II GSK 515/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Cysek Sędziowie Kazimierz Brzeziński NSA Stanisław Gronowski (spr.) Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Ministra Zdrowia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1249/07 w sprawie ze skargi J. G. – S. na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na obrót produktem biobójczym 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od Jana Grabki - SIEMBRA Urządzenia i Preparaty dla Przemysłu Spożywczego na rzecz Ministra Zdrowia kwotę 220 (słownie: dwieście dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1249/07, wydanym w sprawie ze skargi J.G. "S." na decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania, w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia na obrót produktem biobójczym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, a także decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006 r. nr [...], a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Wyrok zapadł na tle następującego stanu faktycznego: Ostateczną decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] wydano na rzecz J. G. "S.", zwanego dalej "skarżącym", pozwolenie nr [...] na obrót produktem biobójczym o nazwie P. Decyzja została wydana na podstawie art. 7 ust. 2 i art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 13 września 2002 r. o produktach biobójczych (Dz. U. Nr 175, poz. 1433 ze zm.). Stosownie do art. 7 ust. 2 powołanej ustawy wydanie lub odmowa wydania pozwolenia, pozwolenia tymczasowego albo wpisu do rejestru, zmiana danych stanowiących podstawę wydania pozwolenia, pozwolenia tymczasowego albo wpisu do rejestru, przedłużenie terminu ważności, odmowa przedłużenia oraz skrócenie terminu ważności pozwolenia, pozwolenia tymczasowego albo wpisu do rejestru następuje w drodze decyzji administracyjnej. W myśl zas art. 54 ust. 1 ustawy w okresie 10 lat od dnia wejścia w życie ustawy minister właściwy do spraw zdrowia może wydać pozwolenie albo dokonać wpisu do rejestru produktu biobójczego zawierającego substancje czynne niezamieszczone w wykazach, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 i 2, pod warunkiem że są one składnikiem produktu biobójczego będącego w dniu wejścia w życie ustawy przedmiotem obrotu przeznaczonego do innych celów niż badania naukowe i rozwojowe oraz badania na potrzeby rozwoju produkcji. Decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006 r. nr [...] stwierdzono wygaśnięcie z dniem 1 września 2006 r. wyżej wymienionego pozwolenia nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) Nr 1896/2000 (Dz.U.UE.L.03.307.1; Dz.U.UE-sp.03-41-92). Zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W myśl zaś art. 162 § 3 k.p.a. organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji. Natomiast w myśl art. 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., nie naruszając przepisów art. 8 dyrektywy 98/8/WE, z mocą od dnia 1 września 2006 r. Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, uchylają istniejące pozwolenia lub rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w załączniku III i załączniku VII oraz zapewniają, aby takie produkty biobójcze nie były wprowadzane do obrotu na terytorium tych Państw Członkowskich. Jak ustalił Minister Zdrowia omawiany produkt biobójczy posiada w swoim składzie substancję czynną: kwas siarkowy, CAS: 7664-93-9, która znajduje się w zał. III, o którym mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) Nr 2032/2003. Pismem z dnia [...] października 2006 r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, połączony z wnioskiem o przedłużenie terminu pozwolenia nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. do dnia [...] grudnia 2006 r. z ograniczeniem jego stosowania do dezynfekcji w przemyśle cukrowniczym. W piśmie z dnia [...] października 2006 r. skarżący złożył kolejny wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie wygaśnięcia pozwolenia nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. i wydania nowej decyzji z wykreśleniem kwasu siarkowego jako substancji czynnej. W uzasadnieniu tego pisma skarżący, z powołaniem się na art. 127 § 3 k.p.a., wnosił o "cofnięcie decyzji nr [...]". Decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], wydaną w trybie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie objętym pismem z dnia [...] października 2006 r. (w którym skarżący domagał się także przedłużenia terminu pozwolenia nr [...] do dnia [...] grudnia 2006 r.) Minister Zdrowia utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak podkreślił organ, skarżący nie odniósł się do istoty sprawy, która stanowiła podstawę do wydania decyzji z dnia [...] października 