II OSK 2854/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku M. Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 217/20 w sprawie ze skargi M. Z. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 217/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. Z. (dalej "skarżąca") na decyzję Wojewody Małopolskiego (dalej "Wojewoda") z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca wskazała, że zarzuty przywołane w skardze uprawdopodabniają stanowisko o braku podstaw do wydania przez organ pozwolenia na budowę z uwagi na naruszenia przepisów postępowania przez organ II instancji poprzez samodzielne ustalenie sposobu dostępu do drogi publicznej przez organ II instancji w sposób sprzeczny ze sposobem wskazanym we wniosku o wydanie pozwolenie na budowę, brak dostępu do drogi publicznej, niezgodność projektu budowlanego z decyzjami o ustaleniu pozwolenia na budowę, naruszenie interesów osób trzecich. Skarżąca wskazała, że teren inwestycji został ogrodzony i inwestor prawdopodobnie przystąpił już do wykonywania prac budowlanych przez co doszło już do naruszenia praw skarżącej wynikającej z ustanowionej na rzecz jej nieruchomości służebności przejazdu, przechodu i przegonu przez działkę nr [...], [...] obr. [...] K. stanowiącą teren inwestycji poprzez uniemożliwienie jej wykonywania. Ponadto zostały również naruszone interesy osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że o ile realizacja zamierzenia budowlanego prowadzi często do trwałej zmiany - chociaż na różną skalę - otoczenia inwestycji, to w ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem. Przedmiot oceny stanowi jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem, może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionego w sposób istotny i trwały będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków. W ocenie tej Sąd zobowiązany jest ważyć interes zarówno skarżącego jak i inwestora. O ile, zatem można przyjąć uwagi skarżącej, że realizacja inwestycji w sąsiedztwie jej nieruchomości będzie się wiązać z konkretnymi obawami, o tyle nie można uznać, że okoliczności te, mają charakter jaki wymagany jest przez art. 61 § 3 p.p.s.a. Wykonanie obiektu budowlanego na podstawie pozwolenia na budowę, które może zostać usunięte z mocą wsteczną z obrotu prawnego, odbywa się bowiem głównie na ryzyko inwestora. Zatem to inwestor zobowiązany będzie do przywrócenia stanu poprzedniego na własny koszt, a więc, w ocenie Sądu, znaczna szkoda powstanie po stronie inwestora, a nie skarżącej. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.