I FSK 1433/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku K. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 18 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 179/10 w sprawie ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 18 grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2004 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 18 czerwca 2010 r., sygn. akt I SA/Łd 179/10 pełnomocnik K.B. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 18 grudnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I kwartał 2004 roku. Po rozpatrzeniu wniosku Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wniosek nie jest zasadny z następujących względów. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") decyzja o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu pozostawiona jest do uznania Sądu, który może wydać takie rozstrzygnięcie w razie stwierdzenia wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jednak aby możliwym było podjęcie rozstrzygnięcia, którego domaga się wnioskodawca, musi on uprawdopodobnić okoliczności mieszczące się w granicach wspomnianych przesłanek. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre wymagają bowiem skonkretyzowania w postaci dokładnej i wyczerpującej argumentacji skarżącego, względnie gdy okaże się to konieczne, zobrazowania sytuacji za pomocą odpowiednich dokumentów. Tymczasem zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek w istocie nie zawiera żadnego uzasadnienia, co oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawnej możliwości prowadzenia postępowania w celu ustalenia, czy sytuacja życiowa skarżącego uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej. Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.