II GSK 875/16

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 994/15 w sprawie ze skargi [A.] Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na uchwałę Rady Miasta Gdańska z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE I. Wyrokiem z dnia 3 listopada 2015r., sygn. akt I SA/Gd 994/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi [...], w pkt 1) stwierdził nieważność § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta [...] z dnia 29 października 2009r. nr XLI/1182/09 w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji; w pkt 2) oddalił skargę w pozostałym zakresie oraz w pkt 3) zasądził od Rady Miasta w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 557 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. II. Rada Miasta [...] zaskarżoną uchwałę podjęła na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (tekst jedn.: Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1591 ze zm.), zwanej u.s.g., art. 12 pkt 11, art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001r. nr 142, poz. 1592 ze zm.), zwanej u.s.p., w zw. z art. 80 ust. 3c-3g i 4 oraz art. art. 90 ust. 3c-3g i 4 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tekst jedn.: Dz. U. z 2004r. nr 256, poz. 2572 ze zm.), zwanej u.s.o., i art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005r. o finansach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2009r. nr 157, poz. 1240 ze zm.), zwanej u.f.p. Uchwałą tą ustaliła tryb udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Gminy Miasta [...] dla przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół oraz placówek publicznych i niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego lub osoby fizyczne na terenie [...] oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. We wniesionej po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa skardze zażądała stwierdzenia jej nieważności w całości, w szczególności w zakresie § 3 ust. 2, § 4 ust. 2 – ust. 6, § 5 ust. 1 i ust. 4 – ust. 8 oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 90 ust. 3, ust. 3e, ust. 3f i ust. 4 u.s.o. oraz art. 94 Konstytucji RP. III. Po rozpoznaniu tej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 września 2013r., sygn. akt I SA/Gd 933/13, umorzył postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 2 ust. 8 i ust. 13, § 3 ust. 2, ust. 6 i ust. 9 oraz § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały a w pozostałym zakresie oddalił skargę. Wyrokiem z dnia 9 marca 2011r., sygn. akt I SA/Gd 1269/10, Sąd stwierdził bowiem nieważność jej zapisów zawartych w § 2 ust. 8 i ust. 13 oraz § 3 ust. 6 i ust. 9. Z kolei uchwałą z dnia 25 marca 2010r. nr XLVII/1321/10 nowe brzmienie otrzymał § 4 ust. 2, zaś § 3 ust. 2 został zmieniony uchwałą nr IX/118/11 z dnia 31 marca 2011r. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie. Sąd nie dopatrzył się natomiast naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności § 4 ust. 3 – ust. 6 oraz § 5 ust. 1 i ust. 4 – ust. 8 tej uchwały. Zapisy te uznał za zgodne z art. 90 ust. 2a, ust. 3, ust. 3c-3f i ust. 4 u.s.o. oraz art. 252 i art. 254 pkt 3 u.f.p. IV. Wyrok ten w części dotyczącej § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 20 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 45/14, a sprawa w tym zakresie została przekazana do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego nie przestała, mimo jej uchylenia lub zmiany, kształtować stosunków prawnych, bądź wywołała trwające nadal skutki prawne albo może znaleźć nadal zastosowanie po utracie przez nią mocy obowiązującej, to jej zaskarżenie do sądu jest dopuszczalne, a prowadzone postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Kwestia ta nie była oceniona przez Sąd I instancji. Z tych względów, NSA zobowiązał Sąd I instancji do dokonania oceny skutków zmiany zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2, tj. czy uchwała w tym zakresie może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. Ocena tego jest o tyle istotna, że decyduje o tym, czy w tej kwestii Sąd może orzekać co do istoty sprawy. V. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 3 listopada 2015r. wskazał, że co prawda skarżąca konsekwentnie wnosi o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 2 zaskarżonej uchwały, to jednak faktycznie wnosi o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 3. Z tego względu, oraz mając na uwadze, że Spółka zaskarżyła uchwałę w całości, zaś Sąd rozpoznając tą sprawę wyrokiem z dnia 18 września 2013r. nie dokonał oceny legalności § 3 ust. 3, Sąd postanowił objąć zakresem kontroli nie tylko regulacje zawarte w § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 uchwały, ale także zawarty w § 3 ust. 3. Zdaniem Sądu, Spółka nie wykazała naruszenia swojego interesu prawnego w stosunku do przepisu § 3 ust. 2 skarżonej uchwały, gdyż dotyczy on podmiotów (osób fizycznych i prawnych), które rozpoczęły prowadzenie przedszkola lub szkoły podstawowej wymienionych w § 1 ust. 2 uchwały. Skarżąca zaś prowadzi niepubliczne szkoły ponadgimnazjalne – licea oraz szkoły policealne dla dorosłych (system zaoczny) o uprawnieniach szkół publicznych. Za uzasadniony Sąd uznał zarzut niezgodności § 4 ust. 2 skarżonej uchwały z art. 90 ust. 4 u.s.o. Przepis ten w zakresie rozliczania dotacji bezpośrednio wpływa na prawo do dotacji poprzez jego ograniczenie w sposób niezgodny z przepisami u.s.o. Uchwała wydana została w oparciu o delegację ustawową zawartą w u.s.o. i musi mieścić się w granicach zakreślonych przez tę właśnie delegację. W delegacji tej ustawodawca przenosi zaś prawo do wykonywania tylko wyraźnie określonej części swoich kompetencji na inny organ, nie zezwala zaś na powtórne lub odmienne uregulowanie kwestii należących do jego imperium. Za niedopuszczalne Sąd uznał powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikację (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) przez przepisy prawa miejscowego. Sąd I instancji nie podzielił natomiast stanowiska strony skarżącej, że dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy, co oznacza możliwość ich rozliczania tylko i wyłącznie w oparciu o liczbę uczniów. Przepis art. 90 ust. 3d u.s.o., obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, został dodany na mocy art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 19 marca 2009r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 56, poz. 458 ze zm.) i obowiązywał od dnia 22 kwietnia 2009r. do dnia 31 grudnia 2013r. Z uwagi na to, że wprowadził on unormowanie, że dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, nie jest już uprawnione twierdzenie, że te dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy, gdyż mają charakter podmiotowo-celowy. Nowelizacja ta jednoznacznie wskazała cel, na jaki mogą być przeznaczone te dotacje dla szkół, przedszkoli niepublicznych. Wobec tego beneficjent może dotację przeznaczyć tylko na cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.s.o. Nie można z tej dotacji ponosić wydatków pośrednio związanych z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą, ani twierdzić, że wystarczy dotacje przeznaczyć na bieżącą działalność szkoły bez wskazania konkretnego celu. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut naruszenia art. 90 ust. 4 u.s.o., oparty na poglądzie, że to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w drodze uchwały, a nie prezydent miasta na mocy zarządzenia, jest umocowany do określenia stawki dotacji na jednego ucznia jest nieuzasadniony. Zakwestionowany przez skarżącą zapis § 3 ust. 3 uchwały stanowi, że roczne stawki dotacji na jednego ucznia określane są zarządzeniem Prezydenta Miasta [...] na dany rok kalendarzowy zgodnie z podstawami obliczania wysokości dotacji wskazanymi w § 2 uchwały. Na mocy § 6 ust. 2 skarżonej uchwały jej wykonanie powierzone zostało Prezydentowi Gminy Miasta [...]. Zapisy § 6 skarżonej uchwały były przy tym już przedmiotem kontroli legalności – WSA w Gdańsku wyrokiem z dnia 18 września 2013r., sygn. akt I SA/Gd 933/13, orzekł, że odpowiadają one prawu. Wyrok w tej części jest prawomocny. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 u.s.o. Z przepisów tych w żaden sposób nie można wywieść, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma obowiązek określić w akcie normatywnym ustalającym tryb udzielania i rozliczania dotacji również samą kwotę (stawki) dotacji na jednego ucznia/wychowanka szkół i placówek, o których mowa w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 90 u.s.o. Tak jak niewątpliwie do organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego należy m.in. określenie podstaw obliczania dotacji i zakresu danych, które powinny zostać uwzględnione we wniosku o dotację, tak nie ma przeszkód, aby sama kwota dotacji na jednego ucznia dla określonego rodzaju szkół i placówek została określona aktem wykonawczym, zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 80 ust. 3d i art. 90 ust. 3d u.s.o. Również w u.s.o. nie określono wysokości (stawki) dotacji na każdego ucznia, lecz jedynie minimalny jej próg, stanowiąc m.in., że "nie może ona być niższa niż kwota przewidziana na ucznia, wychowanka" w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego (art. 80 ust. 2, ust. 2c, ust. 3 i 3a, 90 ust. 1a, ust. 2a, ust. 3a u.s.o.) lub, że nie może być niższa niż określony procent wydatków przewidzianych lub ustalonych na jednego ucznia w tożsamej placówce, szkole prowadzonej przez gminę lub ponoszonych w placówce publicznej (art. 80 ust. 2b, art. 90 ust. 2b, ust. 2d, ust. 3 u.s.o.). Sąd podkreślił także, iż Prezydent Miasta [...], będąc organem wykonawczym Miasta [...], zobowiązany jest, na zasadzie określonej w art. 30 ust. 1 u.s.g., wykonywać uchwały podejmowane przez organ stanowiący tej jednostki samorządu terytorialnego. VI. W skardze kasacyjnej od tego wyroku [...] zaskarżyła ten wyrok w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2, domagając się stwierdzenia nieważności "§ 3 ust. 2" zaskarżonej uchwały. