I C 108/24

<p>Sygn. akt: I C 108/24</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 26 czerwca 2025 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie I Wydział Cywilny w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący: sędzia Agnieszka Witkowska</p> <p>Protokolant: sekretarz sądowy Jacek Kutta</p> <p>po rozpoznaniu 26 czerwca 2025 w <span class="anon-block">W.</span> na rozprawie</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block">P. O.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>1. powództwo oddala</p> <p>2. zasądza od powoda <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block">P. O.</span> 900,00 zł (dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty;</p> <p>3. nakazuje pobrać od powoda <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 2.364,05 zł (dwa tysiące trzysta sześćdziesiąt cztery złote pięć groszy) tytułem niepokrytych wydatków na opinię biegłego</p> <p>Sygn. akt I C 108/24 upr</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Pozwem z dnia <span class="anon-block">(...)</span>, złożonym <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> z siedzibą w <span class="anon-block">S.</span> wystąpiło przeciwko <span class="anon-block">P. O.</span> o zapłatę kwoty 3.858,14 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia <span class="anon-block">(...)</span>roku do dnia zapłaty tytułem zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, z uwagi na fakt zbiegnięcia przez pozwanego z miejsca zdarzenia. Jednocześnie powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. (pozew k.1 – 4)</p> <p>Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z <span class="anon-block">(...)</span> o sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> Sąd Rejonowy w Wąbrzeźnie I Wydział Cywilny powództwo zostało uwzględnione w całości</p> <p>W sprzeciwie od nakazu zapłaty z dnia <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">P. O.</span> zaskarżył w całości nakaz zapłaty podnosząc zarzuty bezzasadności i bezprzedmiotowości roszczenia oraz zaprzeczając temu, że jego zachowanie nosiło znamiona zbiegnięcia z miejsca zdarzenia (sprzeciw – k.62-63)</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił i zważył co następuje:</p> <p>W <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">P. O.</span> mieszkał w <span class="anon-block">W.</span>, na <span class="anon-block">ul (...)</span>. <span class="anon-block">P. O.</span> od około <span class="anon-block">(...)</span> pracował jako zawodowy kierowca.</p> <p> <span class="anon-block">P. O.</span> był właścicielem samochodu ciężarowego, dostawczego marki <span class="anon-block">F. (...)</span> o <span class="anon-block">numerach rejestracyjnych (...)</span>, który od <span class="anon-block">(...)</span> był przez niego użytkowany w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej w zakresie transportu.</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> około godziny <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">P. O.</span> jechał swoim samochodem marki <span class="anon-block">F.</span> w <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">ulicą (...)</span>. W samochodzie były zamknięte szyby, włączone radio i włączona klimatyzacja.</p> <p>W trakcie wykonywania przez <span class="anon-block">P. O.</span> manewru skrętu tylna część jego samochodu uderzyła w samochód osobowy marki <span class="anon-block">K.</span> o <span class="anon-block">numerach rejestracyjnych (...)</span>, który stał zaparkowany na <span class="anon-block">ulicy (...)</span>. W wyniku uderzenia zostały uszkodzone elementy przedniej lewej strefy pojazdu samochodu marki <span class="anon-block">K.</span>: szyba drzwi przednich lewych, uszczelka wnęki przedniej lewej i doszło do wyłamania lusterka zewnętrznego przedniego lewego. W samochodzie marki <span class="anon-block">F.</span> nie powstały żadne uszkodzenia.</p> <p> <span class="anon-block">P. O.</span> nie zauważył, że doszło do uszkodzenia samochodu marki <span class="anon-block">K.</span>, nie zatrzymał swojego samochodu i pojechał dalej. Po uderzeniu samochód marki <span class="anon-block">F.