II OSK 266/20

SENTENCJA Dnia 7 lutego 2023 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Jan Szuma po rozpoznaniu w dniu 7 lutego 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lipca 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 354/19 w sprawie ze skargi Z. B. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia 1 lutego 2019 r. nr IFXIV.7840.1.50.2018 w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek uczestniczki postępowania R. S.-G. o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 15 lipca 2019 r., II SA/Gl 354/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Gliwicach oddalił skargę Z. B. na postanowienie Wojewody Śląskiego z 1 lutego 2019 r., nr IFXIV.7840.1.50.2018, w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z 1 czerwca 2017 r., Nr 291/2017, Starosta Żywiecki zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z.B. (inwestor) pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego na działce nr [...] w miejscowości [...] (źródłowa decyzja). R.S. pismem z 14 maja 2018 r. skierowanym do Starosty Żywieckiego zwróciła się z prośbą o dokonanie weryfikacji projektu budowlanego i wydanego pozwolenia na budowę ww. inwestycji z obowiązującymi przepisami, w tym z przepisami prawa budowlanego. Wyrokując w sprawie II SA/Gl 354/19 kolejno wskazano, że pismem z 24 maja 2018 r. Starosta Żywiecki udzielił interweniującej odpowiedzi wskazując, że źródłowa decyzja w sprawie pozwolenia na budowę została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa budowlanego na podstawie kompletu wymaganych przepisami dokumentów, w projektowanym obiekcie będą świadczone wyłącznie usługi w zakresie mechaniki i elektromechaniki, a inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Starosta wyjaśnił również, że organem właściwym do sprawdzenia, czy wskazane powyżej przedsięwzięcie jest realizowane zgodnie z projektem budowlanym jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Żywcu. Następnie sąd pierwszej instancji ustalił, że w kolejnym piśmie z 10 lipca 2018 r. R.S. wskazała, że na etapie pozwolenia na budowę błędnie ustalono krąg stron, co spowodowało, że nie uczestniczyła w tym postępowaniu, przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę powinna podlegać wzruszeniu. Starosta zobowiązał wnioskodawczynię do określenia, kiedy dowiedziała się o źródłowej decyzji. W odpowiedzi na to wezwanie R.S. wskazała, że wnosi o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Żywieckiego z 1 czerwca 2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi pozwolenia na budowę warsztatu samochodowego. Jako przesłankę wznowienia postępowania podała okoliczność, iż jako strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, o którym dowiedziała w dniu 21 kwietnia 2018 r., gdy po przyjeździe na swoją działkę dostrzegła wylaną płytę fundamentową na działce inwestora. Szczegółowe informacje o wydanym pozwoleniu na budowę wnioskodawczyni uzyskała ze strony internetowej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Dalej w wyroku II SA/Gl 354/19 przywołano, że postanowieniem z 19 września 2018 r. wydanym na podstawie art. 149 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2017, poz. 1257, K.p.a.) Starosta Żywiecki odmówił wznowienia postępowania, uznając, że wnioskująca uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Dodatkowo wskazano, że wnioskodawczyni nie została uznana za stronę przedmiotowego postępowania, gdyż granica jej działki znajduje się w odległości około 30 metrów od projektowanego obiektu, a odległość budynku mieszkalnego stanowiącego jej własność od projektowanego budynku warsztatu wynosi około 45 metrów. W wyroku wskazano, że R.S. wniosła na w/w postanowienie Starosty zażalenie, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu powyższego zażalenia Wojewoda Śląski powołanym na wstępie postanowieniem uchylił postanowienie organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. W wyroku podniesiono, że w ramach rozważań prawnych organ II instancji wskazał, że pierwszym pismem, w którym żaląca domagała się podjęcia od organu I instancji działań mających na celu zweryfikowanie prawidłowości dotychczasowej decyzji o pozwoleniu na budowę było pismo z 14 maja 2018 r. Po jego otrzymaniu organ I instancji powinien poinformować wnioskodawczynię o przewidzianych w K.p.a. dwóch trybach umożliwiających jej wzruszenie i wezwać o doprecyzowanie podania, tj. do wskazania, czy domaga się wznowienia postępowania, czy stwierdzenia nieważności ww. decyzji o pozwoleniu na budowę. Starosta powinien poinformować wnioskodawczynię również o konieczności wskazania terminu, w którym dowiedziała się o kwestionowanej decyzji, w przypadku, jeżeli jej pismo stanowi wniosek o wznowienie postępowania. Organ I instancji jednak nie podjął wyżej opisanych czynności, lecz udzielił żalącej pismem odpowiedzi wskazując, że źródłowa decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Natomiast za wniosek o wznowienie postępowania organ I instancji uznał dopiero pismo wnioskodawczyni z 16 lipca 2018 r., w konsekwencji przyjął, że uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania. Zdaniem organu II instancji rozstrzygnięcie to narusza przepisy art. 6, 7, 9 K.p.a., co skutkowało jego uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewoda wskazał, że w toku ponownego postępowania organ I instancji za wniosek o wznowienie postępowania uzna pismo wnioskodawczyni z 14 maja 2018 r., następnie ustali, czy wnioskodawczyni dochowała miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. oraz w zależności od poczynionych ustaleń wyda postanowienie o wznowieniu postępowania w sprawie przedmiotowej decyzji o pozwoleniu na budowę, bądź też postanowienie o odmowie wznowienia postępowania w tej sprawie. Na w/w postanowienie Wojewody Z.B. wniósł skargę, w której zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. art. 235 § 1 w zw. z art. 6, 7, 9, w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. – poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu sprzecznej wykładni pisma wnioskodawczyni z 14 maja 2018 r. i uznanie, iż pismo to może być uznane za złożone w trybie skargowym, o którym mowa w art. 227 i nast. K.p.a. oraz stanowi wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, podczas gdy pismo to stanowi wyłącznie zapytanie w kwestii spełnienia norm ochrony środowiska oraz informuje o prowadzeniu prac budowlanych. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów art. 7, 77, 107 K.p.a. poprzez poczynienie przez organ II instancji błędnych ustaleń, sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz oświadczeniami wnioskodawczyni zawartymi w jej pismach, a w efekcie błędne uznanie, iż pismo z 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 9 w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż winny one znaleźć zastosowanie w sprawie przy analizie pisma wnioskodawczyni z dnia 14 maja 2018 r. Skarżący zarzucił także naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w taki sposób, że nie da się dociec na jakiej podstawie organ lI instancji uznał, iż pismo wnioskodawczyni z 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania, a także naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. z zw. z art. 148 K.p.a. w zw. z art. 149 § 3 K.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że organ I instancji w sposób niewłaściwy zbadał, czy wnioskodawczyni dochowała miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Gliwicach skargę oddalił. W motywach tego orzeczenia sąd pierwszej instancji stwierdził, że wbrew stanowisku skarżącego z pisma R.S. z 14 maja 2018 r. jednoznacznie wynika, że wnioskodawczyni "poddaje" pod wątpliwość zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Poprzez użycie słów: "w związku z powyższym" wnioskodawczyni zwróciła się do organu I instancji o weryfikację wydanego pozwolenia na budowę. Pismo to nie miało zatem charakteru informacyjnego, jak próbuje dowodzić skarżący. Po drugie, w piśmie z 14 maja 2018 r. wnioskodawczyni wprost wskazuje, że weryfikacja powinna odbyć pod względem zgodności m. in. z przepisami prawa budowlanego, a nie jak wskazuje skarżący – tylko z normami środowiskowymi. W konsekwencji w ocenie tegoż sądu wojewódzkiego z pisma wnioskodawczyni wprost wynika żądanie powtórnej weryfikacji przedmiotowej decyzji i w tym zakresie nie wymaga ono wykładni. Sąd pierwszej instancji uznał, że treść pisma z 14 maja 2018 r. nie pozwalała stwierdzić, czy wnioskodawczyni domaga się wznowienia postępowania, czy stwierdzenia nieważności. Zdaniem tegoż sądu, zważywszy na wynikający z art. 235 K.p.a. prymat postępowania jurysdykcyjnego nad postępowaniem skargowym organ II instancji zasadnie przywołał ten przepis, gdyż w sytuacji, w której strona domagała się weryfikacji decyzji ostatecznej, wywieść można obowiązek organu do wezwania wnioskodawczyni na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. do sprecyzowania swojego żądania poprzez wskazanie, którego z nadzwyczajnych trybów wskazanych w art. 235 K.p.a. dotyczy jej pismo. WSA w Gliwicach stwierdził ostatecznie, że wszystkie zarzuty podniesione w skardze okazały się bezzasadne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Z.B. – zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1032 ze zm., Ppsa) – naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 151 Ppsa przez błędne przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia; b) art. 7, 77 § 1, 107 § 3 K.p.a. w zw. art. 1 § 1 i 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych (Pusa) poprzez błędne przyjęcie, że