II FZ 407/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Gruszczyński, , , po rozpoznaniu w dniu 1 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II Izby Finansowej zażalenia J. G. na zarządzenie przewodniczącego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 1001/07, o pozostawieniu bez rozpoznania pisma J. G. z dnia 8 kwietnia 2008 r. w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 1 października 2007 r., nr (...) w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2004 i 2005 p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 3 marca 2008 r. (sygn. akt I SA/Gl 1001/07) Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił J. G. przyznania prawa pomocy. Postanowienie doręczono wnioskodawcy w dniu 18 marca 2008 r., pouczając go o prawie wniesienia sprzeciwu. Pismem z dnia 8 kwietnia 2008 r., zatytułowanym "Wniosek o przywrócenie terminu", żona wnioskodawcy (...) wniosła o przywrócenie terminu oraz złożyła "sprzeciw od odpisów zarządzeń", nie precyzując, o jaki termin i o jakie zarządzenia chodzi. W związku z powyższym pismem Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał J. G. do wyjaśnienia, w jakim charakterze jego żona złożyła je do sprawy, w tym do wskazania, czy udzielił żonie pełnomocnictwa do występowania w jego imieniu. Wezwania dokonano pod rygorem uznania, że wnioskodawca działa osobiście. J. G. odebrał przedmiotowe wezwanie w dniu 13 maja 2008 r., ale nie udzielił na nie żadnej odpowiedzi. W konsekwencji Sąd uznał, że działa on osobiście i wezwał go do podpisania pisma z dnia 8 kwietnia 2008 r. albo nadesłania jego podpisanego egzemplarza – pod rygorem pozostawienia tego pisma bez rozpoznania. Wezwanie nie zostało odebrane przez adresata, pomimo jego dwukrotnego awizowania (w dniach 10 i 18 czerwca 2008 r.). Zarządzeniem z dnia 15 lipca 2008 r., przewodniczący, działając na podstawie art. 49 § 2 w związku z art. 49 § 1 i art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), pozostawił pismo z dnia 8 kwietnia 2008 r. bez rozpoznania. Przyjął bowiem, że wezwanie do usunięcia braków pisma skutecznie doręczono w dniu 25 czerwca 2008 r., a termin do jego wykonania upłynął w dniu 2 lipca 2008 r. Skoro J. G. nie podpisał wskazanego pisma, to należało je pozostawić bez rozpoznania. W zażaleniu na wyżej opisane zarządzenie J. G. podniósł, że przebywa czasowo w Niemczech, w związku z czym nie jest w stanie odebrać adresowanych do niego przesyłek w wyznaczonym terminie. W jego ocenie, właśnie to było przyczyną pozostawienia jego pisma z dnia 8 kwietnia 2008 r. bez rozpoznania. Autor zażalenia wniósł o uchylenie skarżonego zarządzenia i ponowne rozpatrzenie jego wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z treści zażalenia wynika, że J. G. nie kwestionuje poczynionych w zaskarżonym zarządzeniu ustaleń faktycznych oraz zawartej tam oceny prawnej. Wnosząc środek odwoławczy, autor zażalenia przedstawił jedynie usprawiedliwienie, dlaczego nie odebrał adresowanej do niego przesyłki z Sądu. Taka argumentacja nie może jednak doprowadzić do uchylenia kwestionowanego zarządzenia. Uwzględnienie zażalenia jest bowiem możliwe wyłączenie w wypadku naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji. Takiego naruszenia autor zażalenia w żaden sposób nie wykazał. Badając legalność zaskarżonego zarządzenia z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny również nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością wyeliminowania go z obrotu prawnego. Ustalenia faktyczne, zawarte w kwestionowanym zarządzeniu, znajdują potwierdzenie w aktach sądowych sprawy, z których wynika, że J. G. nie odebrał wezwania do usunięcia braków pisma (k.59). Nie budzi także zastrzeżeń przyjęta data upływu terminu do uzupełnienia pisma oraz powołana podstawa prawna rozstrzygnięcia. Tym samym zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Odnosząc się do kwestii pobytu autora zażalenia za granicą, należy zwrócić uwagę, iż miał on obowiązek poinformowania sądu o zmianie miejsca zamieszkania lub adresu do doręczeń, o czym wielokrotnie go pouczano (k.8, 9, 148, 149). Został też poinformowany, że w przypadku wskazania adresu do korespondencji w Niemczech, konieczne będzie ustanowienie pełnomocnika do doręczeń w kraju (k.55 akt sądowych). Ponadto, pouczono go o prawie do ustanowienia pełnomocnika procesowego, wskazując równocześnie, kto może być takim pełnomocnikiem (k.8 akt sądowych). W tej sytuacji podana przez niego okoliczność nie jest żadnym usprawiedliwieniem zaniechania odbioru przesyłki sądowej. To w interesie strony leżało zapewnienie sobie możliwości odbierania korespondencji z sądu. Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 cytowanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.