II GSK 804/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku J. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej J. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 kwietnia 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2612/08 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2612/08 oddalił skargę J. J. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku J. J. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że uiszczenie nałożonej na nią kary w kwocie 5.000 złotych może uniemożliwić uregulowanie bieżących zobowiązań finansowych i w konsekwencji doprowadzić do odejścia z pracy części osób współpracujących z nią. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca nie wykazała, aby zaistniały ustawowe przesłanki wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżąca ograniczyła się do twierdzeń, że wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną może doprowadzić do konsekwencji związanych z nieuregulowaniem bieżących zobowiązań finansowych, w tym odejścia z pracy części osób z nią współpracujących. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżąca powinna chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza gołosłowne i ogólnikowe twierdzenia. W przedmiotowej sprawie okoliczności podniesione przez skarżącą nie prowadzą do konsekwencji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś egzekucja nałożonej przez organ administracji, kary pieniężnej nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne. W przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej, istnieje możliwość zwrotu wpłaconej kwoty. Powyższej oceny nie zmienia też ewentualne zagrożenie utraty płynności finansowej i odejście osób współpracujących ze skarżącą. Skarżąca nie wskazała bowiem okoliczności potwierdzających istnienie ryzyka wystąpienia tych zdarzeń. W aktach sprawy brak jest dokumentów świadczących o trudnej sytuacji finansowej skarżącej. Na marginesie zauważyć należy, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek.