II FSK 2373/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Brolik, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku B. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej B. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 2707/18 w sprawie ze skargi B. G. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu wraz ze spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r., 2012 r., 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji. UZASADNIENIE W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 maja 2019 r., III SA/Wa 2707/18 – B. G. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z 11 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia, że skarżąca ponosi odpowiedzialność za zaległości P. sp. z o.o. wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami zarządu oraz decyzji Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 12 września 2018 r., [...], utrzymującej w mocy wyżej wskazaną decyzję. Skarżąca wskazała, że kwota zaległości jest znaczna, gdyż opiewa na ponad 80.000,00 zł. Konieczność jej uiszczenia na daną chwilę niewątpliwie spowodowałaby powstanie znacznej szkody po stronie skarżącej, gdyż przekracza jej możliwości płatnicze. Przede wszystkim, konieczność zapłaty doprowadziłaby do utraty płynności finansowej skarżącej oraz pozbawienia jej środków do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, nie wspominając już o bieżącym regulowaniu zaległości. Skarżąca wskazała, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo, iż w takiej sytuacji zostałaby zmuszona do zaciągnięcia kredytu w celu uregulowania zaległości. Co istotne taka konieczność mogłaby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Ponadto skarżąca wskazała, że jest osobą starszą i ze względu na stan zdrowia nie jest w stanie podjąć aktywności zawodowej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że z wnioskowego charakteru powyższej instytucji wynika, że wnioskodawca powinien w taki sposób wykazać okoliczności sprawy, aby uprawdopodobnić, że wykonanie decyzji może skutkować podanymi powyżej konsekwencjami. Warunkiem udzielenia ochrony tymczasowej jest uprawdopodobnienie przez stronę wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stwierdzić przy tym należy, że za wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Trudnymi do odwrócenia skutkami są zaś takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2015, s. 379). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżąca we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie przedstawiła w wystarczający sposób okoliczności przemawiających za zasadnością zastosowania tej instytucji. W tym kontekście należy wskazać, że zaskarżone decyzje dotyczą odpowiedzialności skarżącej wraz ze spółką oraz pozostałymi członkami zarządu za zaległości spółki z tytułu wpłat na PFRON, która wynosi ponad 80.000 zł. Aby zbadać, czy rzeczywiście egzekucja tej kwoty może wyrządzić skarżącej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, konieczne jest odniesienie tej należności do sytuacji materialnej skarżącej. Bez porównania tych dwu wartości (wysokości nałożonej kary i majątku, jakim dysponuje skarżąca) nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzenia, że w jej przypadku zapłata tej kwoty wpłynie na jej płynność finansową oraz pozbawienia jej środków do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Dla pełnego obrazu sytuacji majątkowej skarżącej, umożliwiającego ocenę w kontekście zasadności przyznania ochrony tymczasowej, niezbędne byłoby np. udzielenie informacji dotyczących posiadanego majątku ruchomego, stanu oszczędności, czy rachunków bankowych. Do wniosku zawartego w skardze kasacyjnej nie załączono zaś żadnych dokumentów dających obraz zdolności płatniczej skarżącej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bez ww. dokumentów nie jest możliwe określenie, jaki jest aktualny stan majątkowy skarżącej. Twierdzenia skarżącej przedstawione w tym zakresie są gołosłowne i ogólnikowe. Nieprzedstawienie pełnego i rzeczywistego obrazu sytuacji finansowej wnioskodawcy skutkuje uznaniem, że strona nie uprawdopodobniła okoliczności wystąpienia przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny został pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.