II FZ 316/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Stanisław Bogucki po rozpoznaniu w dniu 24 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. P. od zarządzenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 128/09 pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 30 stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie. UZASADNIENIE 1. Zarządzeniem z dnia 28 maja 2009 r. o sygn. I SA/Lu 128/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie - podając jako podstawę prawną art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) - pozostawił bez rozpoznania wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi J. P. (dalej: skarżący) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Z. z dnia 30 stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania. 2. Uzasadniając postanowienie, WSA w Lublinie wskazał, że w dniu 2 maja 2009 r. skarżący złożył do tego Sądu pismo opatrzone datą 3 maja 2009 r. wraz z dołączonym potwierdzeniem uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł oraz kserokopią karty informacyjnej ze Szpitala Powiatowego w B. z dnia 22 września 2008 r. Pismo to zostało potraktowane jako wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Jednocześnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 maja 2009 r. skarżący został wezwany do złożenia odpisu pisma opatrzonego datą 3 maja 2009 r. wraz z załącznikiem - kartą informacyjną w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Odpowiadając na wezwanie, w dniu 16 maja 2009 r. skarżący złożył do WSA jedynie odpis pisma opatrzonego datą 3 maja 2009 r. WSA w Lublinie, pozostawiając wniosek bez rozpoznania powołał art. 47 § 1 P.p.s.a., stwierdzając, że skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił wszystkich braków, tj. nie dołączył odpisu załącznika w postaci karty informacyjnej. 3. Zażalenie od zarządzenia WSA w Lublinie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył skarżący, podnosząc, że zaskarżone zarządzenie jest dla niego bardzo krzywdzące. Uzasadniając zażalenie zwrócono uwagę na zły stan zdrowia skarżącego, będącego inwalidą pierwszej grupy, jego podeszły wiek (82 lata), niepełnosprawność i związane z tym zaniki pamięci. Ponownie zwrócono uwagę na okoliczności uiszczenia wpisu znakami opłaty sądowej w wyniku błędnej sugestii pracownika Sądu w B. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Art. 49 § 1 p.p.s.a stanowi, że w wypadku gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Podkreślić należy, że obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a. obciąża składającego pismo, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwi nadanie pismu właściwego biegu. Nie można jednak uznać, że każde nieuzupełnienie braków formalnych pisma będzie prowadziło do konieczności pozostawienia go bez rozpoznania. Podstawą takiego rozstrzygnięcia może być jedynie brak istotny, tzn. taki którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie pismu dalszego biegu. Za brak istotny - uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu - z pewnością nie może zostać uznany brak odpisu załącznika w postaci karty informacyjnej ze szpitala. Należy mieć bowiem na względzie charakter pisma opatrzonego datą 3 maja 2009 r., będącego wnioskiem o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W myśl art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W orzecznictwie przyjmuje się zgodnie, że uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie (por. wyrok NSA z dnia 4 czerwca 2002 r., II SA/Ka 1977/00; niepubl.). Uprawdopodobnienie nie oznacza więc udowodnienia braku winy. Uprawdopodobnienie zezwala zatem na przyjęcie za wiarygodne istnienia faktów, z którymi określony przepis wiąże skutki prawne na podstawie bardziej lub mniej udokumentowanych twierdzeń strony (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, Wyd. 3, s. 262-263). Skoro więc ustawa - p.p.s.a. nie wymaga dla przywrócenia terminu udowodnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, to WSA w Lublinie nie był uprawniony do domagania się od skarżącego tego rodzaju dokumentów, czy ich odpisów, w celu nadania wnioskowi o przywrócenie terminu prawidłowego biegu, a tym samym nieuzupełnienie przez skarżącego pisma opatrzonego datą 3 maja 2009 r. w w.w. zakresie nie może skutkować pozostawieniem wniosku o przywrócenie terminu bez rozpoznania. 5. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że zaskarżone zarządzenie zostało wydane z naruszeniem art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 198 p.p.s.a.