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z: art. 90 ust. 4 i ust. 3 u.s.o. i art. 94 Konstytucji RP poprzez wydanie uchwały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej; 2. art. 90 ust. 3 u.s.o. poprzez wydanie uchwały z naruszeniem zasad przyznawania i rozliczania dotacji; 3. art. 30 ust. 1 u.s.o. w zw. z art. 7 i 94 Konstytucji RP, polegające na błędnym uznaniu, że prezydent miasta posiada kompetencję do ustalenia wysokości stawek dotacji. Wskazując na te podstawy kasacyjne skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku co do pkt 2 i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. VII. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie okoliczności enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Istotą tego postępowania nie jest więc ponowne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, lecz weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Skarga kasacyjna Spółki, rozpoznana w granicach zarzutów kasacyjnych wobec nie stwierdzenia z urzędu przesłanek nieważności postępowania przed Sądem I instancji, nie ma usprawiedliwionej podstawy prawnej. Zarzuty kasacyjne – oparte na określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. podstawie prawnej – nie są uzasadnione. Przedmiotem sporu w niniejszej jest zgodność § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały z przepisami prawa, w szczególności zaś z art. 90 ust. 3 i ust. 4 u.s.o. oraz art. 30 ust. 1 u.s.g. Wprawdzie w skardze kasacyjnej skarżąca kasacyjnie wskazuje na naruszenie § 3 ust. 2 tej uchwały. Niemniej jednak – biorąc pod uwagę treść tegoż przepisu, mającą zastosowania do podmiotów prowadzących przedszkola i szkoły podstawowe (tych nie prowadzi skarżąca), jak i argumentację uzasadnienia skargi kasacyjnej – nie budzi wątpliwości, że domaga się ona stwierdzenia nieważności § 3 ust. 3 zaskarżonej uchwały. Kwestionuje ona bowiem stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że roczne stawki dotacji na jednego ucznia mogą być określone zarządzeniem prezydenta miasta, nie zaś uchwałą rady gminy. Skarżąca kasacyjnie uważa, że wysokość tej stawki powinien stosownie do art. 90 ust. 4 u.s.o. określić organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w uchwale w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu gminy. Jej zdaniem w przepisach u.s.o., jak i innych przepisach prawa brak jest przepisu upoważniającego prezydenta miasta, jako organu wykonawczego, do ustalenia wysokości dotacji, bowiem zasady jej ustalania określają przepisy u.s.o. Wobec tego podnosi, że rada gminy przekroczyła kompetencje ustawowe określone art. 90 ust. 4 u.s.o., powierzając Prezydentowi Miasta [...] określenie wysokości dotacji. Sama uchwała też jak argumentuje skarżąca kasacyjnie nie określa stawki dotacji, co oznacza, iż Prezydent nie może w powierzonym zakresie wykonać uchwały. Odnosząc się do tak sformułowanych argumentów naruszenia objętych zarzutami kasacyjnymi przepisów – Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one trafne. Stosownie bowiem do przepisu art. 90 ust. 4 u.s.o., stanowiącego jedną z podstaw prawnych zaskarżonej uchwały, organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a i 2a -3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Zgodzić się zatem trzeba z prezentowanych w orzecznictwie poglądem, że nie sposób wywieść z tego przepisu, że "obowiązkiem organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego jest określenie w tym akcie normatywnym kwoty (stawki) dotacji dla ucznia/wychowanka przedszkoli, szkół i placówek, o których mowa w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 80 i art. 90 ustawy o systemie oświaty. Obowiązek uwzględnienia podstaw obliczenie dotacji, o którym stanowi art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty, oznacza, że ustalenie wysokości dotacji (stawki) na jednego ucznia dla poszczególnych typów i rodzajów przedszkoli, szkół i placówek publicznych oraz niepublicznych jest czynnością następczą wynikającą z wykonania uchwał. Wskazuje na to analiza przepisów ustawy o systemie oświaty. W sytuacjach, w których ustawodawca powierzył, bowiem organowi stanowiącemu jednostki samorządu terytorialnego ustalenie kwoty dotacji wyraźnie o tym rozstrzygnął. Postanowił tak w stosunku do dotacji przyznawanych z budżetu powiatu dla publicznych i niepublicznych