</span> poruszał się z taką samą prędkością – <span class="anon-block">P. O.</span> nie zwiększył ani nie zmniejszył prędkości.</p> <p> <span class="anon-block">P. O.</span> wrócił do swojego domu na <span class="anon-block">ul (...)</span> i zaparkował samochód marki <span class="anon-block">F.</span> przed swoją posesją.</p> <p>W tym czasie właściciel samochodu marki <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">G. B.</span>, który znajdował się w odległości 50 metrów od samochodu usłyszał odgłos uderzenia i kiedy zorientował się, że doszło do uszkodzenia jego samochodu bezzwłocznie zawiadomił o tym Straż Miejską w <span class="anon-block">W.</span>. Po obejrzeniu razem z funkcjonariuszami Straży Miejskiej nagrania monitoringu miejskiego poszkodowany zawiadomił Komendę <span class="anon-block">(...)</span> Policji w <span class="anon-block">W.</span>. Funkcjonariusze Policji po obejrzeniu nagrania monitoringu ustalili dane sprawcy i pojechali do domu <span class="anon-block">P. O.</span>, który był bardzo zaskoczony interwencją policyjną. Kiedy policjanci zrelacjonowali treść nagrania z monitoringu <span class="anon-block">P. O.</span> przytaknął i stwierdził, że mogło dojść do uszkodzenia samochodu. Ostatecznie <span class="anon-block">P. O.</span> przyjął mandat karny.</p> <p>Tego samego dnia <span class="anon-block">P. O.</span> pojechał do <span class="anon-block">G. B.</span>. Po obejrzeniu uszkodzonego samochodu <span class="anon-block">P. O.</span> przeprosił <span class="anon-block">G. B.</span> tłumacząc mu, że niczego nie zauważył i nic nie słyszał.</p> <p>W dacie zdarzenia <span class="anon-block">P. O.</span> korzystał z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych w <span class="anon-block">(...)</span> w <span class="anon-block">S.</span>. Uszkodzony samochód został naprawiony . Ubezpieczyciel wypłacił <span class="anon-block">G. B.</span> kwotę w wysokości 3.858,14 zł</p> <p>(dowody: wyjaśnienia informacyjne i zeznania pozwanego- k.87, k.94-94verte, zeznania świadka <span class="anon-block">G. B.</span> - karta 86 verte - k.87, zeznania świadka <span class="anon-block">B. L.</span> - k. 93 verte- k.94; opinia biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej z <span class="anon-block">(...)</span> oraz z <span class="anon-block">(...)</span> – k. 119- 155 oraz k178- 180; notatka informacyjna o zdarzeniu drogowym z <span class="anon-block">(...)</span>, zgłoszenie szkody – 10, dokumentacja fotograficzna- k.13-16 , raport szkody – k.17-21; kalkulacja naprawy – k.22-29, decyzja w sprawie szkody z<span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">(...)</span>;</p> <p>Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności zeznań pozwanego, zeznań świadków: <span class="anon-block">G. B.</span> i <span class="anon-block">B. L.</span> oraz opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacji, których wiarygodność nie była kwestionowana na żadnym etapie procesu.</p> <p>Powództwo podlegało oddaleniu w całości.</p> <p>Powód nie zdołał wykazać faktu, aby <span class="anon-block">P. O.</span> zbiegł z miejsca zdarzenia.</p> <p>Zasadę rozkładu ciężaru dowodu określa przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>, który stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Oznacza to, że ten, kto, powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić fakty (okoliczności faktyczne) uzasadniające to żądanie, zaś ten, kto odmawia uczynienia zadość żądaniu, a wiec neguje uprawnienie żądającego, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje. Procesowym odzwierciedleniem tej zasady jest przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232;art. 232 zd. 1)">art. 232 zd. 1 k.p.c.</a>, stosownie do którego strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.</p> <p>Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie było zaistnienia kolizji pojazdów w dniu 24 czerwca 2021 oraz fakt poniesienia odpowiedzialności za jej spowodowanie przez pozwanego <span class="anon-block">P. O.</span>. Sporna była ocena zachowania pozwanego w zakresie ustalenia , czy oddalenie się przez pozwanego z miejsca kolizji stanowiło „zbiegnięcie z miejsca zdarzenia” w rozumieniu art. 43 pkt 4 ustawy.</p> <p>Powód oparł swoje żądanie na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 43;art. 43 pkt. 4)">art. 43 pkt. 4 Ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367) zgodnie z którym zakładowi ubezpieczeń przysługuje prawo dochodzenia zwrotu wypłaconego z tytułu ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych odszkodowania, jeżeli kierujący zbiegł z miejsca zdarzenia. Zbiegnięcie z miejsca zdarzenia ma miejsce wówczas, gdy sprawca oddala się z miejsca wypadku w zamiarze uniknięcia odpowiedzialności, w szczególności uniemożliwienia lub utrudnienia ustalenia jego tożsamości, okoliczności zdarzenia i stanu nietrzeźwości. Zbiegnięcie z miejsca zdarzenia jest zatem zarówno w znaczeniu prawnym, jak i potocznym rozumieniu tego pojęcia, faktycznie ucieczką z miejsca wypadku lub kolizji drogowej, a nie oddaleniem się z niego bez zamiaru ukrywania swojej tożsamości i uniknięcia odpowiedzialności. O tym, czy można mówić o „zbiegnięciu", muszą decydować konkretne okoliczności faktyczne</p> <p>Oznacza to, że powód zobowiązany był wykazać, że pozwany zbiegł z miejsca zdarzenia kolizji samochodowej w dniu 24 czerwca 2021</p> <p>Zgromadzone dowody nie stanowią podstawy do przyjęcia przesłanki zbiegnięcia. Kluczowe w tym przypadku było dokładne ustalenie przebiegu samej kolizji. Zapis monitoringu, z którym zapoznał się świadkowie: poszkodowany oraz funkcjonariusz Policji nie zachował się niestety do czasu niniejszego postępowania. Kwestia przebiegu zdarzenia, przy braku dowodu w postaci monitoringu, winna być poddana ocenie z punktu widzenia osobowych źródeł dowodowych, a więc przesłuchania uczestników zdarzenia oraz świadków oraz specjalistycznej wiedzy biegłego. W charakterze świadków został przesłuchany sam poszkodowany <span class="anon-block">G. B.</span>, który w chwili zdarzania był oddalony od miejsca zdarzenia o około 50 metrów, ale samego uszkodzenia nie widział i zdołał jedynie usłyszeć odgłos uderzenia oraz jeden z policjantów <span class="anon-block">B. L.</span> przeprowadzających czynności policyjne z udziałem pozwanego bezpośrednio po zdarzeniu związane z nałożeniem na pozwanego mandatu karnego. Wspólna dla świadków okolicznością był fakt obejrzenia, zapoznania się przez każdego z nich z nagraniem z monitoringu, z którego według świadków nie wynikło, żeby pozwany świadomie najechał na zaparkowany samochód, a następnie uciekł z miejsca zdarzenia. Poszkodowany <span class="anon-block">G. B.</span> nie miał żadnych powodów, aby składać korzystne dla pozwanego zeznania. Natomiast policjant <span class="anon-block">B. L.</span> stykając się na codziennie z wieloma podobnymi sytuacjami w ramach wykonywania przez niego obowiązków służbowych stwierdził, że w jego przekonaniu pozwany był autentycznie zaskoczony informacją o zaistniałej sytuacji. Opisana przez świadka <span class="anon-block">B. L.</span> reakcja pozwanego świadczyła o braku świadomości pozwanego odnośnie wyrządzenia przez niego szkody. Poza tym policjanci nie ujawnili żadnych uszkodzeń pojazdu pozwanego. Większy zakres uszkodzeń wskazywałby na bardziej intensywny przebieg samego zdarzenia. Brak wyraźnych uszkodzeń potwierdzał stanowisko reprezentowane przez pozwanego, który twierdził, że ni zanotował uderzenia w inny pojazd. Pozostaje to w zgodności z wnioskami przedstawionymi przez biegłego z zakresu techniki motoryzacji, który wskazał na duże prawdopodobieństwo braku możliwości usłyszenia przez pozwanego uszkodzenia lusterka z uwagi na włączone radio, klimatyzację i zamknięte szyby. Jednocześnie biegły kategorycznie wykluczył, aby było możliwe podniesienie przez kierowany przez pozwanego pojazd samochodu poszkodowanego. Uzupełnieniem tego stwierdzenia były słowa świadków, którzy opierając się na własnych spostrzeżeniach na podstawie obejrzanego monitoringu zeznawali, że uszkodzenie samochodu poszkodowanego nastąpiło wskutek zetknięcia z tyłem samochodu pozwanego. Oznaczałoby to , że skoro uszkodzenie nastąpiło faktycznie w późniejszej -końcowej fazie wykonywania manewru skręcania to pozwany mógł tego nie zauważyć. Biegły w uzupełniającej opinii podkreślał, że modelowe wykonywanie takiego manewru skrętu narzuca na kierowcę obowiązek szczególnej koncentracji i obserwacji wizualnej otoczenia pojazdu co zmniejsza prawdopodobieństwo całkowitego niedostrzeżenia kontaktu. Jednakże ostateczna ocena możliwości odczucia kolizji zależy od indywidualnych cech kierowcy oraz warunków jakie panowały w chwili zdarzenia. Okoliczności kolizji wskazują, że sytuacja dynamiczna, gdyż tylko jeden większy pojazd się poruszał, a mniejszy osobowy</p> <p>Fakt i zakres uszkodzeń pojazdu nie był kwestionowany przez pozwanego i został potwierdzony w przedłożonej dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas czynności likwidacji szkody.</p> <p>Wobec przeprowadzonych dowodów Sąd oparł się na zeznaniach pozwanego, a przedstawione przez niego stanowisko o braku zanotowania, braku umyślności w oddaleniu się z miejsca zdarzenia, braku ukrycia wyrządzonej szkody było w pełni wiarygodne</p> <p>Przebieg zdarzenia prezentowany przez pozwanego nie potwierdza w żadnym wypadku, aby jego intencją było ukrywanie swojej tożsamości i uniknięcie odpowiedzialności. <span class="anon-block">P. O.</span> zorientował się, że mogło dojść do zdarzenia drogowego z jego udziałem dopiero w chwili interwencji policyjnej w jego miejscu zamieszkania. Policjanci ustalając przebieg zdarzenia w związku ze zgłoszeniem uszkodzenia poinformowali pozwanego o treści nagrania monitoringu. W oparciu o to <span class="anon-block">P. O.</span> nie zaprzeczał swojemu sprawstwu wskazując, że zdarzenia drogowego z jego udziałem mogło dojść . Ostatecznie przyjął mandat karny.</p> <p>Gdyby pozwany poczuł, że uderzył w inny samochód to z pewnością zareagowałby w inny sposób: zatrzymałby się ocenić szkodę. Gdyby chciał uniknąć odpowiedzialności i faktycznie uciec z miejsca zdarzenia to kierowany przez niego samochód przyspieszyłby, a nie poruszał się jak zeznał świadek (poszkodowany) ruchem jednostajnym.</p> <p>Nie ustalono, żeby pozwany świadomie odjechał z miejsca zdarzenia bez pozostawienia swoich danych. Bezpośrednio po zdarzeniu pokrzywdzony nie ukrywał się, wrócił do swojego miejsca zamieszkania, zaparkował swoje auto koło swojego domu w miejscu publicznym, na którym zawsze to auto było zaparkowane.. Samochód pozwanego wprawdzie nie doznał uszkodzeń, ale pozwany nie próbował zacierać śladów zdarzenia, w tym sensie, że próbowałby ukryć samochód.</p> <p>O odpowiedzialności cywilnej pozwanego nie przesądza ustalenie odpowiedzialności za wykroczenie. Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 11)">art. 11 k.p.c.</a> jedynie ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego, co do popełnienia przestępstwa wiążą Sąd w postępowaniu cywilnym. Bezspornym pozostaje zaś fakt, że pozwanemu przypisano jedynie wykroczenie.</p> <p>Zgromadzone w sprawie dowody i ustalony na ich podstawie stan faktyczny wskazują na to, że pozwany odjechał z miejsca zdarzenia, lecz nie dawały one podstaw do przyjęcia, że takie zachowanie było zbiegnięciem z miejsca zdarzenia w rozumieniu art. 43 pkt 4 przywoływanej ustawy. W związku z powyższym powództwo jako niezasadne podlegało oddaleniu w całości.</p> <p>O kosztach procesu orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> , zgodnie z którym, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu), na które złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika 900 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.).</p> <p>Sąd pobrał w pkt 3 wyroku od powoda na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Wąbrzeźnie kwotę 2.364 zł tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych, na którą składała się sumę nieuiszczonych zaliczek na opinię biegłego 1.753,97 zł ( wynagrodzenie biegłego za opinię główną 2.753,97 minus 1.000 zł uiszczonej przez powoda zaliczki co daje 1.753,97 zł ) oraz 610,08 zł (wynagrodzenie biegłego za opinię uzupełniającą) co daj razem pobraną na rzecz Skarbu Państwa kwotę 2.364 zł ( 1.753,97 + 610,08 = 2.364 zł) tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych. O nieuiszczonych kosztach sądowych obejmujących wydatek na opinię biegłego sadowego Sąd orzekł na podstawie art.83 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">W.</span>, 17 lipca 2025</p> <p>sędzia Agnieszka Witkowska</p> </div>