I SA/Wa 838/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędzia WSA Joanna Skiba Protokolant Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego A. M. prowadzącej Kancelarię Prawniczą w W. przy ulicy [...], tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych, w tym: tytułem opłaty kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem 22% podatku od towarów i usług kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania W.K. od decyzji Burmistrza Gminy B. z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] umarzającej postępowanie w przedmiocie wniosków W. K. z dnia 26 lutego 2009 r. i 9 marca 2009 r. o przyznanie pomocy na oddłużenie mieszkania, uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy wskazał, że wnioskami z dnia 26 lutego 2009 r. oraz z dnia 9 marca 2009 r. W.K. zwrócił się do Ośrodka Pomocy Społecznej w B. o wypłatę zaległych zasiłków celowych oraz o przyznanie pomocy na oddłużenie mieszkania. Burmistrz Gminy B. decyzją z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie z wniosków W. K., zawartych w protokołach z dnia 9 marca 2009 r. i z dnia 26 lutego 2009 r. o oddłużenie mieszkania i wypłatę zaległych zasiłków celowych. Organ I instancji podał, że decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] wniosek o oddłużenie mieszkania został rozpatrzony merytorycznie, zaś decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] przyznany został zasiłek celowy. W ocenie organu zachodziły podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art.105 §1 k.p.a. z uwagi na tożsamość sprawy pod względem podmiotowym. W dniu 27 marca 2009 r. W.K. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. za pośrednictwem Burmistrza Gminy B., wyrażając niezadowolenie z treści rozstrzygnięcia. W odwołaniu W. K. wnosi ponadto o zapłatę z tytułu "matactwa z wypłatą zasiłków, niepłacenia zasiłków celowych, za zniesławienie, zniszczenie rzeczy, nielegalne wynajmowanie lokalu, za skierowanie wniosku do sądu rodzinnego", a ponadto "o wycofanie z sądu rodzinnego wniosku o hospitalizację psychiatryczną." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...] Burmistrz Miasta B. odmówił W. K. przyznania świadczenia w formie zasiłku specjalnego bezzwrotnego na oddłużenie mieszkania w kwocie [...] zł., gdyż zapłata wymienionej kwoty nie mieści się w możliwościach Ośrodka Pomocy Społecznej, a ponadto nie jest niezbędną potrzebą bytową. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że w rozpatrywanych wnioskach W.K. zwrócił się o oddłużenie mieszkania. Taki sposób sformułowania żądania, zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie pozwala na przyjęcie, że zachodzi tożsamość przedmiotowa obu spraw. Nie wiadomo, jaka jest kwota zadłużenia, czy jest to zadłużenie z tytułu opłat czynszowych i czego dokładnie domaga się skarżący. Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że od wydania decyzji z dnia [...] września 2008 r. dotyczącej oddłużenia mieszkania upłynął znaczny okres czasu, w którym mogła ulec zmianie sytuacja majątkowa odwołującego. Według Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji nie wyjaśnił należycie stanu faktycznego i nie ustalił precyzyjnie zakresu żądania strony, czym naruszył art. 7 k.p.a. Decyzja o umorzeniu postępowania - w ocenie organu odwoławczego - była przedwczesna. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył W. K., wnosząc o niezwłoczną zapłatę wskazanych w skardze kwot z różnych tytułów, głównie zasiłków, kosztów zwracanych bez rozpoznania podań do różnych sądów i urzędów, z tytułu zniszczenia mienia. Ponadto skarżący zażądał zapłaty kwoty [...] zł. na oddłużenie jego lokalu w spółdzielni mieszkaniowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo oceniło, że przedwcześnie, bez dokładnego wyjaśnienia zakresu żądania organ pierwszej instancji umorzył postępowanie. Jak słusznie wskazał organ odwoławczy Burmistrz B. powinien poczynić ustalenia czego dokładnie żąda odwołujący, o jaką kwotę się ubiega i za jaki okres. Brak wskazanych ustaleń powoduje, że słusznie organ odwoławczy wytknął organowi pierwszej instancji naruszenie art.7 K.p.a. , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dodać należy, że odnośnie wniosku o wypłatę zaległych zasiłków celowych decyzja organu pierwszej instancji nie jest prawidłowa, jeśli zważy się, że dotyczący tej kwestii fragment uzasadnienia decyzji nie został dokończony. Niezależnie od powyższego wymaga również podkreślenia, że stosownie do art.134 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy orzekł na korzyść skarżącego, a nie zachodzą przy tym podstawy skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku. Orzeczenie o kosztach zastępstwa prawnego wykonanego na zasadzie prawa pomocy znajduje uzasadnienie w art. 250 wymienionej ustawy oraz §14 ust.2 pkt 1 lit.c i §2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).