VI SA/Wa 1741/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. i Z. K. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] w sprawie ze skargi M. K. i Z. K. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania w przedmiocie niewyznaczenia przez przedsiębiorcę lub inny podmiot wykonujący przewóz towarów niebezpiecznych lub związany z nim załadunek lub rozładunek, doradcy do spraw bezpieczeństwa w transporcie towarów postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we W. z dnia [...] lutego 2007 r. UZASADNIENIE M. K. i Z. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2007 r., którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2007 r. We wniosku argumentowali, że decyzją tą nałożono na nich karę 10.000 zł jako sankcję za niedotrzymanie norm w zakresie wymaganej sprawozdawczości. Tymczasem składając w tej sprawie wyjaśnienie nie wiedzieli, że wyznaczony przez nich doradca do spraw bezpieczeństwa nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. Nałożona kara w ich ocenie była nieproporcjonalna i przyczyni się do pogorszenia ich sytuacji materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) –zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podkreślić należy, iż katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku. Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku – niezależnie od okoliczności sprawy – uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygniecie (v. T. Woś [w:] T. Woś,H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 249 i n.). Ponadto z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, iż to po stronie wnioskodawcy występuje obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Z uwagi na brzmienie cytowanego art. 61 § 3 in fine, w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości możliwość wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji – [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego – jako aktu wydanego w granicach tej samej sprawy. Jednakże trzeba podkreślić, że skarżący nie uprawdopodobnili, aby wykonanie decyzji nakładającej na nich karę pieniężną mogło wyrządzić szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, zatem nie wykazali okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Nie wskazali w tym zakresie żadnych okoliczności, które uzasadniałyby takie stanowisko. Wobec braku jakichkolwiek danych co do ich sytuacji majątkowej, niemożliwe było zweryfikowanie ich wniosku przy uwzględnieniu kryteriów określonych w art. 63 § 3 p.p.s.a. Dlatego też wniosek skarżących nie mógł być uwzględniony. Reasumując, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.