II SA/Bd 149/09

SENTENCJA 9 września 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grażyna Malinowska-Wasik Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) Protokolant Justyna Straka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 9 września 2009r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody K -P z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. oddala skargę 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz adwokata P. K. [...] ([...] złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. UZASADNIENIE Starosta Ś. decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. [...] na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity z 2008 r. Dz. U. Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) oraz art. 104 Kpa orzekł o utarcie przez M. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] października 2008 r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. W odwołaniu od ww. decyzji M. W. napisał "...niczego nigdy nie odmówiłem, dlatego też stwierdzenie (...), że odmówiłem przyjęcia propozycji pracy i skierowana jest kolejnym kłamstwem..." Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2008 r. – [...] na podstawie art. 10 ust. 4 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy zaskarżona decyzję, wskazując w uzasadnieniu, że skarżącemu przedłożono odpowiednią propozycję pracy, której on bezzasadnie odmówił przyjęcia. Na powyższą decyzję M. W. złożył skargę zarzucając organowi naruszenie prawa i zaprzeczając jakoby otrzymał propozycję podjęcia pracy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest wyłącznie pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest badanie legalności zaskarżonej decyzji, tj. zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Zgodnie natomiast z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy wynika zaś, że Powiatowy Urząd Pracy w Ś. przesłał skarżącemu - mającego status osoby bezrobotnej - zawiadomienie o terminie obowiązkowego stawiennictwa w celu potwierdzenie gotowości do pracy i przedstawienia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Z akt sprawy wynika także, że skarżący stawił się u wskazanego pośrednika, ale nie podjął skierowania do pracy, pozostawił oświadczenia z dnia [...] października 2008 r., w którym sformułował zarzuty pod adresem pracowników Powiatowego Urzędu Pracy w Ś. Tymczasem przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) stanowi, że starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudniania lub innej pracy zarobkowej, albo udziału w szkoleniu, stażu, przygotowaniu zawodowym w miejscu pracy; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 90 dni. Z akt sprawy wynika, że na skarżącego oczekiwała propozycja pracy na stanowisku mistrza produkcji i zbytu w Firmie [...] S. A. ul. S. W. Była to propozycja – w ocenie Sądu adekwatna do możliwości skrzącego zważywszy na jego przygotowanie zawodowe- technika technologii drewna. W myśl bowiem art. 2 ust. 1 pkt 16 ww. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. za odpowiednią pracę należy uznać zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonania których, bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan jego zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia w zaskarżonej decyzji obowiązującego prawa i wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazanych tam przesłanek – na podstawie art. 151 tej ustawy skargę oddalił (pkt 1 wyroku). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku oparto na przepisie art. 250 ww. ustawy oraz przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 z późn, zm.).