szkół ponadgimnazjalnych prowadzących kwalifikacyjne kursy zawodowe. (...) Z przedstawionych powodów za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut obejmujący naruszenie art. 90 ust. 4 ustawy o systemie oświaty oparty na poglądzie, że to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego jest umocowany do określenia stawki dotacji na jednego ucznia" (tak np. wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2014r., II GSK 1007/13). W judykaturze prezentowany jest również pogląd, że "tak jak niewątpliwie do organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego należy m.in. określenie podstaw obliczania dotacji i zakresu danych, które powinny zostać uwzględnione we wniosku o dotację, tak nie ma przeszkód, aby sama kwota dotacji na jednego ucznia dla określonego rodzaju szkół i placówek została określona aktem wykonawczym zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 80 ust. 3d i art. 90 ust. 3d u.s.o." (wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015r., II GSK 2119/13, podobnie też wyrok NSA z dnia 26 sierpnia 2014r., II GSK 1007/13). W konsekwencji, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Rada Gminy w kontrolowanej uchwale nie przekroczyła określonej w art. 90 ust. 4 u.s.o. delegacji ustawowej. Ustalając tryb udzielania i rozliczania dotacji oświatowej oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich pobierania i wykorzystywania była na mocy tego przepisu zobowiązana do określenia podstawy jej obliczenia. Podstawa obliczenia dotacji nie jest zaś tożsama z podaniem konkretnej kwoty dotacji. Uprawniona była zatem do powierzenia Prezydentowi Miasta [...] jako organowi wykonawczemu uchwały Rady Miasta [...] kompetencji do wyliczenia wysokości tej dotacji wedle określonej w uchwale podstawy jej obliczenia. Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 90 ust. 4 u.s.o. i art. 94 Konstytucji, tj. zarzuty kasacyjne pkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej, nie są zasadne. Natomiast przepisy art. 90 ust. 3 u.s.o. i art. 30 u.s.g. (powiązanego z art. 7 i art. 94 Konstytucji) nie zostały sformułowane przez skarżącą kasacyjnie w sposób prawidłowy. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarzuty kasacyjne powinny być skierowane przeciwko przyjętej przez Sąd I instancji podstawie rozstrzygnięcia, co wymagało wskazania tych przepisów, które zostały przywołane (lub które bezzasadnie zostały pominięte) przez Sąd I instancji w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku (art. 174 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie może też sprowadzać się wyłącznie do powołania przepisów. Obligatoryjnym jej elementem jest bowiem zgodnie z art. 176 p.p.s.a. uzasadnienie sformułowanego zarzutu, a w przypadku zarzutu naruszenia prawa procesowego także wykazanie wpływu zarzucanego naruszenia prawa na wynik sprawy. Uzasadnienie skargi kasacyjnej powinno przy tym przedstawiać argumenty mające na celu wykazanie słuszności podstaw kasacyjnych (odnoszących się do przepisów stanowiących podstawę wyroku), a więc zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych, w tym jasno i precyzyjne odnosić się do realiów konkretnej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 26 marca 2014r., I GSK 1047/12, Lex nr 1487688, wyrok NSA z dnia 12 marca 2013r., II GSK 2468/11, Lex nr 1340155). Tych wymogów nie spełniają zarzuty kasacyjne naruszenia art. 90 ust. 3 u.s.o. i art. 30 u.s.g. (powiązanego z art. 7 i art. 94 Konstytucji), co już czyni skargę kasacyjną nieskuteczną. Przepisy te nie stanowiły i nie mogły też stanowić podstawy zaskarżonego wyroku w spornym zakresie. Pierwszy z tych przepisów normuje zagadnienie ustalenia wysokości dotacji i warunki jej udzielenia, a więc późniejszy etap stosowania normy materialnoprawnej; drugi natomiast określa generalną kompetencję wójta do wykonywania uchwał rady gminy i zadań gminy określonych przepisami prawa, co oznacza iż nie może on stanowić samodzielnej podstawy zarzutu kasacyjnego, lecz wymaga powiązania z konkretną normą materialnoprawną. Ponadto przepisy te nie zostały w żaden sposób uzasadnione w skardze kasacyjnej, co oznacza, że skarżącą kasacyjnie nie rozwinęła zarzutu naruszenia tych przepisów zaskarżonym wyrokiem, a w istocie kontrolowaną uchwałą. Nie sposób zatem domniemywać, w czym skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia tych przepisów w sprawie mającej przecież za przedmiot uchwałę ustalającą tryb i zasady udzielania i rozliczania dotacji oraz ich kontroli. Zarzuty kasacyjne naruszenia art. 90 ust. 3 u.s.o. i art. 30 u.s.g. (powiązanego z art. 7 i art. 94 Konstytucji), tj. zarzuty pkt 1, 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej, nie zastały sformułowane skutecznie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.