2006 r. Wspomniane pozwolenie dotyczyło produktu zawierającego substancję czynną (kwas siarkowy), znajdującą się w załączniku III, a tym samym w świetle art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003, mogącą być wprowadzaną do obrotu do dnia 31 sierpnia 2006 r. W dniu [...] stycznia 2007 r. Minister Zdrowia wydał decyzję nr [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w którym umorzył postępowanie wszczęte pismem z dnia [...] października 2006 r. (w którym skarżący domagał się wykreślenia z pozwolenia nr [...] kwasu siarkowego jako substancji czynnej). Jak podniósł organ, skarżący skorzystał z prawa do ponownego rozpatrzenia sprawy pismem z dnia [...] października 2006 r. Postępowanie w sprawie zostało zakończone decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję decyzją Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006 r. nr [...] wydana w sprawie o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia nr [...] na obrót spornym produktem biobójczym. W decyzji z dnia [...] grudnia 2006 r. skarżący został pouczony o prawie do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., z czego nie skorzystał. Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r., nazwanym "Wniosek 3", złożonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a., skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], dotyczącej umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem z dnia [...] października 2006 r. Według skarżącego złożył on wcześniej dwa wnioski z dnia [...] i [...] października 2006 r. Jednakże wniosek z dnia [...] października 2006 r. dotyczył zasadniczego dla skarżącego przedmiotu, jakim było rozpatrzenie decyzji w sprawie pozwolenia nr [...] i wydania w to miejsce nowej decyzji, z wykreśleniem kwasu siarkowego. Jak wskazał, nie skorzystał on z prawa wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r., gdyż oczekiwał rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2006 r. W ocenie skarżącego umorzenie postępowania decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. zapadło z naruszeniem art. 105 § 1 k.p.a. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] Minister Zdrowia utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie, podtrzymując w całej rozciągłości argumentację zawartą w tej decyzji. Od powyższej decyzji skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. W skardze nie wskazał żadnego przepisu, który naruszył organ administracji publicznej. Podniósł fakt wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie z dniem 1 września 2006 r. pozwolenia na obrót wspomnianym produktem po tej dacie. Wskazał na złożenie w dniu [...] marca 2007 r. do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w W. wniosku o wykreślenie kwasu siarkowego jako substancji czynnej z pozwolenia na obrót omawianym produktem o nazwie P. koncentrat, co zdaniem skarżącego usuwa zasadniczy powód wygaśnięcia pozwolenia na obrót wspomnianym produktem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., jak to już wskazano na wstępie, wyrokiem z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1249/07 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszeju instancji, a także decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006 r. nr [...], a także stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Według stanowiska Sądu I instancji wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy datowany na dzień [...] października 2006 r. nie inicjował nowego postępowania odwoławczego, gdyż został złożony jako kolejne pismo w toku trwającego postępowania odwoławczego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej. Z drugiej jednak strony, jak przyjął Sąd I intancji, ponieważ wnioskiem z dnia [...] października 2006 r. objęto również sprawę wykreślenia kwasu siarkowego jako substancji czynnej, organ powinien był, korzystając najpierw z art. 9 k.p.a., ustalić rzeczywistą wolę autora pisma, pouczając go o skutkach procesowych i materialnych jego działań, a następnie, w zależności od treści wyjaśnień, korzystając ewentualnie z art. 66 § 1 k.p.a. nadać tej części pisma odrębny bieg, jeśli nie byłoby podstaw do ich uwzględnienia w trybie odwoławczym. Nadając odrębny bieg sprawie wniosku z dnia [...] października 2006 r., traktując je wyłącznie jako wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, bo tę okoliczność wskazano jako podstawę umorzenia, organ administracji publicznej naruszył przepisy art. 138 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. Naruszenie powyższych przepisów w sposób istotny wpłynęło na wynik postępowania, gdyż argumenty skarżącego podawane w piśmie z [...] października 2006 r., mimo że dotyczyły istoty postępowania, nie zostały rozpatrzone w konsekwencji umorzenia postępowania z przyczyn formalnych. Z powyższych względów decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] grudnia 2006 r. podlega uchyleniu, gdyż organ nie uwzględnił w postępowaniu odwoławczym pisma i wniosków z dnia [...] października 2006 r. Nadto postępowanie zakończone tą decyzją nie zostało w ogóle wszczęte (dokumentu takiego nie ma wśród pliku kserokopii dostarczonych Sądowi jako akta administracyjne), naruszono zatem art. 61 § 4 k.p.a., zgodnie z którym o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. Naruszenie to ma charakter istotny, gdyż uniemożliwiało to zajęcie przez skarżącego stanowiska po rozpoczęciu sprawy administracyjnej, a przytaczana przez niego argumentacja nie została również uwzględniona w odpowiedzi na skargę. Uchybienie powyższe spowodowało, że skarżący dopiero w kolejnych pismach składanych po wydaniu decyzji I instancji z dnia [...] października 2006 r. mógł zająć stanowisko w sprawie. Ponadto, co podkreślił Sąd I instancji, decyzja z dnia [...] października 2006 r., stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia na obrót omawianym produktem z dniem 1 września 2006 r., czyniła to z datą wcześniejszą niż ją wydano i doręczono stronie. Decyzja wydana w trybie art. 162 k.p.a. nie wywiera jednak skutku ex tunc (jak decyzja wydana w trybie art. 156 k.p.a.), a zatem nie może zawierać rozstrzygnięcia z mocą wsteczną. Dopiero bowiem decyzja ostateczna może wywołać skutek prawny w niej określony. To, że organy państwa nie podjęły na czas odpowiednich działań wynikających z obowiązków nałożonych na władze publiczne państw członkowskich UE nie może negatywnie oddziaływać na interesy stron postępowania. Z powyższych względów, z powołaniem się na przepisy art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uchylono wszystkie wydane w sprawie decyzje. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną wniósł Minister Zdrowia, zarzucając naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego, a mianowicie art. 162 k.p.a. oraz art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Jak wywodzi, Sąd I instancji błędnie przyjął, iż decyzja wydana w trybie art. 162 k.p.a. nie wywiera skutku ex tunc, a zatem nie może zawierać rozstrzygnięcia z mocą wsteczną. Wskazuje na przykłady orzecznictwa i piśmiennictwa, według których decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji ma charakter aktu deklaratoryjnego, jako że wywołuje skutki skutki ex tunc, czyli wstecz, od dnia w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji. Skoro zatem w myśl art. 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., z mocą od dnia 1 września 2006 r. Państwa Członkowskie, zgodnie z przepisami art. 16 ust. 3 dyrektywy 98/8/WE, uchylą istniejące pozwolenia lub rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w załączniku III i załączniku VII oraz zapewniają, aby takie produkty biobójcze nie były wprowadzane do obrotu na terytorium tych Państw Członkowskich, Minister Zdrowia wypełnił nałożony na niego obowiązek, wydając decyzję z dnia [...] października 2006 r., stwierdzającą z dniem 1 września 2006 r. wygaśnięcie pozwolenia nr [...] na obrót wspomnianym produktem biobójczym. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: Stosownie do art. 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod uwagę z urzędu nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania jeśli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty odnoszą się do podstawy wskazanej w przepisie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Trafny jest pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, iż decyzja stwierdzająca wygaśnięcie innej decyzji, wbrew stanowisku zajętemu w wyroku Sądu I instancji, ma charakter aktu deklaratoryjnego, wywołującego skutki ex tunc, czyli wstecz, od dnia w którym powstały przesłanki wygaśnięcia decyzji. Powyższy pogląd jest utrwalony w orzecznictwie (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2001 r., II SA 480/00; Lex LEX nr 51221 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2006 r., V SA/Wa 1589/06). Powyższy pogląd jest także utrwalony w pismiennictwie (por. T. Woś, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej jako bezprzedmiotowej (art. 162 k.p.a.); PiP 1992 r., Nr 7, ponadto A. Wróbel, Komentarz do art. 162 k.p.a. [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II., jak również. A. Matan, Komentarz do art. 162 k.p.a. [w:] G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II). Z powyższych względów decyzja Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006 r., stwierdzająca z dniem 1 września 2006 r. wygaśnięcie wspomnianego pozwolenia nr [...], nie naruszała art. 162 k.p.a. tylko na tej podstawie, że odnosiła się do skutków mających wsteczną moc prawną. Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., co wynika z art. 15, jest wiążące w całości i bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Sąd I instancji nie wziął pod uwagę, że istotne dla sprawy zdarzenie, jakim było wyeliminowanie z obrotu towarowego z dniem 1 września 2006 r. produktów, zawierających m.in. kwas siarkowy, a to stosownie do art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia, miało miejsce już po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Obligowało to organy administracji publicznej, a także i obywateli, do przestrzegania prawa wspólnotowego, którym w niniejszej sprawie jest omawiane wyżej rozporządzenie. Trafny jest więc zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 4 ust. 2 powołanego rozporządzenia, który nie pozostawiał najmniejszego marginesu co do tego, że z dniem 1 września 2006 r. winny być uchylone istniejące pozwolenia lub rejestry dla produktów biobójczych zawierających substancje czynne wymienione w załączniku III i załączniku VII i nie jest dopuszczalne, aby po tej dacie wspomniane produkty były wprowadzane do obrotu na terytorium Państw Członkowskich. Uchylając, w ramach przepisu art. 135 p.p.s.a., decyzję Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2006 r., stwierdzającą z dniem 1 września 2006 r. wygaśnięcie wspomnianego pozwolenia nr [...], Sąd I instancji naruszył przepis prawa materialnego, jakim jest art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. Należy mieć na uwadze, iż przepisy prawa europejskiego, w tym także omawiane rozporządzenie Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r., mają, co do zasady, charakter przepisów prawa materialnego, nakładając tym samym na Państwa Członkowskie obowiązek ich stosowania, m.in. przy zastosowaniu krajowych procedur administracyjnych. Krajowe przepisy procesowe nie mogą więc zasadniczo blokować stosowania prawa europejskiego na terytorium Państwa Członkowskiego, a taki zaś skutek wynika z zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Ponadto trudno się zgodzić z argumentacją Sądu I instancji, która doprowadziła do uchylenia wszystkich decyzji wydanych w sprawie. Sąd I instancji w istotnej dla niego kwestii charakteru pism skarżącego z dnia [...] i [...] października 2006 r. nie jest w pełni konsekwentny. Na stronie 4 pisze bowiem, że wniosek datowany na dzień [...] października 2006 r. nie inicjował nowego postępowania odwoławczego, gdyż został złożony jako kolejne pismo w toku trwającego postępowania odwoławczego, a przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ponadto pismo to, zarówno procesowo jak i materialnie, miało niewątpliwy związek z toczącym się postępowaniem odwoławczym. Następnie zaś Sąd I instancji odciął się od powyższego stwierdzenia, zarzucając organowi niezbadanie rzeczywistej woli adresata tego pisma, czym organ miał naruszyć przepisy art. 9 art. 66 § 1, art. 138 w związku z art. 105 k.p.a. Z tych powodów Sąd I instancji uchylił wszystkie decyzje wydane w sprawie, w tym, z czym nie sposób się zgodzić, również niezaskarżoną do Sądu I instancji ostateczną decyzję Ministra Zdrowia z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie wygaśnięcia omawianego pozwolenia Nr 2487/05 z dnia 23 maja 2005 r., wydaną na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. Nie można też dopatrzyć się uzasadnionego powodu dla uchylenia przez Sąd I instancji decyzji Ministra Zdrowia z dnia [...] stycznia 2007 r. i z dnia [...] marca 2007 r., wydanych na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w przedmiocie umorzenia postępowania. Rozstrzygnięcie objęte powołanymi wyżej decyzjami odnosiło się do wniosku skarżącego skonkretyzowanego w piśmie z dnia [...] października 2006 r., w którym skarżący wnioskował o wykreślenia z omawianego pozwolenia nr [...] kwasu siarkowego. W szczególności uzasadnieniem dla umorzenia postępowania administracyjnego był wzgląd na złożenie przez skarżącego w dniu [...] marca 2007 r. formalnego wniosku do Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych w Warszwie o wykreślenie kwasu siarkowego jako substancji czynnej pozwolenia na obrót omawianym produktem o nazwie P. koncentrat. Wniosek ten został złożony jeszcze przed datą ostatecznej decyzji dotyczącej umorzenia postępowania ([...]marca 2007 r.). Skoro skarga kasacyjna zasadnie zarzuca naruszenie prawa materialnego, nie stawiając zarzutów naruszenia przepisów postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę, a to stosownie do przepisu art. 188 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.