II OSK 3438/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędzia del. NSA Andrzej Irla (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Po 119/18 w sprawie ze skargi A. G. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. G. solidarnie na rzecz J. R. i H. D. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 11 lipca 2018 r. (sygn. akt II SA/Po 119/18) oddalił skargę A. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. (nr [...]) w przedmiocie doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: PINB) decyzją z dnia [...] września 2017 r. (nr [...]) na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332, dalej: p.b.) stwierdził wykonanie przez A. i S. G. obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia [...] marca 2016 r. (znak [...]) oraz z decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: [...] WINB) z dnia [...] maja 2016 r. znak [...]. Decyzje te dotyczyły rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] położonej w [...] nr [...], a wydane zostały w związku z uprzednią decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. (znak [...]) stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. (znak [...]) o pozwoleniu na rozbudowę wymienionego budynku mieszkalnego. Powołaną wyżej decyzją PINB z dnia [...] marca 2016 r. nakazano inwestorom w celu doprowadzenia wcześniej wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem: 1. zmianę lokalizacji okna w dobudowanej części budynku mieszkalnego ze ściany południowo-wschodniej tj. ściany od strony działki nr [...] poprzez jego likwidację i przeniesienie na ścianę północno-wschodnią; 2. zastąpienie zrealizowanego okna w ścianie pokoju od strony południowo-wschodniej tj. od strony działki [...] nierozwieranym naświetlem z zachowaniem gabarytów istniejącego otworu okiennego. W uzasadnieniu decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązków wskazano, że w związku z decyzją Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2015 r. stwierdzającą nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o pozwoleniu na rozbudowę przedmiotowego budynku mieszkalnego, PINB wszczął postępowanie naprawcze. W ramach tego postępowania, decyzją z dnia [...] marca 2016 r. nakazano wykonanie wskazanych wyżej robót budowlanych. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją [...] WINB z dnia [...] maja 2016 r., zaś skarga na tę decyzję została oddalona przez WSA w Poznaniu prawomocnym wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. (sygn. akt II SA/Po 467/16). W dniu 1 czerwca 2017 r. PINB przeprowadził oględziny spornej nieruchomości i ustalił, że A. i S. G. wykonali od strony południowo-wschodniej jedno nierozwieralne naświetle o wymiarach 131x116 cm (mierzone wewnątrz lokalu) w miejscu istniejącego okna oraz przenieśli okno ze ściany południowo wschodniej na ścianę północno-wschodnią (wymiary 143x116 cm). W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził wykonanie przez inwestorów nałożonych obowiązków. Odwołanie od tej decyzji wnieśli J. R. i H. D. Zwracali m.in. uwagę, że zrealizowane przez inwestorów naświetle posiada przezroczyste szyby. Podkreślali naruszenie art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zignorowanie oceny prawnej wyrażonej uprzednio w sprawie przez WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. II SA/Po 467/16. Wg oceny prawnej sądu, brak było podstaw do zezwolenia inwestorowi na pozostawienie w miejscu dotychczasowego okna, otworu zabudowanego nierozwieralnym przeszkleniem. [...] WINB decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. (nr [...]) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 p.b. nakazał A. i S. G. doprowadzenie do stanu poprzedniego ściany pokoju budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...], od strony południowo-wschodniej, w której w trakcie rozbudowy wykonano otwór okienny. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał stanowisko WSA w Poznaniu zawarte w uprzednio wydanym wyroku (z dnia 23.11.2016 r. sygn. akt II SA/Po 467/16), akcentujące m.in. to, iż nierozwieralne naświetle winno zostać wykonane z materiału przepuszczającego światło, jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, który będzie spełniał wymaganą odporność ogniową, a zarazem będzie nierozwieralne (nieotwieralne). Nie zezwolono inwestorowi na zastąpienie typowego okna, oknem jedynie nierozwieralnym. Mając powyższe na uwadze [...] WINB przyjął, że wykonania przez inwestorów nieotwieranego okna nie można przyjąć za spełnienie obowiązków nałożonych decyzją PINB z dnia [...] marca 2016 r. Zdaniem organu odwoławczego nie można uznać, że inwestor wykonał w całości obowiązki wynikające ze wskazanej decyzji. Powyższe skutkowało nałożeniem obowiązku przywrócenia do stanu poprzedniego ściany, w której w trakcie rozbudowy wykonano otwór okienny. Jak wynika z akt sprawy, wcześniej ściana ta nie miała żadnych otworów okiennych. Tak określony obowiązek znajduje uzasadnienie w przepisie art. 51 ust. 3 p.b. Skargę na opisaną wyżej decyzję wniosła do WSA w Poznaniu A. G. Zarzuciła organowi II instancji: - naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez dokonanie na niekorzyść strony interpretacji normy prawnej pozostawiającej znaczne pole interpretacji i wątpliwości, skutkującej stwierdzeniem że strona nie wykonała nałożonego obowiązku pomimo uznania przez organ I instancji, iż nałożony obowiązek został wykonany, - naruszenie art. 7b k.p.a. poprzez nałożenie bezwzględnego obowiązku zamurowania otworu okiennego, co narusza zasadę adekwatności, wobec możliwości ewentualnego uchylenia decyzji stwierdzającej wykonanie obowiązku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania z jednoczesną wytyczną precyzującą sposób wykonania obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 11.07.2018 r. oddalił skargę. Powołał materialnoprawną podstawę kontrolowanej decyzji – art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego akcentując, że istotą rozstrzygnięcia na podstawie tego przepisu jest stwierdzenie, czy osoby do tego zobowiązane wykonały obowiązek nałożony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Wskazał rodzaj i charakter obowiązku nałożonego na inwestorów decyzją PINB z dnia [...] marca 2016 r. oraz przedstawił ocenę prawną tej sprawy wynikającą w wydanego w sprawie wyroku WSA w Poznaniu z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt II 467/16. Sąd ten wskazał wtedy m.in. na prawidłowość zastosowanego trybu legalizacji samowoli budowlanej (art. 50-51 Prawa budowlanego). Ówcześnie orzekający sąd przyjął także, iż zasadnie [...]WINB stwierdził, że niemożliwe jest uznanie, iż roboty budowlane zostały wykonane przez inwestorów zgodnie z warunkami technicznymi i zasadami wiedzy technicznej. Wykonanie bowiem otworów okiennych w ścianie usytuowanej w odległości mniejszej niż 4 m (3,08 m) od granicy działki sąsiedniej nr [...] w sposób oczywisty narusza par. 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd ten także podzielił ustalenia organów nadzoru budowlanego co do dopuszczalności wypełnienia otworów okiennych materiałem przepuszczającym światło, takim jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie pustakami szklanymi. W takich warunkach rozbudowany budynek będzie zwrócony w kierunku granicy sąsiedniej działki ścianą bez otworów okiennych w odległości ponad 3 m, co byłoby zgodne z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia. W ten sposób zarazem pomieszczenie w "starej" części budynku nie zostanie pobawione dostępu do światła naturalnego w rozumieniu przepisu § 57 ust. 1 rozporządzenia. Zobowiązanie inwestorów do wykonania nierozwieralnego naświetla w pomieszczeniu kuchni spowoduje bowiem, że pomieszczenie to będzie miało dostęp do światła dziennego, wymagany dla pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (§ 57 ust. 1 rozporządzenia), a jednocześnie zlikwidowany zostanie otwór okienny i spełnione zostaną wymogi przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia. Ówcześnie orzekający sąd administracyjny zaznaczył, że organ odwoławczy przekonująco wyjaśnił, iż sformułowanie "nierozwieralne naświetle" jest pojęciem zrozumiałym, wskazując na najistotniejsze cechy materiału, z którego miał zostać wykonany ten element ściany. Inwestorzy (projektant, wykonawca robót) mają w tym względzie pewną swobodę wyboru spośród rozwiązań oferowanych na rynku materiałów budowlanych. Najistotniejsze jest, aby zastosowany został materiał przepuszczający światło, jak luksfery, cegła szklana lub inne przeszklenie, który będzie spełniał wymaganą odporność ogniową, a zarazem aby element ten był nierozwieralny (nieotwieralny). Wstawienie samych przezroczystych i nierozwieralnych szyb nie będzie stanowiło o realizacji decyzji". Nie zezwolono inwestorowi na pozostawienie w miejscu dotychczasowego "typowego" okna – okna nierozwieralnego . W świetle przedstawionej oceny prawnej, obecnie orzekający sąd I instancji uznał, że organ odwoławczy prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że A. i S. G. nie wykonali w całości obowiązków wynikających z decyzji PINB z dnia [...] marca 2016 r. Z protokołu oględzin przeprowadzonych przez PINB w dniu 1 czerwca 2017 r. wynika bowiem, że inwestorzy wykonali od strony południowo-wschodniej jedno rozwieralne naświetle o wymiarach 131x116 cm (mierzone wewnątrz lokalu) w miejscu istniejącego okna oraz przenieśli okno o wymiarach 143x116 cm ze ściany południowo-wschodniej na ścianę północno-wschodnią. Ponadto stwierdzono wykonanie nierozwieralnego naświetla o wymiarach 86x109 cm (mierzone wewnątrz lokalu) w miejscu istniejącego okna. Podkreślił sąd I instancji, że z dokumentacji dołączonej do protokołu oględzin wynika natomiast, że inwestorzy wstawili okna nierozwieralne z przezroczystą szybą, a tym samym nie wywiązali się z ciążących na nich powinnościach, co świadczy o braku wykonania nałożonego obowiązku. W miejscu tym nadal znajduje się nierozwieralne okno z przezroczystą szybą, nie będące nierozwieralnym naświetlem. W istocie jest to bowiem nierozwieralne, przeszklone okno. Zwrócił uwagę sąd I instancji, że art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego nie pozostawia organom nadzoru budowlanego swobody w zakresie rozstrzygnięcia, w przypadku stwierdzenia, że obowiązek określony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy, nie został wykonany. W takiej sytuacji obligatoryjnie należy orzec albo nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Sąd I instancji wskazał też, że powołane w zarzutach skargi art. 7a i art. 7b k.p.a. nie mają w sprawie zastosowania, z uwagi na ich wejście w życie po wszczęciu kontrolowanego postępowania administracyjnego. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku WSA w Poznaniu z dnia 11.07.2018 r. wniosła A. G. Zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania tj.: a) art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) w związku z art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że [...] WINB dokonując oceny stanu sprawy odpowiednio ustalił, czy miało miejsce całkowite lub częściowe niewykonanie nałożonego obowiązku wobec powstających wątpliwości interpretacyjnych, w ramach których PINB w [...] uznał, że obowiązek jest w pełni wykonany, co doprowadziło sąd I instancji do błędnej oceny stanu faktycznego sprawy; b) art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że rozstrzygnięcie [...]WINB odpowiada prawu i nadaje się do wykonania, wobec uchylenia w całości decyzji PINB w sytuacji gdy część obowiązków została wykonana. Skutkiem tego jest sytuacja niepewności prawnej, czy w zakresie części obowiązku, zaskarżoną decyzją organ zatwierdził jego wykonanie, względnie przy założeniu, że z samej sankcji nakazującej określone działanie (przywrócenie ściany budynku do stanu pierwotnego poprzez zamurowanie otworu okiennego) wynika w sposób jednoznaczny zalegalizowanie w stanie obecnie występującym dokonanej dobudówki – to z kolei doprowadza do nakazania wykonania działań, których skutkiem będzie odmienny stan niezgodny z przepisami prawa tj. par. 