I SAB/Ol 17/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.D., P.D. na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. postanawia odrzucić skargę. WSA/post.1 - sentencja postanowienia. UZASADNIENIE A. i P.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. Wskazując w treści skargi, że została ona złożona w nawiązaniu do pisma organu I instancji z dnia "[...]", skarżący podnieśli, że w dniu 23 lutego 2014 r. złożyli sprzeciw dotyczący ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2014, który jednakże nie został przekazany Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, co świadczyło o poważnym uchybieniu w procedurze odwoławczej. Ponadto skarżący wskazali, że wnoszą ponowne odwołanie od ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2014 oraz od korespondencji z dnia "[...]" o nr "[...]", i zarzucili organowi I instancji szereg uchybień związanych z wymiarem ww. podatku. Powyższa skarga została złożona w formie e-maila przesłanego na adres skrzynki elektronicznej Sądu w dniu 8 października 2014 r. Z informacji widniejących w nagłówku wydruku wiadomości e-mail zawierającej skargę wynika, że wiadomość ta została przesłana również do Urzędu Miasta, Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pismo skarżących z dnia 23 lutego 2014 r. zostało zakwalifikowane jako odwołanie i przekazane Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu, o czym skarżący zostali poinformowani. Wskazał również, że organ odwoławczy uchylił poprzednią decyzję organu I instancji, w związku z czym w dniu "[...]" wydano ponownie decyzje wymiarowe za 2014 r. Organ I instancji podniósł ponadto, że z treści skargi nie wynika, na czym miałaby polegać zarzucana mu bezczynność, gdyż skarżący nie sprecyzowali w związku z tym żadnych zarzutów i wniosków. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 1 grudnia 2014 r. wypożyczono od Samorządowego Kolegium Odwoławczego akta administracyjne sprawy w przedmiocie wymiaru A. i P.D. podatku od nieruchomości na 2014 r., których kopię dołączono do akt sądowych (k. 82 – 131). Z akt tych wynika, że pismo skarżących z dnia 8 października 2014 r. w części dotyczącej zarzutów związanych z ustaleniem podatku od nieruchomości na 2014 r. zostało zakwalifikowane przez organ I instancji jako odwołanie od decyzji z dnia "[...]", nr "[...]", i przedstawione SKO w dniu 3 listopada 2014 r. (k. 130). Z akt nie wynikało natomiast, by wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu podatkowego I instancji zostało poprzedzone ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", wynika, że kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg między innymi na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a. Tryb wnoszenia skargi do sądu administracyjnego został uregulowany m.in. w art. 52 p.p.s.a. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Zgodnie zaś z przepisem art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w powołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny. Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one skarżącemu skargę można wnieść po ich wyczerpaniu. Taka sytuacja występuje w przypadku ponaglenia, o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). Zgodnie z art. 141 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu podatkowego wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej. Przez niezałatwienie sprawy w wyznaczonym terminie należy rozumieć opieszałość przy dotrzymaniu wszelkich terminów, zarówno ustawowych, jak i wyznaczonych w trybie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej (p. Komentarz do art. 141 Ordynacji podatkowej [w:] C. Kosikowski, H. Dzwonkowski, A. Huchla, Ustawa Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2003, wyd. III, LEX). Z powyższego wynika, że skargę na bezczynność organu podatkowego w toku postępowania podatkowego można wnieść dopiero po złożeniu ponaglenia do właściwego organu. Wobec zaś okoliczności, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Burmistrza Miasta w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. nie została poprzedzona ponagleniem do organu podatkowego wyższego stopnia, uznać należy, że skarżący nie wyczerpali środków zaskarżenia, jakie służyły im w administracyjnym toku instancji. To zaś powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wskazać ponadto należy, że pismu skarżących z dnia 8 października 2014 r., które, oprócz skargi do tut. Sądu na bezczynność Burmistrza Miasta, zawierało także zarzuty dotyczące ustalenia podatku od nieruchomości na 2014 r., organ I instancji nadał prawidłowy bieg, kwalifikując je w tej części jako odwołanie od decyzji z dnia "[...]", nr "[...]". Kwalifikacja ta jest właściwa z uwagi na aktualny etap postępowania w sprawie, to jest przewidzianą przez ustawodawcę możliwość zaskarżenia decyzji organu I instancji w drodze odwołania oraz argumentację powołaną przez skarżących. Po zakończeniu postępowania przed organami podatkowymi skarżącym, o ile nadal będą kwestionować prawidłowość wymiaru zobowiązania podatkowego i działań podjętych przez te organy, przysługiwać będzie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego, jednakże warunkiem rozpoznania tej skargi będzie m.in. uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia, jakie przysługują w postępowaniu podatkowym. Powyższe wymaga wyraźnego wskazania, albowiem Sądowi z urzędu wiadomym jest, że skarżący w związku z postępowaniami podatkowymi w podatku od nieruchomości za lata 2012 – 2014 złożyli równolegle wiele pism do różnych organów Państwa (organy podatkowe I i II instancji, Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Najwyższa Izby Kontroli), a także do tut. Sądu, choć z różnych względów dotyczących zarówno przedmiotu tych pism, jak i etapu postępowań podatkowych, pisma te w wielu przypadkach nie były w stanie uruchomić skutecznych postępowań. Z uwagi jednak na podejmowane w związku z nimi czynności (np. wypożyczenie przez inny organ lub Sąd akt postępowania podatkowego celem odniesienia się do żądań i zarzutów skarżących), pisma te wywierają negatywny wpływ na czas załatwienia sprawy przed organami podatkowymi. Nie służy to interesowi samych skarżących. Niewątpliwie przyspieszeniu czasu załatwienia sprawy prowadzonej przed organami podatkowymi służyłoby natomiast podjęcie przez skarżących współpracy z tymi organami i dostosowanie się do zawartych w pismach tych organów pouczeń co do dopuszczalnych na aktualnym etapie postępowania środków zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.