II OSK 2949/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 2421/17 w sprawie ze skargi Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2015 r., nr [...]. UZASADNIENIE Pismem z [...] sierpnia 2019 r. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta w W. (dalej: "Wnioskodawca") wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wyjaśnił, że [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] października 2018 r. wszczął postępowanie egzekucyjne mające na celu wykonanie decyzji tego organu z [...] marca 2015 r. nakazującej Wnioskodawcy przeprowadzenie niezbędnych napraw mostów [...] w W. W ocenie Wnioskodawcy decyzja ta została skierowana do podmiotu niebędącego właścicielem ani zarządcą wskazanych powyżej mostów. W jego ocenie wykonanie tej decyzji, w związku z jej kosztami, spowoduje to znaczną szkodę w majątku Wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Analiza przytoczonego powyżej przepisu wskazuje, że na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w jego przypadku zachodzą przesłanki udzielenia ochrony tymczasowej. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy odnotować, że Wnioskodawca we wniosku wskazał, że z uwagi na szacowany przez niego koszt napraw mostów wykonanie decyzji objętej wnioskiem może dojść do trudnych do odwrócenia skutków i wyrządzenia mu znacznej szkody. Nie zestawił jednak prognozowanego wydatku ze swoją sytuacją finansową i przewidzianym planem finansowym, który biorąc pod uwagę charakter jednostki organizacyjnej, jaką jest Wnioskodawca, i przypisane mu obowiązki i zadania musi przewidywać znaczne wydatki na utrzymanie i remonty istniejącej infrastruktury. Na marginesie powyższego należy odnotować, zarzut skierowania aktu objętego wnioskiem o wstrzymanie wykonania do niewłaściwego podmiotu nie mieści się w zakresie przesłanek przyznania ochrony tymczasowej. Kwestia ta dotyczy merytorycznego rozpoznania skargi (skargi kasacyjnej) i jako taka nie może podlegać rozpoznaniu na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Działanie takie stanowiłoby bowiem niedopuszczalny obowiązującymi przepisami przedsąd. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.