IV SAB/Wa 261/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Tomasz Wykowski po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi D. P. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia: - odrzucić skargę. UZASADNIENIE D. P. (dalej "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. podnosząc, że pomimo przekazania przez niego w dniach 24 kwietnia 2013 r., 2 maja 2013 r., 23 maja 2013 r., 3 czerwca 2013 r. oraz 12 czerwca 2013 r. druków zwolnienia lekarskiego organ rentowy nie rozpoznał jego wniosku w przedmiocie uprawnień do zasiłku chorobowego. Postanowieniem z dnia 28 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał przedmiotowa sprawę tut. Sądowi do rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych w W. wniósł o jej odrzucenie wskazując, że w przedmiotowej sprawie brak jest drogi sądowoadministracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwaną dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna, czy podlega kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem skargi jest bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie rozpoznał wniosku skarżącego w przedmiocie przyznania uprawnień do zasiłku chorobowego. Należy mieć na względzie, że sprawy indywidualnych decyzji wydawanych przez organy rentowe w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, na mocy art. 83 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 205, poz. 1585 ze zm.) zostały wyłączone spod kognicji sądów administracyjnych. Organem właściwym do ich rozpoznania, na podstawie art. 68 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W sytuacji natomiast niewydania przez organ rentowy decyzji w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, stosownie do art. 83 ust. 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych ubezpieczony, po upływie terminu dwóch miesięcy, może złożyć odwołanie, na zasadach określonych w art. 4779 k.p.c., do sądu powszechnego - sądu pracy i ubezpieczeń społecznych. Skoro zatem bezczynność organu rentowego w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych podlega zaskarżeniu w drodze odwołania do sądu powszechnego należy uznać, że kwestia będąca przedmiotem wniesionej skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Tym samym należy przyjąć, że skarga jako niedopuszczalna winna podlegać odrzuceniu. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu.