I OSK 211/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędziowie sędzia NSA Jan Kacprzak sędzia WSA del. Wojciech Mazur Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Go 586/08 w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. W. z dnia (...) lipca 2008 r. nr (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Go 586/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia (...) lipca 2008 r., nr (...), oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Oddziału Dodatków Mieszkaniowych Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta w G. z dnia (...) maja 2008 r., nr (...), w przedmiocie dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: w dniu 15 marca 2008 r. H. K. złożyła w Urzędzie Miasta G. wniosek o przyznaniu dodatku mieszkaniowego, załączając do niego deklarację o wysokości dochodów za okres pełnych trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku (grudzień 2006, styczeń oraz luty 2007). W deklaracji tej oświadczyła, że użytkuje lokal mieszkalny o łącznej powierzchni 36,32 m2, a w skład jej gospodarstwa domowego wchodzi 5 osób: ona sama, A. K. - mąż, D. K. – syn, M. K. – syn oraz F. K. – córka. Ponadto oświadczyła, że łączny dochód gospodarstwa domowego we wskazanym okresie wynosił 4.493,19 zł i składał się z jej renty w kwocie 1.705,44 zł oraz renty jej męża w kwocie 2.787,75 zł, natomiast pozostali członkowie gospodarstwa domowego nie osiągnęli żadnego dochodu. Tym samym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego skarżącej wynosił 299,55 zł. Prezydent G. decyzją z dnia (...) marca 2007 r., znak: (...), na podstawie art. 7 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr. 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 z późn. zm.), przyznał H. K. dodatek mieszkaniowy w kwocie 224,15 zł, w tym ryczałt za brak CO i/lub CW i/lub instalacji gazowej w kwocie 22,93 zł. Postanowieniem z dnia (...) kwietnia 2008 r. znak: (...) Prezydent G. wznowił postępowanie z urzędu w sprawie zakończonej wskazaną wyżej ostateczną decyzją, ponieważ wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Następnie, Prezydent G. decyzją z dnia (...) maja 2008 r. znak: (...), na podstawie art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, po wznowieniu postępowania, uchylił własną decyzję z dnia (...) marca 2007 r. oraz po ponownym rozpatrzeniu sprawy, przyznał H. K. dodatek mieszkaniowy w wysokości 135,35 zł, w tym ryczałt za brak CCW w wysokości 13,85 zł. Organ wskazał, że we wniosku z dnia 15 marca 2007 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego H. K. nie wykazała osiąganych w okresie grudzień 2006 r. oraz styczeń, luty 2007 r. dochodów M. K. oraz F. K. (którzy wchodzą w skład jej gospodarstwa domowego), osiąganych z tytułu pobierania zasiłku stałego w kwocie po 444 zł miesięcznie. W związku z tym, zdaniem organu, dochody te powinny być zaliczane do dochodu stanowiącego podstawę przy przyznawaniu i wyliczaniu dodatku mieszkaniowego. Tym samym skorygowano dochód przyjmując do wyliczenia dodatku mieszkaniowego, dochód gospodarstwa domowego w wysokości 7.157,19 zł, tj. 4.493,19 zł (wysokość dochodu wg deklaracji) oraz 2.664,00 zł (nie wykazane w deklaracji zasiłki stałe) i przyznano dodatek mieszkaniowy w kwocie 135,35 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G. decyzją z dnia (...) lipca 2008 r., znak (...), utrzymało w mocy wskazaną wyżej decyzję, podkreślając, że faktu wypłaty zasiłków stałych dla córki F. i syna M., skarżąca nie kwestionowała zarówno w złożonym odwołaniu, jak i w znajdującym się aktach sprawy piśmie z dnia 15 kwietnia 2008 r. Na tę decyzję H. K. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, podnosząc, że nie została poinformowana o tym, iż pieniądze z tytułu otrzymywanych przez jej dzieci zasiłków należy traktować jako jej dochód oraz podkreśliła, że nie otrzymywała od dzieci tych pieniędzy. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2008 r., sygn. akt II SA/Go 586/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia (...) lipca 2008 r., oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Oddziału Dodatków Mieszkaniowych Wydziału Spraw Społecznych Urzędu Miasta w G. z dnia (...) maja 2008 r., wskazując, że stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych, przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ administracji nie ustalił w sposób jednoznaczny oraz niebudzący jakichkolwiek wątpliwości, składu osobowego gospodarstwa domowego skarżącej. Postępowanie wyjaśniające dotyczące tej okoliczności, ograniczyło się bowiem do uznania za wystarczające i wiarygodne oświadczenia skarżącej w tym zakresie, zawartego we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Oświadczenia tego w żaden sposób nie weryfikowano przy pomocy innych środków dowodowych, jak na przykład dokumentacji dotyczącej przyznania M. K. i F. K. zasiłków stałych oraz przesłuchania ich na okoliczność ustalenia faktycznego składu gospodarstwa domowego skarżącej. Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę kasacyjną złożyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w G., reprezentowane przez adwokata J. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1) art. 16 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), poprzez wydanie orzeczenia sądu przez skład, w którym jeden z jego członków nie był sędzią, 2) art. 133 § 1 wskazanej wyżej ustawy, zgodnie z którym sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy (całości akt sprawy), tymczasem zaskarżone orzeczenie zostało wydane jedynie na podstawie części akt sprawy, to jest: a) na podstawie wyrwanego z całości, części zdania H. K., zamieszczonego w piśmie z dnia 15 kwietnia 2008 r., któremu nadano całkowicie inne od rzeczywistego znaczenie i sens, bez uwzględnienia całej treści tego pisma, z której w oczywisty sposób wynika, że gospodarstwo domowe składa się z pięciu, a nie z trzech osób; b) poprzez pominięcie dowodów w postaci wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, a w szczególności pkt 10 dotyczącego liczby osób w gospodarstwie domowym, deklaracji o wysokości dochodów, z której wynika, że gospodarstwo domowe składa się z pięciu osób, a ponadto, że M. K. i F. K. pozostają na utrzymaniu rodziców, a także tego, że deklaracja powyższa została złożona przez H. K. z pouczeniem jej o treści art. 233 K.k., z adnotacją "potwierdzam własnoręcznym podpisem prawdziwość danych zamieszczonych w deklaracji."; c) poprzez pominięcie dowodu w postaci oświadczenia H. K. zawartego w odwołaniu z dnia 25 maja 2008 r., w postaci " Z mojej emerytury i męża muszę utrzymać cała rodzinę, tj. 5 osób, w tym 2 dzieci, które leczą się psychiatrycznie, a z G. Centrum Pomocy Rodzinie otrzymują po około 400 zł"; 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez bezpodstawne uznanie, że postępowanie przed organami administracji publicznej odbyło się z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, 77, 80 i 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy, w sytuacji kiedy naruszenie to nie miało miejsca. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, choć sąd wskazał na naruszenie powyższych przepisów, nie wskazał na czym ono polega w tej konkretnej sprawie; uzasadnienie sądu zawarte na stronie 8 (akapit drugi) zawiera bowiem jedynie przywołanie wymienionych tam przepisów prawa i krótkie wyjaśnienie czego ono dotyczy, z pominięciem okoliczności tej konkretnej sprawy, w sytuacji kiedy: a) oba organy administracji publicznej zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i należycie go oceniły; wbrew twierdzeniom sądu nie pominęły okoliczności, że zasiłki stałe przyznane dzieciom strony przeciwnej, tj. M. K. i F. K. zostały wydane dla osób samotnie gospodarujących, b) stronie zapewniono czynny udział w postępowaniu, to jest w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2008 r. pouczono H. K. o treści art. 10 K.p.a., to jest o tym, że przysługuje jej prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji ma możliwość wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań; c) decyzje obu organów nie naruszają postanowień art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej powtórzono argumentację przywołaną w zarzutach skargi kasacyjnej, nieco ją rozbudowując. W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. K. wniosła o jej oddalenie, oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów pomocy prawej udzielonej z urzędu w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca powołując się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazała na dopuszczalność udziału w składzie orzekającym asesora sądowego. W stosunku do pozostałych zarzutów skarżąca stwierdziła, że nie znajdują one jakichkolwiek podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skuteczne natomiast zakwestionowanie prawidłowości sprawowanej kontroli przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest możliwe w przypadku wskazania przepisów prawa, które naruszył sąd, a następnie powiązanie zarzutów z nimi związanych z odpowiednimi normami prawa procesowego bądź materialnego, które wadliwie zastosowano w postępowaniu administracyjnym, a nadto wykazanie, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu naruszenia art. 16 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieprawidłową obsadę sądu, wydanie orzeczenia sądu przez skład, w którym jeden z jego członków nie był sędzią, który to zarzut dotyczy nieważności postępowania (art. 183 § 2 pkt 4 ustawy). