II FSK 2032/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. N. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Po 37/11 w sprawie ze skargi T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu sygn. akt I SA/Po 37/11 na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej P.p.s.a.), odrzucił skargę T. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 lipca 2010 r., wydaną w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wojewódzki wskazał, że skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję organu odwoławczego. W dniu 3 marca 2011 r. Sąd pierwszej instancji odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w dniu 11 maja 2011 r. oddalił zażalenie na postanowienie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu. Sąd z uwagi na to, że skarga w niniejszej sprawie została złożona z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę odrzucił. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący zarzucił naruszenia: 1) art. 2 Konstytucji RP, w którym skonkretyzowano zasadę iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Norma wyrażona w tym przepisie została naruszona w ten sposób, że wykładnia treści przepisu prawa podatkowego dokonana przez organ podatkowy opiera się na błędnie dokonanej wykładni przepisu, bez uwzględnienia celu jego uchwalenia i skutku jaki ma zdaniem ustawodawcy osiągnięty w wyniku jego zastosowania. Rozstrzygnięcie organu podatkowego wypacza sens uchwalonej normy prawnej, gdyby przyjąć logikę organu, przepis art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14. póz. 176 z późn. zm.) pozwoliłby na opodatkowanie dochodów podatników tym sankcyjnym podatkiem w wysokości 75% dochodu, w każdym przypadku jeśli tylko w roku podatkowym poniosą wydatki przekraczające uzyskane przychody (przysporzenie majątkowe). Nie uwzględniałby możliwości pokrycia wydatków mieniem zgromadzonym wcześniej ze źródeł opodatkowanych i zwolnionych od opodatkowania i swobody w dysponowaniu nim. 2) art. 7 Konstytucji RP, który stanowi, iż w państwie demokratycznym, w którym rządzi prawo, organy władzy publicznej mogą powstać tylko na podstawie prawnej, a normy prawne muszą określać ich kompetencje, zadania i tryb postępowania, wyznaczając tym samym granice ich aktywności. 3) art. 174 pkt 1 w zw. z art. 53 § 1, a to w zw. z art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie błędnej wykładni normy zawartej w art. 86 § 1 i art. 87 § 2 P.p.s.a. w tym, poprzez niewłaściwe zastosowanie lub przyjęcie błędnej wykładni pojęcia "bez winy" użytego w tym przepisie i nadużyciem interpretacyjnym polegającym na nadaniu normie prawa (art. 86 § 1 P.p.s.a.) innego znaczenia i celu niż wynika z treści w niej użytego pojęcia oraz celu któremu ta norma ma służyć. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej. Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W niniejszej sprawie należy podzielić stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, że skarga została wniesiona z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Pismem z dnia 13 grudnia 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 7 lipca 2010 r. Postanowieniem z dnia 3 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił przywrócenia terminu. Zażalenie skarżącego na powyższe orzeczenie zostało następnie oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r. (sygn. akt II FZ 178/11). Skoro zatem wniosek o przywrócenie terminu został prawomocnie oddalony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę odrzucić jako wniesioną po upływie terminu. Nie można w tej sytuacji uznać, aby Sąd pierwszej instancji naruszył art. 7 Konstytucji RP, stanowiący, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Sąd ten posiadał bowiem ustawowo określone kompetencje do podjętych działań, oparł swoje rozstrzygnięcie na procedurze sądowoadministracyjnej, jak również prawidłowo zinterpretował przepisy mające w tym przypadku zastosowanie, a następnie prawidłowo je zastosował. Nie można również uznać, by doszło do naruszenia zasady państwa prawa określonej w art. 2 Konstytucji RP. Ponadto należy podkreślić, że uzasadnienie zarzutów kasacyjnych odnosi się głównie do prawomocnego postanowienia o oddaleniu zażalenia w zakresie wniosku o przywrócenia terminu do wniesienia skargi, a nie do zaskarżonego orzeczenia o odrzuceniu skargi. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 P.p.s.a orzekł jak w sentencji. Wniosek organu o zasądzenie kosztów postępowania również nie znalazł w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienia prawnego. Przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestię zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają bowiem zastosowania do postanowień. Z uwagi na powyższe Sąd nie orzekł o zwrocie kosztów sądowych.