II SAB/Lu 68/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Sidor po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D., Z. P., B. G., W. R., W. K., H. Z., W. K., S. K., H. H. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niewykonania wyroku WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 37/10 dotyczącej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwanej ppsa, skarga do sądu administracyjnego jest dopuszczalna po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jakie służyły skarżącemu w postępowaniu przed organem administracji. Skarżący wnieśli skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego zarzucając temu organowi niewykonanie wyroku WSA w Lublinie w sprawie sygn. akt II SA/Lu 37/10 dotyczącej rozbudowy stacji bazowej telefonii komórkowej W świetle przepisu art. 37 § 1 kpa w tej sytuacji skarżącym przysługiwało zażalenie na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Jednak w wykonaniu wezwania Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, skarżący złożyli pismo z dnia 24 października 2010r., w którym wyjaśnili, że nie składali do WINB zażalenia na niewykonanie wyroku Sądu w sprawie II SA/Lu 37/10 przez organ I instancji, natomiast skargę w niniejszej sprawie wnieśli za pośrednictwem organów obu instancji, co w ich przekonaniu, umożliwiło tym organom (w tym organowi wyższego stopnia) wyrażenie stanowiska. Złożone przez skarżących wyjaśnienie nie daje podstaw do przyjęcia, że zachowali tryb przewidziany w art. 37 § 1 kpa, bowiem zażalenie, o którym mowa w tym przepisie, powinno mieć odrębną formę i uprzedni – w stosunku do skargi – charakter; wniesienie zatem skargi skierowanej do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu wyższego stopnia, a więc tej samej skargi i w tej samej dacie, nie wyczerpuje trybu, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. W tej sytuacji skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.