III SA/Łd 1172/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA – Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatu [...] w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia[...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji k.p. UZASADNIENIE Powiat [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Województwa [...] nr [...]r. z dnia [...] r. określającą kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 492.918,14 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Strona skarżąca złożyła ponadto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, iż wykonanie decyzji skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody. Z uwagi na wysokość kwoty, która Powiat [...] jest zobowiązany zwrócić, istnieje potencjalna możliwość ograniczenia lub zaprzestania wykonywania przez Powiat zadań własnych. Ponadto obowiązek zwrotu należności wiązać się musi ze zmianą w Budżecie Powiatu [...] tj. przesunięciem środków z inwestycji na wydatki jednostki samorządu terytorialnego a przy tak dużej kwocie pieniężnej mieszkańcy Powiatu [...] odczują w sposób znaczący konieczność zaprzestania realizacji przedsięwzięć. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z przytoczonej powyżej regulacji prawnej, warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo ogólnikowe stwierdzenie, że wykonanie decyzji spowoduje dla strony ujemne skutki finansowe, które pozbawią ją środków na utrzymanie konieczne, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wynika z akt sprawy, w skardze strona skarżąca nie powołała się na żadne konkretne fakty i zdarzenia, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji byłoby zasadne. Zawarty w skardze Powiatu [...] wniosek o wstrzymanie wykonania sprowadzał się do ogólnych sformułowań nieuprawdopodobnionych jakimikolwiek okolicznościami faktycznymi. Strona skarżąca podała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji sprowadzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Nie wykazała jednak żadnych istotnych okoliczności, które w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadniałyby zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Ponadto strona skarżąca nie dołączyła do wniosku dokumentów potwierdzających swoją sytuację finansową. Upatruje ona wypełnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w ogólnym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji spowoduje szkodę w postaci ograniczenia lub zaprzestania wykonywania zadań własnych z uwagi na wysokość kwoty, którą jest zobowiązana zwrócić. Podkreślić jednak należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pociąga za sobą dolegliwość finansową, rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia, co jednak nie oznacza, iż zawsze w takiej sytuacji należy zastosować wyjątkowe rozwiązanie prawne, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Nie można jednoznacznie stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje w omawianym stanie sprawy automatycznie skutki wskazane we wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt II GZ 559/13, www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi. W tej sytuacji, wobec niewykazania przez stronę skarżącą, by zachodziły okoliczności wymienione w powołanym wyżej przepisie - na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji. k.p.