II OZ 1149/08

SENTENCJA II OZ 1149 / 08 POSTANOWIENIE Dnia 6 listopada 2008 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska – Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 sierpnia 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 297/08 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] nr [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II OZ 1149 / 08 UZASADNIENIE S. B. wniósł o przywrócenie mu terminu do wniesienia skargi na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] wskazując, iż decyzja wydana została w okresie wakacyjnym kiedy to przebywał u córki i nikogo nie upoważnił do odbioru korespondencji. Przyjeżdżając co jakiś czas do swojego domu nie znalazł ani żadnego awiza, ani też pozostawionej przesyłki. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2008 r. przywrócił skarżącemu termin do wniesienia skargi. Po rozpoznaniu zażalenia J. L. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 lipca 2008 r. uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu swego postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że z adnotacji poczty na przesyłce z decyzją wynika, iż po raz pierwszy awizowano ją w dniu 26 lipca 2007 r. a zwrot do nadawcy nastąpił w dniu 10 sierpnia 2007 r. Od daty pierwszego awizowania przesyłki do dnia zwrotu do nadawcy upłynęło zatem pełne 14 dni, w związku z czym doręczenie nastąpiło w dniu 9 sierpnia 2007 r. i termin do wniesienia skargi z tym dniem rozpoczął swój bieg. Rozpoznając ponownie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi zaskarżonym postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił S. B. przywrócenia terminu do złożenia skargi na decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący nie wymienia żadnych okoliczności niezależnych od strony, które legły u podstaw uchybienia przez niego terminowi do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu drugiej instancji. Skarżący wnosząc w dniu 31 maja 2007 r. odwołanie winien był spodziewać się, iż rozstrzygnięcie administracyjne wydane zostanie w okresie wakacyjnym. Dlatego też niedochowanie przez stronę terminu procesowego, w ocenie Sądu, jest wynikiem braku należytej staranności i dbałości w prowadzeniu własnych spraw. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji uznał, że nie wystąpiły okoliczności uzasadniające przywrócenie uchybionego terminu i w konsekwencji na mocy art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 p.p.s.a. odmówił S. B. przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S. B. wnosząc o jego uchylenie i zmianę. Skarżący ponownie przywołał okoliczności podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu przedstawiając nadto oświadczenie swojej córki, w którym wskazała ona, że sprawdzała ona skrzynkę pocztową skarżącego w okresie jego pobytu poza domem i w tym okresie nie było w niej nic do odebrania. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera uzasadnionych podstaw. Sądy orzekające w niniejszej sprawie z mocy art. 153 p.p.s.a. są związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi we postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r. (sygn. akt II OZ 762/08). W niniejszej sprawie skarżący nie powołał, żadnych takich okoliczności, które dawałyby podstawę do zmiany oceny prawnej przytoczonej w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2008 r., a którą to ocenę uwzględnił Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Wskazywane przez skarżącego okoliczności mające uzasadnić brak jego winy w uchybieniu terminowemu dokonaniu czynności były poddane ocenie w zaskarżonym postanowieniu przez Sąd pierwszej instancji i oceny tej skarżący we wniesionym zażaleniu skutecznie nie podważył. Z powyższych względów zażalenie należało uznać za pozbawione uzasadnionych podstaw i oddalić je na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.