III Ca 937/21

<p>Sygn. akt III Ca 937/21</p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Zaskarżonym wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2021 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi - Śródmieścia w Łodzi zasądził od <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> na rzecz <span class="anon-block">W. S.</span> kwotę 12.111,81 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 14 lipca 2020 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 4.367 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu.</p> <p>Apelację od powyższego wyroku, zaskarżając go w zakresie ponad zasądzoną kwotę 5.606,34 złotych oraz w konsekwencji w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach procesu wywiódł pozwany.</p> <p>Skarżący zarzucił wyrokowi:</p> <p>1) naruszenie przepisu prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego skutkujący pominięciem w podstawie faktycznej rozstrzygnięcia faktu, że pozwany zaproponował powodowi zorganizowanie najmu pojazdu zastępczego na okres likwidacji szkody dla klasy wynajętego pojazdu w segmencie <span class="anon-block"> (...)</span>, którego koszt wynosiłby 106 złotych netto dziennie, z której to możliwości poszkodowany nie skorzystał, decydując się na najem pojazdu zastępczego za dzienną stawkę 229 złotych netto dla segmentu <span class="anon-block"> (...)</span>, przy czym prawidłowe, tj. wszechstronne rozważenie materiału dowodowego, a zatem uwzględniające powyższy fakt, skutkować powinno przyjęciem, że poszkodowany przynajmniej w wyniku rażącego niedbalstwa przyczynił się do powiększenia rozmiarów szkody w zakresie różnicy pomiędzy kosztem najmu pojazdu w segmencie <span class="anon-block"> (...)</span> a kosztem jaki powstałby, gdyby zdecydował się na najem pojazdu zastępczego za pośrednictwem pozwanego w klasie pojazdu wynajętego;</p> <p>2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:</p> <p>a) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 362)">art. 362 k.c.</a> poprzez jego błędne zastosowanie i nieprawidłowe przyjęcie, że pozwany ponosi odpowiedzialność za szkodę w postaci konieczności korzystania przez poszkodowanego z pojazdu zastępczego w okresie 43 dni za stawkę czynszu 229 złotych netto dla segmentu <span class="anon-block"> (...)</span>, podczas, gdy powód miał możliwość skorzystania z najmu pojazdu zaproponowanego przez pozwanego, którego koszt wyniósłby 106 złotych netto dziennie dla segmentu <span class="anon-block"> (...)</span> i z możliwości tej nie skorzystał, przyczyniając się do powiększenia rozmiarów szkody;</p> <p>b) art. 17 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> poprzez jego niezastosowanie i brak uwzględnienia, że pozwanemu przysługuje możliwość ograniczenia odszkodowania wobec niedopełnienia przez poszkodowanego obowiązku minimalizacji rozmiarów szkody, podczas, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy poszkodowany obowiązek taki naruszył, wynajmując pojazd zastępczy za dobową stawkę czynszu w wysokości 229 złotych klasy <span class="anon-block"> (...)</span>, mimo, że pozwany przedstawił mu propozycję zorganizowania najmu pojazdu zastępczego za dobową stawkę czynszu w wysokości 106 złotych netto dla klasy pojazdu <span class="anon-block"> (...)</span>, przy czym powód nie wykazał by istniały jakiekolwiek racjonalne przyczyny skorzystania z droższego najmu.</p> <p>Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o:</p> <p>1) zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie powództwa co do kwoty 5.606,34 złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 14 lipca 2020 roku do dnia zapłaty oraz stosowne rozstrzygnięcie o kosztach postępowania;</p> <p>2) zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania odwoławczego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy dodatkowo ustalił:</strong> </p> <p>Z dniem 9 kwietnia 2021 roku nastąpiło połączenie <span class="anon-block"> (...) Spółki Akcyjnej</span> z siedzibą w <span class="anon-block">W.