IV P 142/24

Суды общей юрисдикции2025-06-30

Номер дела

IV P 142/24

Дата решения

2025-06-30

Тип

SENTENCE

Судьи

Katarzyna Witkowska (PRESIDING_JUDGE)

Правовое основание

art. 56 k.p.

Текст решения

Sygn. akt IV P 142/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 30 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Mikołowie IV Wydział Pracy w składzie: Przewodniczący: sędzia Katarzyna Witkowska Ławnicy: M. S., B. Z. Protokolant: starszy sekretarz sądowy Arkadiusz Żyła po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2025 r. sprawy z powództwa J. T. przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością Spółce komandytowej w M. o odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia 1. zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 9 708,67 zł (dziewięć tysięcy siedemset osiem złotych 67/100) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 stycznia 2025 roku, tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia; 2. nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500,00 zł (pięćset złotych 00/100) tytułem opłaty sądowej, od której powód był zwolniony; 3. wyrokowi w punkcie 1 nadaje rygor natychmiastowej wykonalności. Sygn. akt IV P 142/24 </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> Pozwem z dnia 16 października 2024r. powód domagał się zasądzenia od pozwanego kwoty 7777,40 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Pismem procesowym z dnia 19 maja 2025r. powód rozszerzył żądanie pozwu do kwoty 9708,62 zł – kwoty brutto stanowiącej jednomiesięczne wynagrodzenie liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy. W uzasadnieniu wskazał, iż nie zgadza się z przyczyną wskazaną w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia z dnia 3 października 2024r. Wyjaśnił, iż w dniu 2 października 2024r. pracodawca jednostronnie, bez uprzedniego uzgodnienia z pracownikiem zmienił zlecenie wykonania kursu powrotnego z A. do L., przerywając kurs w Polsce do L. i zlecając nowy kurs do A.. Powód wyjaśnił, iż nie wyraził zgody na zmianę kursu i oświadczył gotowość zakończenia zlecenia w L., zgodnie z pierwotnym zleceniem. Wyjaśnił ponadto, iż nie spodziewał się kolejnego pod koniec tygodnia nowego kursu do A., miał wszakże plany zakończyć pracę w piątek w godzinach dopołudniowych, podczas gdy wykonanie kursu do A. znacznie opóźniłoby jego powrót do domu w piątek. Miał natomiast zaplanowana wizytę u stomatologa w piątek po południu. Dodatkowo wskazał, iż zmiana harmonogramu i kursu wymaga uzgodnienia pracownikiem, podczas gdy dotychczas pracodawca nie przestrzegał regulaminu narzucając wielokrotnie, jednostronnie zmiany kursów, na które powód dotychczas wyjątkowo godził się. W odpowiedzi na pozew pozwany domagał się oddalenia powództwa. Wyjaśnił, iż powód odmówił wykonania polecenia służbowego przekazanego mu przez spedytora Ł. L.. Wskazał, iż zachowanie takie uzasadnia możliwość skorzystania ze zwolnienia dyscyplinarnego, ponieważ pozwany nie może pozwolić sobie na niewykonywanie przez kierowców obowiązków pracowniczych. Zaprzeczył, aby doszło do próby potrącenia jakichkolwiek kwot z należnego powodowi wynagrodzenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Powód był zatrudniony u pozwanego na podstawie umowy o pracę od dnia 1 czerwca 2023r. na stanowisku kierowcy w pełnym wymiarze czasu pracy, od dnia 01.12.2023r. na czas nieokreślony. Powód wykonywał kursy zagraniczne do A. zgodnie ze zleceniami. Kursy zlecał w imieniu pozwanego spedytor Ł. L.. W jednym tygodniu powód wykonywał dwa kursy do A. a w następnym – trzy kursy i tak dalej na zmianę. Zgodnie z łączącą strony umową o pracę zasady przechodzenia za zmiany na zmianę wynikają każdorazowo z ustalonych przez pracodawcę w porozumieniu z pracownikiem rozkładów czasu pracy (ustnych, grafików, harmonogramów) (informacja o warunkach zatrudnienia – k. 8 oraz w aktach osobowych powoda) W dniu 1 października 2024r. z wtorku na środę powód wykonywał kurs do A. a następnie powrotny do L.. W drodze powrotnej do L. spedytor przerwał kurs i polecił powodowi zjechać na bazę i wykonać trzeci w tym tygodniu kurs z załadowaną już naczepą do A.. Kurs do L. miał zakończyć inny pracownik. Powód wróciłby do Polski w sobotę rano. Gdyby zakończył kurs zgodnie ze zleceniem wróciłby do domu w piątek przed umówioną na popołudnie godziną wizyty u dentysty, zakończyłby trzeci kurs w tym tygodniu oraz otrzymałby pełną wypłatę za kurs. Wynagrodzenie powoda za fracht z A. do L. zostało pomniejszone o wynagrodzenie wypłacone kierowcy, który dokończył kurs do L.. (dowód: zeznania świadka Ł. L. – k. 38-39, zeznania powoda – k. 40). Oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę zostało wręczone powodowi w dniu 03.10.2024r., przy czym powód odmówił podpisania. (oświadczenie – w aktach osobowych) W treści oświadczenia osoba uprawniona do działania za pracodawcę wskazała jako przyczynę rozwiązania umowy o pracę odmowę wykonania polecenia służbowego w dniu 3 października 2024r. (oświadczenie – k. 10). Wysokość jednomiesięcznego wynagrodzenia powoda liczona jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 9 708,62 zł (zaświadczenie – k. 26). Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 k.p.</a> pracodawca może rozwiązać umowę o pracę bez wypowiedzenia z winy pracownika w razie ciężkiego naruszenia przez pracownika podstawowych obowiązków. Niewątpliwie umyślna, nieusprawiedliwiona odmowa wykonania polecenia służbowego, mieści się w kategorii deliktu pracowniczego uzasadniającego szczególny tryb jednostronnego doprowadzenia do ustania stosunku pracy, o ile polecenie nie narusza ograniczeń wynikających z umowy o pracę. W omawianym wypadku doszło jednakże do nieuprawnionej, jednostronnej zmiany harmonogramu, pracownik został wszakże odwołany ze zmiany (przerwano trasę, która miał zakończyć po rozładunku w L.) i zlecono dodatkowy kurs do A. – czwarty w tygodniu. Zgodnie z umową o pracę (pkt VI zawarty w informacji o warunkach zatrudnienia- k. 8) zasady przechodzenia ze zmiany na zmianę wynikają każdorazowo z ustalonych przez pracodawcę w porozumieniu z pracownikiem rozkładów czasu pracy (ustnych ustaleń, grafików, harmonogramów). Ponieważ odwołanie ze zmiany i polecenie pracy na nowej zmianie (zlecenie nowego kursu) ingerowało w uzgodnione z pracownikiem ustalenia, wymagało w świetle treści umowy, jego zgody. Ponieważ powód nie wyraził zgody na przerwanie kursu i ponowny transporty do A., pracodawca nie miał prawa wyciągać z zachowania powoda jakichkolwiek negatywnych konsekwencji, a tym bardziej potraktować czynu w kategorii rażącego naruszenia podstawowych obowiązków pracowniczych. Zaznaczyć należy, iż wykonanie kolejnego kursu znacznie opóźniłoby powrót do domu, powód wróciłby dopiero w sobotę rano a nie w piątek wczesnym popołudniem. Po południu w piątek miał wszakże zaplanowaną wizytę u dentysty. Ponadto dokończenie frachtu do L. byłoby dla powoda korzystniejsze finansowo, zwłaszcza że to powód odpowiada za transportowany towar od jego załadowania, zaplombowania do rozładunku w miejscu docelowym. Przejęcie nowego transportu z załadowaną i zaplombowaną już bez obecności kierowcy naczepą (zgodnie z poleceniem) jest, zdaniem powoda, nierozsądne i nieodpowiedzialne , albowiem to kierowca odpowiada za załadunek na całej trasie od zaplombowania do rozplombowania. W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucić powodowi bezprawne i rażące naruszenie obowiązków pracowniczych uzasadniające zastosowanie szczególnego trybu rozwiązania stosunku pracy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 k.p.</a> To pracodawca zachował się niezgodnie z umową o pracę i bezpodstawnie oczekiwał od powoda bezwarunkowego, natychmiastowego przerwania jednej zmiany i rozpoczęcia nowej. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 56)">art. 56 k.p.</a> pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie. Ponieważ rozwiązanie umowy o pracę z powodem nie było uzasadnione, uznać należało, iż doszło po stronie pracodawcy do naruszenia przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 30;art. 30 § 4)">art. 30§4 k.p.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 52)">art. 52 k.p.</a> Ponieważ pracownik wybrał roszczenie o odszkodowanie, pomimo wadliwości, oświadczenie pozwanego, wywołało skutek w postaci rozwiązania umowy o pracę. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 58)">art. 58 k.p.</a> odszkodowanie należne powodowi odpowiada wysokości wynagrodzenia za czas wypowiedzenia. Ponieważ powód był zatrudniony u pozwanego krócej niż 3 lata, a więcej niż 6 miesięcy obowiązuje go 1 miesięczny okres wypowiedzenia, a to w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 36;art. 36 § 1)">art. 36§1 k.p.</a> W tym stanie rzeczy Sąd zasądził tytułem odszkodowania na rzecz powoda kwotę 9 708,67 zł z odsetkami ustawowymi od dnia 11 stycznia 2025r. O odsetkach Sąd orzekł na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 300)">art. 300 k.p.</a>, a to wobec daty doręczenia pozwu pozwanemu w dniu 10 stycznia 2025r. (k.17) W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19740240141" title="Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - Dz. U. z 1974 r. Nr 24, poz. 141 (art. 477(2);art. 477(2) § 1)">art. 477 2 §1 k.p.</a> Sąd nadał wyrokowi w punkcie 1 rygor natychmiastowej wykonalności. Ponieważ powód wygrał w 100 % , na mocy art. 113 Ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> Sąd nakazał pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 500 zł tytułem opłaty sądowej, od ponoszenia której powód był zwolniony. </div>