II OSK 1485/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.) Protokolant Andżelika Borek po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt II SA/Wr 3/05 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 30 maja 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 3/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę J. Z. na decyzję Wojewody D. z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Z. Ś. z dnia [...] o wymeldowaniu skarżącego z lokalu położonego w Z. Ś. przy ul. [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że u podstaw rozstrzygnięcia organu legło unormowanie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87, poz. 960 ze zm.) zgodnie, z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego w razie, gdy osoba ta bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego nie dopełniając obowiązku wymeldowania się. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że materiał zebrany w postępowaniu wyjaśniającym nie pozostaje w sprzeczności ze stanem faktycznym, skoro dokumentacja sprawy wskazuje niedwuznacznie na odpowiadające kryterium z art. 15 ust. 2 ustawy ewidencyjnej opuszczenie przez skarżącego spornego lokalu i skupienie swych interesów życiowych poza tym miejscem. Twierdzenie skarżącego, że nie przebywa w miejscu stałego zameldowania od 1997 r. tylko dlatego, że była żona wymieniła zamki w drzwiach wejściowych jest o tyle bez znaczenia, że nie podjął on skutecznych środków zmierzających do przywrócenia utraconego posiadania. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego, że opuszczenie lokalu przez skarżącego miało charakter definitywny, bowiem skarżący skoncentrował swoje sprawy życiowe poza miejscem stałego zameldowania, a okoliczność, że skarżący otrzymał w najem sporne mieszkanie w związku ze służbą w milicji jest nieistotne dla oceny obowiązku meldunkowego. Sąd I instancji uznał, że wobec niespełnienia kumulatywnie obu przesłanek z art. 15 ust. 2 zd. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji i dowodach osobistych skarga J. Z. nie zasługuje na uwzględnienie. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożył J. Z., reprezentowany przez pełnomocnika adw. E. P.. Skarżący zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez przyjęcie, że skarżący opuścił miejsce pobytu stałego tj. trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W ocenie skarżącego dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Zdaniem skarżącego analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na stwierdzenie, że przeniósł on swoje centrum życiowe w inne miejsce, gdyż stara przyczepa, w której obecnie mieszka nie spełnia wymogów lokalu mieszkalnego, do którego mógłby przenieść swoje centrum życiowe. Do opuszczenia przedmiotowego lokalu, położonego w Z. Ś. przy ul. [...] został zmuszony, gdyż w dniu [...] J. Z. bez zgody i wiedzy skarżącego wymieniła zamek w drzwiach wejściowych uniemożliwiając mu korzystanie z tego lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza, że o zakresie kontroli zaskarżonego orzeczenia decyduje wnoszący skargę kasacyjną chyba, że zachodzi nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 cyt. ustawy przesłanek nie zaistniała. Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ogranicza się zatem wyłącznie do zbadania zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów. Skargę kasacyjną, jak wynika z treści art. 174 cyt. ustawy można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego – przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Jedynym zarzutem skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, sprowadzający się do błędnej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zwanej dalej ustawą "przez przyjęcie, iż skarżący opuścił miejsce pobytu stałego tj. trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się". Zawarte w skardze kasacyjnej uzasadnienie tego zarzutu w istocie sprowadza się do niewłaściwego zastosowania tego przepisu, nie zaś do jego błędnej wykładni. Zgodnie z brzmieniem art. 15 ust 2 ustawy organ może wymeldować osobę z miejsca pobytu stałego, jeżeli opuści ona to miejsce i nie dopełni obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest jednolity pogląd, iż spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i ma trwały charakter. Należy oczywiście mieć na uwadze, że o ocenie charakteru pobytu, czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tylko werbalna treść oświadczenia woli, lecz również okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że skarżący, który opuścił miejsce stałego zameldowania w 1997 r., i któremu Sąd Rejonowy w Z. Ś. postanowieniem z dnia [...] (sygn. akt [...]) w sprawie o podział majątku wspólnego nakazał wydać byłej żonie przedmiotowy lokal wypełnił dyspozycję przepisu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie bez znaczenia jest, powołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oświadczenie skarżącego złożone na rozprawie, że "nie zamierza wchodzić do mieszkania, a zależy mu jedynie na meldunku". Stosownie do brzmienia art. 9 ust. 2b ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie pobytu w tym lokalu. Wobec tego przepisy meldunkowe nie mogą służyć utrzymaniu fikcji pobytu w lokalu osoby, która tam rzeczywiście nie przebywa od wielu lat i nie zamierza mieszkać. Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieusprawiedliwiony zarzut dokonania przez Sąd I instancji nieprawidłowej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.