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając niniejszą sprawę nie podzielił wyrażonego w skardze kasacyjnej stanowiska, że udział w składzie orzekającym Sądu pierwszej instancji asesora, stanowił o niewłaściwej obsadzie tego sądu. Wskazać należy, że z art. 16 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że sąd administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów, z zastrzeżeniem § 2 i 3, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z punktu widzenia treści tego przepisu zaskarżony wyrok został wydany we właściwym składzie trzech sędziów. Przewodniczący składu i jeden członek składu orzekającego byli sędziami, zaś jeden członek tego składu był asesorem sądowym, któremu Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 26 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) powierzył pełnienie czynności sędziowskich. Przypomnieć trzeba, że w związku ze statusem prawnym asesorów sądowych w sądownictwie powszechnym Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 29 października 2007 r., SK 7/06 (OTK-A 2007, nr 9, poz. 108) stwierdził niekonstytucyjność art. 135 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. Nr 98, poz. 1070 ze zm.), przewidującego powierzenie asesorowi sądowemu pełnienie funkcji sędziowskich, z tym że jednocześnie odroczył o osiemnaście miesięcy utratę mocy obowiązującej tego przepisu. Trybunał Konstytucyjny stwierdził w uzasadnieniu wymienionego wyroku, że dotychczasowe czynności asesorów sądowych nie podlegają wzruszeniu na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji RP. Stanowisko zajęte przez Trybunał Konstytucyjny odnosi się co prawda do przepisów regulujących instytucję asesora sądu powszechnego, należy jednak przyjąć, a to ze względu na podobieństwo unormowań, że jest ono miarodajne także w odniesieniu do instytucji asesora przewidzianej w ustawie Prawo o ustroju sądów administracyjnych. W związku z rozważanym zarzutem kasacyjnym uwzględnienia wymaga w szczególności pogląd Trybunału Konstytucyjnego, że nawet stwierdzenie niezgodności z Konstytucją przepisu przyznającego kompetencje do powierzenia asesorowi sądowemu pełnienia czynności sędziowskich na czas oznaczony, nie może stanowić podstawy do kwestionowania udziału asesora, za zgodą kolegium właściwego sądu, w wydawaniu wyroków w okresie obowiązywania niekonstytucyjnego przepisu. Prowadzi to do wniosku, że udział w składzie orzekającym asesorów sądowych, którym na podstawie art. 26 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych powierzono pełnienie czynności sędziowskich nie może być traktowany jako sprzeczny z przepisami prawa. Zauważyć bowiem należy, że zaskarżony w niniejszej sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim wydany został w dniu 19 listopada 2008 r., zaś, zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego SK 7/06, utrata mocy obowiązującej przepisu art. 135 § 1 powołanej ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych datuje się na dzień 29 kwietnia 2009 r., a więc zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim nie został wydany z naruszeniem prawa. Przedstawione wyżej stanowisko jest powszechnie zajmowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok tego Sądu z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt I GSK 122/07; z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt II OSK 745/07 i z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I OSK 1071/07, niepubl.). W związku z tym uznać należy, że zarzut o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 16 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest nieusprawiedliwiony. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny pragnie zaznaczyć, że akta sprawy, o których mowa w tym przepisie oznaczają dokumentację sprawy, na podstawie której organ ustalił stan faktyczny sprawy i wydał rozstrzygnięcie będące przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. Należy zatem przyjąć, że przesłane przez organ przy skardze akta sprawy są tymi, które organ posiadał prowadząc postępowanie zakończone orzeczeniem zaskarżonym do Sądu. Przepisy nie nakładają natomiast na sąd obowiązku zgromadzenia kompletnych akt postępowania w sprawie toczącej się przed nim, a tylko dokonanie oceny na podstawie akt przesłanych przez organ, a wyjątkowo uzupełnianych dodatkowymi istotnymi dowodami z dokumentów. Sąd oczywiście może wezwać organ do uzupełnienia akt sprawy, jeśli przez niedopatrzenie organu akta zawierają braki, ale to uzupełnienie dotyczy tych akt, które organ posiadał wydając rozstrzygnięcie. Uzupełnienie to nie może natomiast oznaczać kompletowania przez sąd akt znajdujących się poza organem, gdyż to nie należy do obowiązków sądu, ale organu. Sąd może nawet dołączyć akta innych spraw znajdujących się w jego posiadaniu, ale w sytuacji, gdy na przykład w sprawie będącej przedmiotem oceny, akta przesłane przez organ są kopiami, a oryginały znajdują się w innych aktach sprawy, natomiast takie czynności sądu nie mogą zastępować działań organu zobligowanego do dostarczenia akt sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w niniejszej sprawie uznać zatem należy, że Sąd pierwszej instancji spełnił dyspozycję art. 133 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu tego przepisu jest nieuzasadniony. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wskazać należy, iż brzmienie tego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Można zatem zarzucić Sądowi pierwszej instancji naruszenie wyżej wymienionego przepisu tylko wówczas, gdy Sąd ten stwierdził naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mimo to Sąd ten nie spełnił dyspozycji tej normy prawnej i nie uchylił zaskarżonej decyzji. Jeśli zatem z wyroku wynika, że Sąd pierwszej instancji dopatrzył się naruszenia przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i uchylił zaskarżoną decyzję, to uznać należy, że rozstrzygnięcie jest zgodne z dyspozycją stosowanej przez Sąd pierwszej instancji normy prawnej, z czym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. W niniejszej sprawie bowiem Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że wyjaśnienia wymaga skład osobowy gospodarstwa skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie w tym miejscu podkreślić, że każda sprawa dotycząca dodatku mieszkaniowego musi być traktowana indywidualnie z wzięciem pod uwagę okoliczności, które mogą rzutować na sytuację dochodową rodziny wnioskodawcy. Dlatego tak ważne jest, aby organ dysponował właściwym materiałem dowodowym, pozwalającym na ustalenie stanu majątkowego wnioskodawcy. Decydujące znaczenie ma tu zatem nie tyle sam stan majątkowy osoby ubiegającej się o przyznanie jej dodatku, ale uzyskiwany dochód przez gospodarstwo domowe w rozumieniu art. 3 ust. 3 i 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, w tym również dochód uzyskiwany z posiadanych dóbr materialnych. W niniejszej natomiast sprawie organ administracyjny ograniczył postępowanie wyjaśniające, zmierzające do ustalenia składu osobowego gospodarstwa domowego skarżącej, do uznania za wiarygodne i wystarczające oświadczeń skarżącej w tym zakresie. Okoliczność ta nie została jednak poparta żadnymi innymi dowodami. Również w zarzutach skargi kasacyjnej organ oparł się głównie na informacjach znajdujących się w oświadczeniu wnioskodawczyni. Wskazać należy, że, jak wynika z akt, w niniejszej sprawie zostały wydane dwie decyzje – jedna przyznająca zasiłek stały dla osoby samotnie gospodarującej, zaś druga przyznająca dodatek mieszkaniowy, w uzasadnieniu której organ, na podstawie twierdzenia skarżącej, podaje, że w gospodarstwie domowym zamieszkuje pięć osób. Ustalenia zatem wymaga kwestia, czy w gospodarstwie domowym skarżącej zamieszkuje wspólnie pięć osób i wtedy zasiłek stały będzie wliczony do wysokości dochodów gospodarstwa domowego, czy też w gospodarstwie tym wspólnie zamieszkują trzy osoby i wtedy zasiłek taki nie będzie już podlegał wliczeniu do dochodów gospodarstwa domowego. Z powyższych wywodów wynika zatem, że nieustalenie kwestii faktycznej ilości osób zamieszkujących w gospodarstwie domowym skarżącej stanowi naruszenie prawa mające istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z tym należy się zgodzić z Sądem pierwszej instancji, który uznał, że braki w dokonanych przez organ ustaleniach nie pozwalają podzielić stanowiska o składzie gospodarstwa domowego skarżącej, a zgromadzony w spawie materiał dowodowy nie doprowadził do należytego wyjaśnienia stanu faktycznego w tej kwestii. Konieczne jest zatem przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.