organ lI instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a to, iż prawidłowo przyjął, że pismo R.S. z 14 maja 2018 r. stanowi podanie o wznowienie postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu skarżącemu pozwolenia na budowę; poczynienie przez sąd pierwszej instancji ustaleń dowolnych, jak też dokonanie dowolnej wykładni oświadczenia wnioskodawczyni, wbrew ich treści; c) art. 145 § 1 "pkt c" Ppsa - poprzez jego niezastosowanie, mimo zaistnienia po stronie organu lI instancji istotnego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia - a to art. 235 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6, 7, 9 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu błędnej (dowolnej) wykładni pisma R.S. z 14 maja 2018 r. i uznanie, iż pismo to może być uznane za złożone w trybie skargowym, o którym mowa w art. 227 i nast. K.p.a. oraz stanowi wniosek o wznowienie postępowania w sprawie, podczas gdy pismo to wyraźnie stanowi zapytanie w kwestii prawidłowości prowadzonej inwestycji i jej zgodności z wydanymi decyzjami i normami oraz art. 7, 77, 107 K.p.a. – poprzez poczynienie przez organ lI instancji ustaleń błędnych, sprzecznych ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz jasnymi oświadczeniami R.S. zawartymi w jej pismach – a w efekcie uznanie, iż pismo z 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy teza ta nie znajduje żadnego oparcia tak w treści w/w pisma, jak i kolejnych pism, a w efekcie nie uchylenie zaskarżonego postanowienia; d) art. 145 § 1 "pkt c" Ppsa - poprzez jego niezastosowanie, mimo zaistnienia po stronie organu lI instancji istotnego naruszenia przepisów postępowania, mającego istotny wpływ na treść orzeczenia – a to art. art. 107 § 3 K.p.a. – poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w taki sposób, iż w istocie nie da się dociec na jakiej podstawie organ lI instancji uznał, iż pismo z 14 maja 2018 r. stanowiło wniosek o wznowienie postępowania – przy jednoczesnym poczynieniu w tym zakresie przez sąd pierwszej instancji własnych (dowolnych) ustaleń – a w efekcie nie uchylenie zaskarżonego postanowienia; Skarżący kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przewidzianych, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej strona skarżąca podnosi, że sąd wojewódzki – bez przesłuchania wnioskodawczyni – ustala samoistnie treść jej oświadczenia woli i wiedzy, z czym nie sposób się zgodzić. Sąd pierwszej instancji przywołuje przy tym argument, że treść w/w pisma wnioskodawczyni wskazuje na konieczność weryfikacji dotychczasowej decyzji odnośnie zgodności z prawem budowlanym, przy czym z treści pisma nie wynika żądanie wznowienia postępowania, jak to dowolnie sąd meriti przyjmuje, ale weryfikacja prawidłowości prowadzonej na podstawie decyzji inwestycji. W odpowiedzi R.S. na skargę kasacyjną wniesiono o jej oddalenie, oraz przyznanie na rzecz uczestniczki zwrotu niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zdaniem uczestniczki postępowania trafnie dostrzegł sąd - a przed nim Wojewoda Śląski uchylając do ponownego rozpoznania postanowienie o odmowie wznowienia postępowania - że wskutek sposobu w jaki procedował Starosta, uczestniczka została całkowicie pozbawiona możliwości obrony swoich praw. Pełnomocnik skarżącego kasacyjnie pismem procesowym z 5 listopada 2022 r. cofnął wniosek o przeprowadzenie rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów. Sprawa podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony nie żądały, stosownie do art. 182 § 2 Ppsa, jej przeprowadzenia. W ocenie Sądu skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. A. Wskazanie w podstawach kasacyjnych na art. 145 § 1 "pkt c" Ppsa dotknięte jest wadliwością formalną, art. 145 § 1 K.p.a. dzieli się na trzy punkty, tylko pierwszy z nich dzieli się na litery. Przyjęcie w przepisach Ppsa koncepcji przymusu adwokacko-radcowskiego przy sporządzeniu skargi kasacyjnej ma – przy uwzględnieniu sformalizowanego charakteru takiego środka odwoławczego – zapewnić niezbędny poziom takiego pisma procesowego. Nie jest rolą Sądu Naczelnego zastępowanie strony we wskazaniu podstaw kasacyjnych, wypadnie jednak przyjąć, że fachowemu pełnomocnikowi skarżącego kasacyjnie chodzi o zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, tylko bowiem w art. 145 § 1 pkt 1 Ppsa występuje dalszy podział na jednostki redakcyjne oznaczone literami. B. Zarzut naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na postanowienie, skoro w tej sprawie skargę na taki akt oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzuty naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 Ppsa będą musiały zostać uznane jako nie oparte na usprawiedliwionej podstawie. C. Nie są skuteczne te wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej, w