VII SAB/Wa 188/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Małgorzata Miron po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "[...]" w W. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie niewykonania decyzji postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W piśmie z dnia [...] września 2011r. Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wniosła skargę domagając się nakazania Prezydentowi [...] wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2008 r., którą nakazano przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania lokalu nr [...] znajdującego się w piwnicy budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że decyzja z dnia [...] września 2008r. organ administracji nałożył obowiązek poprzedniego sposobu użytkowania w/w lokalu a decyzja ta nie została wykonana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie albowiem przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Nadto organ wskazał, że przed złożeniem skargi skarżąca nie wezwała organu do usunięcia naruszenia prawa co również uzasadnia odrzuceniem skargi. Jednocześnie organ wskazał, że decyzja została przez zobowiązanego wykonana i nie ma podstaw do podejmowania dalszych działań w ramach nadzoru budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Prezydenta W. w niepodejmowaniu czynności zmierzających do wyegzekwowania obowiązku wynikającego z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego W. z dnia [...] września 2008 r. A zatem dla oceny zasadności skargi właściwe będą nie – jak wskazuje na to skarżąca przepisy kodeksu postępowania administracyjnego lecz przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( tj. Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.). Ustawa ta reguluje bowiem sposób postępowania wierzycieli w przypadku uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków oraz prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowanie przez nie środków przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2 tej ustawy (art. 1 pkt. 1 i 2 ustawy). Ustawa ta posiada własne rozwiązania prawne regulujące kwestie bezczynności organu egzekucyjnego w podejmowaniu czynności egzekucyjnych. A mianowicie ustawą z dnia 6 września 2001r. wprowadzono do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji art. 6 §1a, który upoważnia do złożenia skargi na bezczynność wierzyciela w podejmowaniu czynności, o których mowa w § 1, podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku oraz organowi zainteresowanemu wykonaniem obowiązku. Postanowienie w tej sprawie wydaje organ wyższego stopnia. Na postanowienie oddalające skargę przysługuje zażalenie. Przepis ten zatem wprowadza szczególny tryb kwestionowania bezczynności w postępowaniu egzekucyjnym. Innymi słowy podmiot, którego interes prawny lub faktyczny został naruszony wnosi skargę na bezczynność do organu wyższego stopnia (w tym wypadku [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego), który ma obowiązek ustosunkować się – w formie postanowienia do skargi na bezczynność. W przypadku jej oddalenia wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia zażalenia. Po jego rozpoznaniu przez organ wyższego rzędu – w oparciu o art. § 2 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. A zatem podmiot, którego interes faktyczny lub prawny w wyniku niewykonania obowiązku został naruszony ma prawo wnieść skargę do sądu jedynie w sytuacji gdy organ egzekucyjny wyższego rzędu nie uwzględni zażalenia na taką bezczynność. Tymczasem z okoliczności niniejszej sprawy wynika wprawdzie wbrew twierdzeniom organu skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa złożyła stosowne zażalenie jednakże organ – [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał zażalenie za uzasadnione. Powyższe skutkuje koniecznością uznania, że nie zostały spełnione przesłanki, o których mowa w art. 6 §1a ustawy – postępowanie egzekucyjne w administracji. Powyższe musiało skutkować odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej. Jedynie na marginesie wskazać również należy, że nawet gdyby potraktować powyższa skargę jako wniesioną w trybie art. 54 §2 i 5 powyższej ustawy to i tak należałoby uznać ją za niedopuszczalną. Przepis ten wskazuje wszak, że na przewlekłość postępowania egzekucyjnego skarga przysługuje (...) także podmiotowi, którego interes faktyczny lub prawny został naruszony w wyniku niewykonania obowiązku. W sprawie takiej skargi postanowienie wydaje organ nadzoru a na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. A zatem w tej sytuacji uwzględnienie zażalenia skutkowało koniecznością przyjęcia, że skarga jest niedopuszczalna. Wobec powyższego oparciu o art. 58 §1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji.