II FZ 1238/13

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt I SA/Po 639/13 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi T.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 17 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Uzasadnienie: Postanowieniem z dnia 12 września 2013 r., wydanym w sprawie skargi T.M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 17 maja 2013 r. w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatkowe spółki, referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata, postanowił ustanowić dla skarżącego adwokata, a w pozostałym zakresie wniosek oddalić. Postanowienie to, wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu, doręczono skarżącemu w dniu 17 września 2013 r. Skarżący pismem z dnia 24 września 2013 r., nadanym w placówce pocztowej 25 września 2013 r., wniósł sprzeciw na postanowienie referendarza sądowego. Postanowieniem z dnia 2 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił sprzeciw skarżącego, wskazując, że środek zaskarżenia został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu. Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) strona postępowania sądowoadministracyjnego może zaskarżyć postanowienia wydane przez referendarza sądowego sprzeciwem. Jednakże, jak wyraźnie stanowi powołany powyżej przepis, skorzystanie z tego uprawnienia obwarowane jest siedmiodniowym terminem, który biegnie od dnia doręczenia odpisu orzeczenia. Jak stanowi art. 259 § 2 P.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że odrzucenie sprzeciwu przez Sąd pierwszej instancji było w pełni uzasadnione. Przesyłka zawierająca postanowienie referendarza sądowego z dnia 12 września 2013 r. wraz z prawidłowym pouczeniem o przysługującym stronie środku zaskarżenia, została doręczona skarżącemu w dniu 17 września 2013 r., o czym świadczy własnoręczny podpis skarżącego na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 65 akt sądowych). Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu upłynął w dniu 24 września 2013 r., w związku z czym, nadanie tego środka zaskarżenia w placówce pocztowej w dniu 25 września 2013 r. nastąpiło już po upływie terminu. W tym stanie rzeczy, Sąd pierwszej instancji był zobowiązany – zgodnie z dyspozycją art. 259 § 2 P.p.s.a. – spóźniony środek zaskarżenia odrzucić. Ponieważ rozstrzygnięcie tej treści zostało zawarte w zaskarżonym postanowieniu, było ono, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodne z prawem, w konsekwencji zaś, wniesione zażalenie nie mogło zostać uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a.