I FZ 417/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Juliusz Antosik po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Urzędu Miasta G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 816/08 odrzucające skargę kasacyjną w sprawie ze skargi Urzędu Miasta G. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia 26 czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego postanawia uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 816/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną Urzędu Miasta Gdańska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2009 r. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że doręczenie przedmiotowego wyroku wraz z uzasadnieniem nastąpiło w dniu 3 kwietnia 2009 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). Pierwszego awizowania dokonano w dniu 20 marca 2009 r. i od tej daty biegł 14 - dniowy termin, o którym mowa w art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a., z którego upływem nastąpił skutek prawny w postaci doręczenia zastępczego (tj. 3 kwietnia 2009 r.). Sąd podkreślił, że data, w której dokonano powtórnego awizowania nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 73 § 1 i 3 p.p.s.a., termin do dokonania powtórnej awizacji ma wyłącznie charakter instrukcyjny. Sąd uznał, że faktyczny odbiór przesyłki przez pełnomocnika skarżącej w dniu 6 kwietnia 2009 r. nie wywiera skutku prawnego doręczenia, bowiem skutek ten nastąpił z mocy prawa w dniu 3 kwietnia 2009 r. (w trybie doręczenia zastępczego). Od tej daty rozpoczął bieg termin do złożenia skargi kasacyjnej. Termin wniesienia skargi kasacyjnej przypadał na 3 maja 2009 r., skoro jednak była to niedziela, a więc dzień ustawowo wolny od pracy, to zgodnie z art. 83 § 2 p.p.s.a. termin upływał w dniu 4 maja 2009 r. Sąd I instancji uznał, że skarga złożona została po upływie terminu, bowiem z pieczęci Urzędu Pocztowego Gdańsk 42, gdzie nadano przesyłkę, wynika, iż skargę kasacyjną wniesiono w dniu 6 maja 2009 r. Strona skarżącą wniosła zażalenie na powyższe postanowienia. W jego uzasadnieniu wskazała, że zachowała wymagany prawem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej. Zaskarżone orzeczenie zostało bowiem wydane na podstawie wersji art. 73 p.p.s.a., które nie obowiązywała w sprawie, stąd też ustalony na jej podstawie termin odebrania odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem był nieprawidłowy. Powyższe uchybienie w efekcie doprowadziło do uznania, że skarga kasacyjna została wniesiona po terminie co wiązało się z jej nieprawidłowym odrzuceniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zasadnie bowiem autor zażalenia wskazał, że postanowienie Sądu I instancji zostało wydane na podstawie art. 73 p.p.s.a. w brzmieniu, które jeszcze w sprawie nie obowiązywało. Wersja przepisu wskazana przez Sąd weszła w życie dopiero w dniu 16 kwietnia 2009 r., na mocy ustawy z dnia 12 lutego 2009 r. zmieniającej ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 53, poz. 433) Wskazany przez Sąd przepis nie mógł zatem, jak słusznie wskazuje autor zażalenia, znaleźć w sprawie zastosowania. Natomiast w myśl przepisów obowiązujących w dniu doręczenia odpisu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 lutego 2009 r., odczytywanych w świetle wykładni przeprowadzonej w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 lutego 2006 r., sygn. P 13/05 (OTK-A 2006/2/20) istotne jedynie było, aby adresat pisma był ponownie informowany o okoliczności pozostawienia przesyłki na poczcie. Natomiast, nie można zgodzić się z autorem zażalenia, że w tym zakresie obowiązywał § 9 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie szczegółowego trybu doręczenia pism sądowych przez pocztę w postępowaniu cywilnym (Dz.U. Nr 62, poz. 697 ze zm.). W wyroku Trybunał stwierdził bowiem, że choć art. 65 § 2 p.p.s.a. nie wskazuje wyraźnie ewentualnych wyjątków dotyczących stosowania niektórych przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym, to znaczenie wymienionego przepisu nie budzi wątpliwości. Odesłanie w nim zawarte ma zastosowanie w zakresie, w jakim określone sprawy nie zostały uregulowane w samej ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeżeli ustawa ta reguluje określone zagadnienia, to w tym zakresie odesłanie do przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym nie ma zastosowania. W konsekwencji art. 73 wyłącza stosowanie § 9 ust. 3 wymienionego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dotyczącego ponownego awizowania przesyłki. Po upływie terminu określonego w art. 73 ustawy, stosuje się § 9 ust. 8 wymienionego rozporządzenia, w myśl którego przesyłkę niepodjętą pocztowa placówka oddawcza opatruje na stronie adresowej adnotacją "nie podjęto w terminie" oraz odciskiem datownika i odsyła niezwłocznie wraz z formularzem potwierdzenia odbioru organowi wysyłającemu. Nie zmienia to jednak okoliczności, że w świetle takiej właśnie wykładni art. 73 p.p.s.a., termin odbioru odpisu wyroku mógłby być przez stronę skarżącą zachowany. Obwiązujące wówczas przepisy nie nakładały bowiem odgórnie ograniczenia czasowego (...powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej...), takiego jakie wprowadził obecnie obwiązujący art. 73 § 3 p.p.s.a. Błędne określenie przez Sąd I instancji momentu odebrania odpisu wyroku, przełożyło się zatem na nieprawidłowości w zakresie ustalenia właściwego terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Skutkiem tego było bezpodstawne odrzucenie skargi kasacyjnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.