II GZ 219/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 15 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. K. S. Cz. w Cz. S.A. w Cz. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 981/19 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. K. S. Cz. w Cz. S.A. w Cz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z 10 lipca 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę P. K. S. Cz. w Cz. S.A. w Cz. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r., w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowy. Zwrócił w związku z tym uiszczony przez stronę wpis w kwocie 100 złotych. W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w związku z wniesioną skargą, pełnomocnik skarżącej Spółki wezwany został do przedłożenia odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby umocowanie do działania w jej imieniu osoby udzielającej pełnomocnictwa na dzień 20 września 2018 r. Wezwanie to zostało doręczone pełnomocnikowi Spółki w dniu 21 maja 2019 r., który w odpowiedzi nadesłał informację odpowiadającą Rejestrowi Przedsiębiorców na dzień 27 maja 2019 r. Sąd wskazał, że z informacji tej nie wynikało kto był uprawniony do reprezentacji Spółki na dzień udzielenia pełnomocnictwa. W takim stanie sprawy uznał, że nie został uzupełniony brak formalny wniesionej skargi – nie zostało wykonane wezwanie. W konsekwencji Sąd I instancji działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze z.m, dalej: p.p.s.a.), wniesioną w sprawie skargę odrzucił. P. K. S. Cz. w Cz. S.A. w Cz., zażaleniem zaskarżyło w całości postanowienie Sądu I instancji wnosząc o jego uchylenie w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że pełnomocnik skarżącej Spółki nie był umocowany do wstępowania w imieniu Skarżącej w dacie 20 września 2018 r. jak i odpowiednio w dacie złożenia skargi, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy w tym nie podjęciu z urzędu czynności mających na celu ustalenie daty objęcia urzędu Prezesa Zarządu Spółki przez L. K.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. na przedstawicielu, o którym mowa w art. 28 p.p.s.a., ciąży obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Jak wynika z analizy akt sprawy pełnomocnik skarżącej Spółki obowiązkowi temu uchybił, albowiem załączone do skargi pełnomocnictwo jej autora pozbawione było dokumentu wykazującego prawidłowość czy skuteczność jego umocowania. W takiej sytuacji pełnomocnik został słusznie wezwany przez Sąd I instancji do przedłożenia dokumentu, odpisu z KRS lub jego wersji pobranej w trybie art. 4 ust. 4aa ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, z którego wynikałoby, iż udzielający pełnomocnictwa Prezes Zarządu L. K. w dniu 20 września 2018 r., a więc w dniu udzielenia pełnomocnictwa radcy prawemu E. B., był władny do działania w imieniu spółki, w tym do jej reprezentowania. Co również wynika z analizy akt sprawy, nadesłany wraz z pismem strony skarżącej odpis z Krajowego Rejestry Sądowego dotyczył stanu na dzień 27 maja 2019 r. – informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców na ten właśnie dzień. Taki stan sprawy, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, oznaczał, że pełnomocnik strony wnoszącej skargę nie wykonał wezwania. Przedłożony w związku z wezwaniem Sądu dokument w postaci odpisu z KRS nie wykazywał bowiem, iż w dacie 20 września 2018 r. wymieniony członek Spółki był uprawniony do działania w jej imieniu, w tym do udzielania w imieniu Spółki pełnomocnictwa do jej reprezentowania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zasadnie zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę Spółki wobec nieuzupełnienia jej braków w terminie wynikającym z wezwania do dokonania tejże czynności. Powyższe czyni niezasadnym zarzut naruszenia przez Sąd I instancji wymienionego art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powołany zaś na wstępie art. 29 p.p.s.a. czyni niezasadnym tą cześć zarzutu zażalenia, w ramach którego strona zarzuca niepodjęcie przez Sąd z urzędu czynności mających na celu ustalenie daty objęcia urzędu Prezesa Zarządu Spółki przez L. K., gdyż to nie na Sądzie, a na pełnomocniku strony ciąży obowiązek wykazania prawidłowości umocowania. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.