ramach których podnoszona jest błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 235 § 1 w zw. z art. 6,7, 9 w zw. z art. 64 § 2 K.p.a. Słusznie sąd wojewódzki zinterpretował charakter pisma uczestniczki z 14 maja 2018 r. – przywołując zarazem jego treść – dochodząc do wniosku, że R.S. domagała się w nim weryfikacji źródłowej decyzji ostatecznej Starosty Żywieckiego w przedmiocie udzielenia skarżącemu pozwolenia na budowę. Trafnie także w zaskarżonym wyroku zaaprobowano ten pogląd organu II instancji, który – wobec braku wyraźnego wskazania w piśmie uczestniczki z dnia 14 maja 2018 r. trybu, w jakim odbyć by się miała weryfikacja przedmiotowego pozwolenia na budowę – eksponował powinności organu I instancji do wezwania wnioskodawczyni celem doprecyzowania, czy domaga się ona wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji dotychczasowej. Trafna jest także ocena sądu a quo w tym aspekcie, w którym za słuszne uznano wywody organu II instancji odnośnie obowiązków Starosty w zakresie powinności poinformowania uczestniczki (w uzasadnieniu wyroku oczywiście omyłkowo wskazano na R.S. jako "skarżącą" – s. 9, uwaga Sądu) o konieczności wskazania terminu, w którym dowiedziała się o kwestionowanej przez nią decyzji, w przypadku, gdy jej pismo stanowić będzie wniosek o wznowienie postępowania. Takie działanie Starosty stanowiło naruszenie zasad ogólnych K.p.a. wynikających z treści art. 6, 7 i 9 Kodeksu. Zaniechanie przez organ I instancji powyższych działań w ocenie sądu pierwszej instancji uzasadniało uchylenie postanowienia Starosty i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, pogląd ten podziela Sąd Naczelny. W skardze kasacyjnej zresztą nie podniesiono zarzutu naruszenia art. 138 § 2 K.p.a., który stanowił podstawę wydania zaskarżonego postanowienia. D. Chybione jest zarzucanie sądowi wojewódzkiemu, że dokonał interpretacji pisma uczestniczki z 14 maja 2018 r. jako wniosku o wznowienie postępowania zakończonego źródłową decyzją Starosty w przedmiocie pozwolenia na budowę, w szczególności bez przesłuchania R.S.. Zarzut taki nie wytrzymuje krytyki, gdy uwzględnić zakres dopuszczalnego wyjątkowo w procesie sądowoadministracyjnym postępowania dowodowego ograniczonego do dowodu z dokumentu i reguł jego przeprowadzania (art. 106 § 3 Ppsa). Intencja uczestniczki została przez nią jednoznacznie wyjaśniona w dalszym piśmie wniesionym w postępowaniu administracyjnym. Działanie Starosty polegające na zaniechaniu wyjaśnienia intencji wnioskodawczyni i narażenie jej właśnie na upływ terminu uprawniającego do domagania się wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, trafnie w postępowaniu zażaleniowym zostało ocenione przez Wojewodę poprzez uchylenie odmownego postanowienia organu I instancji. Nie są trafne wywody skarżącego kasacyjnie, jakoby pisma uczestniczki z 14 maja 2018 r. i z 31 sierpnia 2018 r. należało potraktować jako odrębne, dotyczyły one tej samej decyzji ostatecznej Starosty, rolą tego organu były udzielenie niezbędnej informacji o prawem przewidzianych trybach weryfikacji takiej decyzji, skoro to żądanie od początku i konsekwentnie w pismach uczestniczki podnoszono. E. Nie są także usprawiedliwione zarzuty naruszenia przepisów art. 7 i 107 § 3 K.p.a., trafnie sąd wojewódzki wywiódł, że niedostatki uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w aspekcie umotywowania charakteru źródłowego podania uczestniczki nie mogły mieć znaczenia, z punktu widzenia oceny skuteczności samej skargi. F. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a., to autor skargi kasacyjnej nie dostrzegł, że stanowi on rozbudowaną regulację, dzielącą się na kilka paragrafów, sama zaś skarga kasacyjna dodatkowo nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia dla tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej. W judykaturze zgodnie podkreśla się, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z paragrafów lub ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 listopada 2012 r., I OSK 2001/12, LEX nr 1291371; 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; 14 marca 2013 r., I OSK 1799/12, LEX nr 1295809; 17 maja 2019 r., II OSK 1665/17; 22 marca 2022 r., II OSK 946/21; 5 lipca 2022 r., II OSK 2723/21; CBOSA.nsa.gov.pl). Brak koniecznej precyzji skargi kasacyjnej w powyższym zakresie uniemożliwia odniesienie się do podniesionego zarzutu naruszenia art. 77 K.p.a. G. Z powyższych przyczyn i działając na podstawie art. 184 Ppsa oddalono skargę kasacyjną. H. Wniosek uczestniczki o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego nie znajduje podstaw w przepisach prawa, gdzie w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej nie przewiduje się możliwości orzekania o zwrocie kosztów na rzecz uczestnika postępowania (por. art. 204 Ppsa).