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. pozbawienie pomieszczenia mieszkalnego dostępu do światła dziennego; II. prawa materialnego tj. par. 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez jego błędne zastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej w istocie doprowadzenie do stanu niezgodnego z prawem w zakresie przewidzianych w tym przepisie wymagań dostępu pomieszczeń do światła dziennego. Skarga kasacyjna domagała się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz żądała zasądzenia kosztów postępowania. Odpowiedź na skargę kasacyjną wnieśli J. R. oraz H. D. Żądali oddalenia skargi kasacyjnej oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325; dalej ustawa powoływana jako p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określone w art. 183 par. 2 p.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Powyższe oznacza, że zakres rozpoznawania sprawy wyznaczyła, przez wskazanie podstaw kasacyjnych, strona wnosząca skargę kasacyjną. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które jej zdaniem zostały przez sąd naruszone (art. 174 p.p.s.a.), a nadto obowiązana jest uzasadnić przytoczone podstawy kasacyjne (art. 176 par. 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw. Podlegała zatem oddaleniu, stosownie do art. 184 p.p.s.a. Nie był trafny zarzut naruszenia przez sąd I instancji przepisów postępowania tj. art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 tej ustawy i w związku z art. 7, 77, 80 k.p.a. W ramach tego zarzutu skarga kasacyjna wskazywała na niepoprawne zaakceptowanie przez WSA w Poznaniu ustaleń organu odwoławczego, iż w sprawie miało miejsce niewykonanie nałożonego na inwestorów obowiązku zrealizowania nierozwieralnego naświetla w ścianie południowo-wschodniej budynku. Akcentowała skarga kasacyjna to, że w ocenianym przypadku występują "wątpliwości interpretacyjne", co do sposobu wykonania tegoż obowiązku. Tak określony zarzut uznać należało za nietrafny. W oparciu bowiem o akta sprawy, w tym treść decyzji określających nałożone obowiązki, jak i ocenę prawną wyrażoną w wydanym w sprawie wyroku WSA w Poznaniu (z dnia 23.11.2016 r.; sygn. akt II SA/Po 467/16), którym związane były zarówno orzekające organy nadzoru budowlanego jak i sąd I instancji stwierdzić należy, że inwestorzy zobowiązani byli do zastąpienia okna w ścianie południowo-wschodniej spornego budynku – nierozwieralnym naświetlem. W sprawie przykładowo wskazano także materiały budowalne, które mogły zostać użyte do zrealizowania tegoż nakazu. Chodziło tu o dopuszczalność wypełnienia spornego otworu okiennego materiałem przepuszczającym światło, takim jak: luksfery, cegła szklana oraz inny rodzaj pustaków szklanych. Mimo tak określonego obowiązku inwestorzy, w miejscu dotychczas występującego, rozwieralnego okna, wykonali inne okno - nierozwieralne i posiadające przezroczyste szyby. W tych okolicznościach podzielić więc należało trafny wniosek i ocenę sądu I instancji, że inwestorzy nie zrealizowali obowiązku nałożonego ostateczną i prawomocną decyzją PINB z dnia [...] marca 2016 r. Wykonanie bowiem nieotwieralnego okna o przezroczystych szybach, nie stanowi realizacji nakazu w postaci realizacji "nierozwieralnego naświetla". W sprawie tej brak było podstaw do przyjmowania występowania jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych, co do tego, jakim materiałem sporny otwór okienny winien zostać wypełniony. Jak bowiem wyżej podkreślono – organ nadzoru budowlanego precyzyjnie wskazał w tej kwestii na luksfery, pustaki szklane lub cegłę szklaną. Użycie takich materiałów związane było także z zapewnieniem spełnienia wymogów przeciwpożarowych w związku z odpornością ogniową tych wyrobów budowlanych. Takiej przy tym cechy nie miało, zastosowane przez inwestorów okno nierozwieralne, zaopatrzone dodatkowo w przezroczystą szybę. Brak było także podstaw do podzielenia zarzutu naruszenia art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że kontrolowane przez sąd I instancji rozstrzygnięcie organu nadzoru budowlanego odpowiada prawu i nadaje się do wykonania wobec powstałej "niepewności