonego. Jest to szczególny przypadek – można powiedzieć – kolizji dóbr, wartości, interesów. Ratowanie dobra zagrożonego niebezpieczeństwem jest możliwe przez poświęcenie innej wartości, innego dobra dla ochrony dobra zagrożonego. Przed właścicielem (dysponentem) danego dobra pojawia się problem wyboru: podjąć akcję ratowniczą dla dobra zagrożonego czy też zachować postawę bierną. Ochrona wartości zagrożonej jest możliwa, gdy grożące niebezpieczeństwo ma charakter bezpośredni. Bezpośredniość niebezpieczeństwa oznacza jego aktualne, realne istnienie w danym czasie. Broniący może się powołać na stan zagrożenia, poświęcając inne dobro, tylko w razie spełnienia warunku bezpośredniości tego niebezpieczeństwa. O znaczeniu tej konstrukcji prawnej zob. w szczególności J. Lachowski, <em> <!-- --> Stan wyższej konieczności...</em>, s. 43 i n. <em> <!-- --> T. Bojarski, A. Michalska-Warias [w:] J. Piórkowska-Flieger, T. Bojarski, A. Michalska-Warias, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 ()">Kodeks wykroczeń</a>. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19710120114" title="Ustawa z dnia 20 maja 1971 r. - Kodeks wykroczeń - Dz. U. z 1971 r. Nr 12, poz. 114 (art. 16)">art. 16</a>.</em> </p> <p>Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, iż samo wykonanie badań diagnostycznych nie stanowi przesłanki sanu wyższej konieczności w rozumieniu art. 16 kw., gdyż nie wykazano, aby obwiniony znajdował się w stanie bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia. Tm bardziej, że z jego własnych wyjaśnień wynika, iż miał on pełną świadomość tego, że zaparkował pojazd na przejściu dla pieszych, a więc w miejscu objętym bezwzględnym zakazem postoju. Słusznie zwraca uwagę Sąd Rejonowy, że obwiniony jeżeli czuł się źle nie powinien kierować pojazdem tylko skorzystać z pomocy pogotowia. W tych warunkach twierdzenie o niemożności zachowania zgodnego z porządkiem prawnych jest dowolne i gołosłowne.</p> <p>Natomiast odnosząc się do kolejnego zarzutu, należy uznać go za bezzasadny. Zgromadzony materiał dowodowy, w szczególności dokumentacja fotograficzna z miejsca zdarzenia, jednocześnie potwierdza, że oznakowanie przejścia dla pieszych było prawidłowe. Na jezdni widoczne są poziome znaki drogowe w postaci pasów typu „ zebra”, a ponadto znajduje się również znak pionowy D-6, informujący kierowców o przejściu dla pieszych.</p> <p>W tych warunkach sąd odwoławczy nie podziela poglądu, iż <span class="anon-block">J. T.</span> nie popełnił wykroczenia i co skutkować winno jego uniewinnieniem. W związku z powyższym Sąd Okręgowy nie znajduję podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku po przez uniewinnienie obwinionego ani też do uchylenia tegoż wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejowemu do ponownego rozpoznania.</p> <p>W przedmiocie rozstrzygnięcia o kosztach postępowania odwoławczego, sąd na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 626;art. 626 § 1)">art. 626 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 119;art. 119 § 1 k)">art. 119 § 1 k.p.s.</a>w. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 30 zł tytułem opłaty za II instancję oraz 50 zł tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie odwoławcze, albowiem w sprawie nie wyłoniły się żadne szczególne okoliczności, które wskazywałyby na podstawę do zwolnienia obwinionego od obowiązku uiszczenia tych kosztów.</p> <p>Mając powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.</p> </div>