</span> (spółka przejmująca) z <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">Ł.</span> (spółka przejmowana). Jednocześnie doszło do zmiany firmy pozwanego na <span class="anon-block"> (...) Spółka Akcyjna</span> w <span class="anon-block">W.</span> (dowód - wydruk KRS k. 140 - 147).</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu.</p> <p>Niniejsza sprawa rozpoznawana jest w postępowaniu uproszczonym.</p> <p>Wobec faktu, że ani w apelacji ani w odpowiedzi na apelację strony nie złożyły wniosku o przeprowadzenie rozprawy, Sąd Okręgowy uznając, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, rozpoznał apelację na posiedzeniu niejawnym (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 374)">art. 374 k.p.c.</a>).</p> <p>Idąc dalej wskazać trzeba, że w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a>, jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, to uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>Wreszcie zaznaczyć trzeba, że apelacja w postępowaniu uproszczonym ma charakter ograniczony, a celem postępowania apelacyjnego nie jest tu ponowne rozpoznanie sprawy, ale wyłącznie kontrola wyroku wydanego przez sąd I instancji w ramach zarzutów podniesionych przez skarżącego. Innymi słowy mówiąc, apelacja ograniczona wiąże sąd odwoławczy, a zakres jego kompetencji kontrolnych jest zredukowany do tego, co zarzuci w apelacji skarżący. Wprowadzając apelację ograniczoną, ustawodawca jednocześnie określa zarzuty, jakimi może posługiwać się jej autor i zakazuje przytaczania dalszych zarzutów po upływie terminu do wniesienia apelacji – co w polskim porządku prawnym wynika z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(9);art. 505(9) § 1(1);art. 505(9) § 2)">art. 505^{<!-- -->9} § 1^{<!-- -->1} i 2 k.p.c.</a> <em> <!-- -->(tak w uzasadnieniu uchwały składu 7 sędziów SN z dnia 31 stycznia 2008 r., III CZP 49/07, OSNC Nr 6 z 2008 r., poz. 55).</em> Tym samym w ramach niniejszego uzasadnienia poprzestać należy jedynie na odniesieniu się do zarzutów apelacji, bez dokonywania analizy zgodności zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem w pozostałym zakresie.</p> <p>Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd Okręgowy przyjął za własne ustalenia Sądu pierwszej instancji i podzielił w całości ocenę dowodów przeprowadzonych przed tym Sądem (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 387;art. 387 § 2(1);art. 387 § 2(1) pkt. 1)">art. 387 § 2^{<!-- -->1} pkt 1 k.p.c.</a>).</p> <p>Przechodząc do oceny zarzutów stawianych w wywiedzionej apelacji, w pierwszej kolejności należy wskazać, że redakcja tych zarzutów wskazuje na niezapoznanie się przez autora apelacji z aktami sprawy i ich rażącą nieznajomość. W przedmiotowej sprawie powód <span class="anon-block">W. S.</span> był osobą poszkodowaną w zdarzeniu drogowym, jedną i tą samą osobą. Wobec powyższego zawarte w zarzutach apelacji wywody odnośnie rzekomego zawarcia umowy najmu pojazdu pomiędzy powodem a poszkodowanym (czyli według pozwanego powód miał zawrzeć taką umowę sam ze sobą) nie odnoszą się do realiów przedmiotowego postępowania i budzą głębokie zdziwienie.</p> <p>Niezależnie od tego należy wskazać, że w ocenie Sądu Okręgowego zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał ustaleń stanu faktycznego znajdujących oparcie w zebranym materiale dowodowym, ocenionym bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów zakreślonej przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty apelacji stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji.</p> <p>Należy przy tym wskazać, że o bezzasadności zarzutu dotyczącego naruszenia przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> podniesionego w apelacji pozwanego przesądza już samo jego sformułowanie przez skarżącego.