prawnej" wynikającej z uchylenia przez organ odwoławczy w całości decyzji pierwszoinstancyjnej w sytuacji, gdy część nałożonych na inwestorów obowiązków została wykonana. Należy podkreślić, że skarga kasacyjna nie uczyniła przedmiotem zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego - art. 138 par. 1 pkt 2 k.p.a., który określa kompetencje orzecznicze organu odwoławczego. Sposób więc zredagowania wyrzeczenia sentencji decyzji organu II instancji, przy przyjętej konstrukcji ocenianej podstawy skargi kasacyjnej, nie pozwala na skuteczne podważenie przyjętego sposobu rozstrzygnięcia tego organu administracji o obowiązkach adresatów wydanej decyzji. Nadto dostrzec należy, że w sprawie nie może być mowy o akcentowanej w skardze kasacyjnej "niepewności prawnej". Całościowa analiza sprawy, w tym treści i rozstrzygnięcia zawartego w kontrolowanej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. wskazuje, że organ ten jednoznacznie przyjął, iż niewykonany przez inwestorów został wyłącznie obowiązek dotyczący otworu okiennego znajdującego się w ścianie południowo-wschodniej spornego budynku. Co do tego, wyraźnie wskazanego aspektu sprawy, wypowiadał się organ II instancji w kontrolowanej decyzji, i przeprowadził trafne w tym zakresie oceny i analizy (por. wyżej). Nadto, odwołaniem wniesionym przez J. R. i H. D. objęty został co do zasady pkt 2 sentencji decyzji pierwszoinstancyjnej. Oznaczało to więc, że inne aspekty sprawy, niż ten regulowany wskazanym rozstrzygnięciem, nie mogły być i nie były przedmiotem ocen [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Bak więc było podstaw do uznawania wystąpienia, zarzucanego skargą kasacyjną stanu jakiejkolwiek "niepewności prawnej". Nie był trafny także zarzut naruszenia par. 57 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r., poz. 1065), poprzez błędne zastosowanie tego przepisu i utrzymanie w mocy decyzji nakazującej w istocie doprowadzenie obiektu do stanu niezgodnego z prawem w zakresie wymogu dostępu pomieszczeń do światła dziennego. Powołany przepis stanowi, że pomieszczenie przeznaczone na pobyt ludzi powinno mieć zapewnione oświetlenie dzienne, dostosowane do jego przeznaczenia, kształtu i wielkości, z uwzględnieniem warunków określonych w § 13 oraz w ogólnych przepisach bezpieczeństwa i higieny pracy. Orzeczony przez organ II instancji nakaz doprowadzenia do stanu poprzedniego ściany pokoju budynku mieszkalnego na działce nr [...] w [...], od strony południowo-wschodniej jest wynikiem niezrealizowania przez inwestorów obowiązku wynikającego z pkt. 2 decyzji PINB w [...] z dnia [...].03.2016 r. Podkreślić należy, iż konsekwencje braku realizacji obowiązków nałożonych w procedurze naprawczej przez organ nadzoru budowlanego, obciążają inwestora (adresata obowiązku). Konsekwencje te odnoszą się także do - powstałej w wyniku orzeczonego nakazu - zmiany funkcjonalności (przeznaczenia) pomieszczenia, które pozbawione zostanie dostępu do światła dziennego i nie będzie mogło być "pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi", w rozumieniu par. 57 ust. 1 cytowanego wyżej przepisu. Jak wyżej wskazano, nie jest to stan niezgodny z prawem, a wyłącznie konsekwencja (skutek) zaniechania przez inwestora realizacji prac budowlanych wynikających z prawomocnej i ostatecznej decyzji organu nadzoru budowlanego. Mając powyższe na uwadze, należało przyjąć, iż skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, co nakazywało orzec o jej oddaleniu, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. O zwrocie uczestnikom kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 204 pkt 2 w zw. z art. 179 p.p.s.a. w związku z uchwałą 7 sędziów NSA z dnia 19.11.2012 r.; sygn. akt II FPS 4/12. Zgodnie ze wskazaną uchwałą art. 204 i art. 205 § 2-4 w związku z art. 207 § 1 p.p.s.a. wraz z właściwymi przepisami odrębnymi, do których odsyła art. 205 § 2 i 3 tej ustawy, stanowią podstawę do zasądzenia zwrotu kosztów za wniesienie sporządzonej przez profesjonalnego pełnomocnika odpowiedzi na skargę kasacyjną.