</p> <p>Sąd Rejonowy ustalił bowiem fakty, jakie wskazuje pozwany w sformułowanym przez siebie zarzucie. Kwestia natomiast, jakie znaczenie dla określenia wysokości należnego powodowi odszkodowania fakty te mają, nie odnosi się w ogóle do sfery ustaleń faktycznych, albowiem ocena czy wysokość przyznanego odszkodowania jest prawidłowa i uwzględnia w należytym stopniu wszystkie istotne elementy, stanowi proces subsumpcji, czyli zastosowania prawa materialnego do ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, nie stanowi zaś elementu ustaleń faktycznych i związanych z tymi ustaleniami domniemań bądź oceny mocy i wiarygodności dowodów. W związku z tym powyższy zarzut co najwyżej odnosi się i zawiera w innych zarzutach wskazanych przez pozwanego, to jest w zarzutach naruszenia prawa materialnego.</p> <p>Czyni to stawiany w apelacji zarzut naruszenia prawa procesowego niezasadnym.</p> <p>Nie naruszył również Sąd Rejonowy przepisów prawa materialnego prawidłowo ustalając wysokość należnego powodowi odszkodowania.</p> <p>Rozważania w tym zakresie rozpocząć należy od oczywistej konstatacji, że w wyniku przedmiotowej kolizji uszkodzeniu uległ należący do powoda samochód marki <span class="anon-block">V. (...)</span>, a więc samochód limuzyna należąca do najwyższej, luksusowej klasy samochodów osobowych. Oczywistym jest, że pojazdu tego nie sposób zaliczyć do typu <span class="anon-block"> (...)</span>.</p> <p>Niezrozumiałym jest więc uporczywe twierdzenie pozwanego, że powód winien otrzymać odszkodowanie równe kosztowi wynajmu samochodu typu <span class="anon-block"> (...)</span>. Należy przy tym zauważyć, że określenie <span class="anon-block"> (...)</span> dotyczy rodzaju pojazdu łączącego cechy pojazdu osobowego i terenowego a nie jego klasy (standartu). Wśród samochodów <span class="anon-block"> (...)</span> występują zarówno samochody klasy premium (jak <span class="anon-block">B. (...)</span>), jak i klasy kompaktowej (<span class="anon-block">D. D.</span>).</p> <p>Skoro uszkodzony w wypadku samochód powoda należał do klasy premium, to powód uprawniony był do wynajęcia samochodu tej samej klasy (niezależnie czy był to <span class="anon-block"> (...)</span>). Powód samochód taki wynajął (<span class="anon-block">B. (...)</span>), za cenę 229 złotych dziennie a więc określoną w przypadku samochodów klasy premium przez samego pozwanego.</p> <p>Pozwany zaś w toku postępowania nie wykazał aby umożliwił powodowi wynajem samochodu typu <span class="anon-block"> (...)</span> klasy premium za wskazywaną przez siebie kwotę 106 złotych dziennie ani też nie wykazał jakiego standardu pojazdu propozycja najmu dotyczyła (wskazanie bowiem, że chodziło o pojazd będący <span class="anon-block"> (...)</span>em w żadnej mierze standardu tego nie określa).</p> <p>Wobec powyższego zaprezentowany przez skarżącego pogląd co do wykładni przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1;art. 361 § 362)">art. 361 § 1 i 362 k.c.</a>, nie znajduje uzasadnienia.</p> <p>Czyni to również chybionym zarzut naruszenia przez Sąd Rejonowy art. 17 ustawy z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span>, gdyż powód w żaden sposób nie ruszył ciążącego na nim obowiązku minimalizacji szkody.</p> <p>Z przedstawionych powyżej powodów Sąd Okręgowy uznał, iż apelacja nie zawiera uzasadnionych zarzutów mogących podważyć stanowisko Sądu Rejonowego, a tym samym jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> </p> <p>O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 3)">art. 98 § 1 i 3 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 99)">art. 99 k.p.c.</a>, kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu.</p> <p>Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika powoda została ustalona na podstawie § 2 pkt 4 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).</p> <p>Biorąc pod uwagę stopień zawiłości sprawy oraz nakład pracy pełnomocnika powoda i jego wkład pracy w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności fakt, iż w toku postępowania apelacyjnego nie było prowadzone postępowanie dowodowe, zaś apelację rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, brak było podstaw do ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika powoda w wysokości innej niż minimalne, przewidziane przepisami wyżej wskazanego rozporządzenia.</p> </div>